Luna (24) kreeg op haar vijftiende de diagnose alopecia areata. Waar ze eerst alleen een paar kale plekjes had, viel afgelopen zomer binnen één maand al haar haar uit.
In plaats van zich te verstoppen, koos Luna ervoor om haar verhaal met iedereen te delen.
Als Luna vijftien is, ontdekt ze een paar kleine kale plekjes op haar achterhoofd. Ze heeft meteen door dat het niet normaal is en gaat naar de huisarts. “De dokter heeft toen een biopt genomen, een klein stukje huid om te onderzoeken. Daaruit bleek dat ik alopecia areata heb.”
Alopecia areata is een auto-immuunziekte waarbij je afweersysteem je haarzakjes aanvalt. Daardoor kun je (gedeeltelijk of helemaal) kaal worden. Bij alopecia androgenetica is de haaruitval erfelijk.
Die diagnose komt keihard binnen. Helemaal als de arts vertelt dat er eigenlijk niks aan te doen is. “Er is geen magisch pilletje. Het komt en het gaat, en je moet zelf ontdekken wat voor jou de trigger is. Bij veel vrouwen is dat voeding, bij mij is het stress.”
Jarenlang blijft het bij een paar plekjes die niemand eigenlijk ziet. Ze heeft een volle bos haar, waardoor ze het makkelijk kan verbergen. Tot afgelopen juni. “Ik weet het nog zo goed, ik stond onder de douche m’n haar te wassen. Toen ik naar de grond keek, zag ik alleen maar plukken haar liggen. Ook op mijn kussen lag elke ochtend bizar veel haar. Op een gegeven moment durfde ik het bijna niet meer te borstelen, omdat ik bang was dat er nóg meer zou uitvallen.”
Maar hoe kan het dat ze er jarenlang nauwelijks last van heeft gehad en het nu ineens zó heftig is? “Het begon allemaal tijdens mijn afstudeerperiode”, vertelt ze. “Ik had heel veel stress, misschien wel de meeste stress die ik überhaupt ooit heb gehad. En door die stress viel het uit. Elke keer als ik mijn haar waste of borstelde, werd ik ermee geconfronteerd. Het maakte me zo verdrietig dat ik niet eens meer de deur uit wilde gaan.”
Al snel beseft Luna dat er nog maar één optie overblijft. Haar haar afscheren. “De laatste week voordat ik het afschoor, had ik niet meer ‘een paar kale plekjes’. Nee, de hele bovenkant was uitgevallen. Alleen de zijkanten zaten er nog. Ik leek wel een opa. Ik heb er toen veel grapjes over gemaakt. Maar eigenlijk probeerde ik de pijn weg te lachen.”
Op 21 juni is ze er klaar mee. “Het was zo’n perfecte zomerdag. De avond ervoor had mijn vriend het laatste plukje van mijn lange haar afgeknipt. Ik keek die ochtend in de spiegel en dacht alleen maar: dit ziet er niet uit. Het moet eraf.” Dus ze pakt een tondeuse, een scheermes én haar telefoon om het te filmen. En al het beetje haar dat ze nog had, ging eraf. “Ik was op dat moment helemaal niet emotioneel. Ik wilde gewoon dat het weg was en me weer mooi voelen. En met die laatste zielige plukken haar voelde ik me alleen maar lelijk en vies. Toen alles eraf was, ging dat gevoel meteen weg.”
Hoe opgelucht Luna ook was op dat moment, het voelde ook heel dubbel. “Ik was ook aan het rouwen. Misschien klinkt het gek, maar ik heb mijn haar zelfs bewaard. Ik kon het gewoon niet loslaten.”
Maar toen ze zichzelf eenmaal zag met een kale kop, kwam er een heel ander gevoel omhoog. “Ik deed meteen mijn make-up op, trok een leuke outfit aan en dacht alleen maar: oh my god, there she is again. Ik voelde me weer fris en mooi. Elke dag je haar zien uitvallen is uiteindelijk veel pijnlijker dan geen haar meer hebben. Nu ging de aandacht eindelijk weer naar mij, in plaats van naar mijn haar.”
Een nieuw kapsel showen aan je vrienden en familie is spannend, maar een compleet kaal hoofd? Dat is toch een ander verhaal. Luna besluit meteen iedereen te facetimen. “Mijn vader is ook kaal, dus hij gaf me meteen tips over hoe ik mijn bolletje moest insmeren”, vertelt ze lachend. “Maar het is natuurlijk ook best een shock. Mijn broertje bijvoorbeeld moest er eerst aan wennen. Maar toen het eenmaal was gezakt, vond hij het juist heel mooi. Mijn vriendinnen ook. Die zeggen vooral dat ik het goed kan hebben.”
Voor haar moeder was het moment iets emotioneler. “Zij vond het vooral heel verdrietig voor mij. Ze was bang dat ik hierdoor onzeker zou worden. Maar nu merk ik vooral dat ze trots op me is.”
Alsof kaal de straat op gaan nog niet spannend genoeg is, gaat Luna nog een stapje verder. Ze deelt het moment waarop ze haar haar afscheert op TikTok. “Natuurlijk vond ik dat doodeng. Maar toen ik zelf de diagnose kreeg, kon ik online bijna niemand vinden die hier open over was. Daarom wilde ik dat nu juist wel zijn.” En ze merkt al snel hoeveel impact haar video’s hebben. “Er reageerden zoveel jonge meiden die zich erin herkenden. Er zijn vast meiden die zich hier heel kut over voelen. En in deze video wilde ik geen verdriet laten zien, maar juist hoe je je beauty reclaimed.”
Hoewel Luna zichzelf altijd al best zelfverzekerd heeft gevoeld, heeft deze periode haar een nieuw inzicht gegeven. “Zelfverzekerdheid komt echt van binnen. Ook zonder haar denk ik: I’m still that girl. Natuurlijk betekent haar veel. Het voelt voor veel vrouwen als een kroon. Maar toen ik het afschoor, voelde het ook alsof ik een nieuwe fase inging. Ik voelde me juist sterker. Ik heb ook een pruik besteld. Ik dacht dat ik die meteen zou gaan dragen, maar eerlijk? Ik heb hem nog geen één keer opgehad.”
Micky had twintig weken koorts: 'Ik ging vast nadenken over mijn uitvaart'
Merry Almuhtaseb (25) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is een trotse Hagenees en zal niet snel haar paleisje in de stad inruilen. Zelfs niet voor Amsterdam. Ze is een echte augurken-lover en een full-time Yapper.
