Maandenlang loopt Micky (28) rond met hoge koorts, terwijl artsen geen idee hebben wat er met haar aan de hand is. Wat begint als griep, verandert uiteindelijk in maanden vol ziekenhuisbezoeken, angst en onzekerheid.
Aan LINDA.meiden vertelt ze haar verhaal.
Afgelopen november begint Micky zich niet lekker te voelen. Ze heeft dan al een paar dagen last van koorts en een fikse verkoudheid. Maar omdat Micky zelf verpleegkundige is, slaat ze de dokter de eerste paar weken over. “Ik wist toch wel wat ze zouden zeggen: ‘Rust u maar even uit”, vertelt Micky. “Bovendien ging ik er vanuit dat het gewoon een hardnekkige griep was, dus probeerde ik daar waar het kon m’n rust te nemen.”
Maar als Micky met oud en nieuw al zes weken met koorts rondloopt, besluit ze toch de huisarts te bellen. “Die vertelde mij dat ik te lang neusspray had gebruikt, en daar eerst mee moest stoppen. Ik kreeg een andere neusspray mee en moest het een tijdje aankijken.”
“Na die afspraak bij de dokter heb ik het vijf dagen aangekeken”, vertelt ze. “Maar na die vijf dagen had ik nog steeds koorts. Dus besloot ik weer de huisarts te bellen. Opnieuw werd mijn bloed geprikt – zonder resultaat – en kreeg ik een antibioticakuur mee.”
Ondertussen raakt Micky steeds bezorgder. “Ik dacht: shit, er gaat iets gigantisch mis in mijn lijf, maar ik weet niet wat.”
Na vijf dagen aan de antibiotica te hebben gezeten, stijgt Micky’s koorts naar veertig graden. Ze besluit dan het spoednummer van de huisarts te bellen en mag meteen langskomen.
“Daar werd een scan van mijn longen gemaakt, een echo van mijn buik en nog een keer bloed geprikt. In de tussentijd waren de ergste scenario’s ook nog niet uit de lucht, aangezien ik alleen nog was getest op virale infecties. Dat maakte het heel spannend.”
Op de scan en echo is weer niets geks te zien. Omdat haar dokter haar niet verder kan helpen, wordt Micky doorgestuurd naar het ziekenhuis. Tegen die tijd loopt ze al meer dan drie maanden met koorts rond. “Daar werd ik getest op allerlei infectieziektes, zoals hiv, de ziekte van Lyme en hepatitis B en C”, vertelt ze. “Ook werd mijn bloed op kweek gezet om te kijken of er misschien een bacterie in mijn bloed zat. Een week later belde de dokter met de uitslag: er was niks gevonden en ik moest over vier weken terugkomen. Ik stond perplex en was ontzettend boos en verdrietig. Ik dacht alleen maar: hoe moet ik dit nou volhouden?”
Toch probeert Micky de vier weken af te wachten, maar dat houdt ze niet vol. “Na een week heb ik het ziekenhuis teruggebeld, omdat ik niet meer kon. Een medewerkster zei dat ik mijn lichaam misschien even op control alt delete moest zetten. Belachelijk. Ik had echt het gevoel dat ik niet werd gehoord. Pas nadat ik bleef aandringen, kreeg ik voor de week daarna alsnog een telefonische afspraak.”
Als Micky die week aan het werk is in haar eigen ziekenhuis, voelt ze zich zó beroerd dat ze besluit daar hulp te zoeken. “Ik ben huilend met hoge koorts naar de poli gelopen om te vragen om hulp.”
In haar eigen ziekenhuis wordt ze meteen serieus genomen. Nog diezelfde week kan ze terecht bij de afdeling infectieziekten. “Daar werden opnieuw allerlei onderzoeken gedaan. Ze prikten bloed, maakten een hartfilmpje en bekeken alle uitslagen van het andere ziekenhuis. Drie weken later moest ik terugkomen voor de nieuwe uitslagen.”
Uit de laatste onderzoeken lijkt eindelijk een mogelijke oorzaak naar voren te komen. “Bij de uitslag zagen ze toxoplasmose in mijn bloed”, vertelt Micky. “Dat is een parasiet die onder andere voorkomt in rauw vlees en kattenontlasting. De arts wist niet honderd procent zeker of dit het was, maar wilde er wel op inzetten.”
Micky krijgt een antibioticakuur van drie weken voorgeschreven. “Na vijf dagen zakte mijn koorts. Ik dacht: yes, eindelijk.” Maar die opluchting duurt niet lang. “Na een week kreeg ik last van enorme jeuk op mijn benen, mijn tong begon te tintelen en mijn lippen werden dik. Toen bleek dat ik allergisch was voor de antibiotica.”
In het ziekenhuis krijgt Micky een andere kuur voorgeschreven, maar ook daarop reageert haar lichaam heftig. “Ik zwol helemaal op en over mijn hele lichaam had ik jeuk en plekken. Ik leek net een opgeblazen sinaasappel. Binnen no time zat ik ook weer op veertig graden koorts.”
Tekst gaat verder onder de afbeeldingen.
Uiteindelijk wordt Micky een week opgenomen in het ziekenhuis, waar opnieuw allerlei onderzoeken worden gedaan. “Pas vanaf dat moment, vijf maanden later, had ik echt het gevoel dat ik serieus werd genomen”, vertelt ze.
In het ziekenhuis krijgt Micky te horen dat ze er slechter aan toe is dan gedacht. “Ik kon alleen nog maar nadenken over wat ik voor uitvaart wilde en hoe het dan zou moeten met mijn zoon.”
De onzekerheid maakt de situatie extra zwaar. “Ik ben verpleegkundige, dus ik weet ook eigenlijk veel te veel. Die eerste nacht in het ziekenhuis bleef maar door mijn hoofd gaan dat mijn lichaam al vijf maanden uitgeput was en wat voor gevolgen dat allemaal kon hebben.”
Uiteindelijk worden door alle testen een hoop diagnoses uitgesloten en denken de artsen toch dat de parasiet de boosdoener is geweest. Sinds de antibiotica – waardoor ze weliswaar opnieuw in het ziekenhuis belandde – heeft Micky geen koorts meer gehad. “Ik kan niet met zekerheid zeggen dat het de parasiet was, maar sinds die behandeling is mijn temperatuur in ieder geval normaal gebleven”, zegt ze.
Toch is Micky nog lang niet de oude. “Ik ben nog steeds snel moe en revalideer nu bij een fysiotherapeut. Als ik een middag heb gewandeld of even de stad in ben geweest, ben ik de volgende dag niks waard.”
Op haar werk probeert ze het ook langzaam op te bouwen. “De ene week werk ik twee keer twee uur en daarna weer twee keer drie uur.”
Naast de fysieke impact heeft deze periode ook mentaal diepe sporen achtergelaten. “Het vertrouwen in mijn lichaam en de artsen ben ik kwijtgeraakt”, vertelt Micky. “Ik vraag me vaak af hoe ze mij hier zo lang mee hebben laten rondlopen?” Toch probeert ze ook iets positiefs uit de heftige periode te halen. “Ik heb geleerd om naar mijn lijf te luisteren: je intuïtie liegt niet. En ik geniet meer, omdat ik weet dat gezondheid het grootste cadeau is dat er bestaat.”
Verder probeert Micky nu vooral vooruit te kijken. “Ik hoop dat ik mezelf straks weer helemaal terugvind”, vertelt ze. “Maar ik weet nu ook dat gezond wakker worden niet vanzelfsprekend is.”
Altijd grieperig tijdens je menstruatie? Dat kan een teken van endometriose zijn
