In een wereld waar dun zijn nog makkelijker haalbaar is dan ooit, raakt redacteur Merry soms de realiteit kwijt. Hoe hoort een vrouwenlichaam er eigenlijk uit te zien? En wanneer is het goed genoeg?
Redacteur Merry gaat met de billen bloot: “Ik zou willen weten hoe mijn lichaam er echt uitziet.”
Dit weekend was ik in Madrid met vriendinnen. Ik zal even een beeld schetsen van hoe ik erbij lag. Denk aan 30+ graden, kannen sangria op het terras en eindeloos yappen. Met andere woorden: mijn droomvakantie. Terwijl we verkoeling zochten bij een zwembad – omdat het zweet in m’n naad stond – wilde iemand een foto maken. Daar sta je dan, in je bikini. En terwijl iemand zegt “even lachen”, kon ik alleen maar denken: lijk ik wel skinny? Heb ik m’n buik wel ingehouden? Ze mag ’m niet posten, hoor, als ik er vadsig op lijk.
En dat vind ik eigenlijk best bizar. Ik ben op vakantie, heb het naar m’n zin met m’n vriendinnen en het enige waar ik op dat moment aan kan denken, is hoe mijn lichaam eruitziet op een foto. Natuurlijk kan iedereen zich wel eens onzeker voelen in een bikini. Maar soms voelt het alsof we met z’n allen een beetje de realiteit zijn kwijtgeraakt. Vroeger wilden we dunner worden. Nu weten we niet eens meer wanneer we dun zijn.
Als meiden lopen we al tientallen jaren achter een ideaallichaam aan dat steeds verandert. We gingen van heroïne chic in de jaren 90 naar het Kardashian-ideaal met billen en een tiny waist en vervolgens naar de body positivity movement. We hebben calorieën geteld, koolhydraten geskipt, sapkuren gedaan, uren gesport en onszelf honderd keer verteld dat we na maandag écht gezonder gingen eten.
Maar een quick fix vinden was eigenlijk onmogelijk. De TikTok-search ‘hoe val ik 5 kilo af in twee weken?’ bestaat niet, want tenzij je niet eet, is dat niet mogelijk op een gezonde manier. Maar nu lijkt het ineens makkelijker dan ooit. En het enige wat je nodig hebt? Geld en een spuit.
Nu Ozempic en Mounjaro een hype zijn geworden in plaats van alleen medicatie, en peptides steeds vaker online worden gedeeld, lijkt dat droomlichaam waar we vroeger zo hard voor moesten werken ineens een prik verwijderd.
En daardoor voelt het soms alsof iedereen en z’n moeder het gebruikt. Ineens zie ik alleen maar mensen die bizar veel zijn afgevallen in korte tijd. Het probleem is niet alleen dat we dunner willen worden. Het probleem is dat ons beeld van wat dun is compleet is verschoven. Vroeger waren de extreem dunne lichamen die we zagen vooral van modellen uit Vogue of de iconische Victoria’s Secret Angels. Maar het fijne was: je wist, dit is een model. Dit is niet hoe de gemiddelde vrouw eruitziet.
Als ik nu één keer op Insta of TikTok scrol, zie ik zoveel meiden (en jongens) die ook allemaal hetzelfde bizar dunne lichaam hebben. En als je dat maar vaak genoeg ziet, ga je vanzelf denken: waarom zie ik er niet zo uit? En dat is het moment waarop ik mezelf kwijt raak.
Ik keek laatst in de spiegel en dacht bij mezelf: ik zou willen weten hoe ik er echt uitzie. Niet omdat ik slechte ogen heb of zo’n kermisspiegel in m’n huis heb hangen. Je weet wel, zo eentje die je lichaam helemaal vervormt. Maar soms voelt het wel zo. Mijn beeld van mijn eigen lichaam is zó twisted dat ik niet eens meer weet of ik nou dun, dik of normaal ben. Ik kan een foto zien en denken: wow, wat ziet mijn lichaam er goed uit, terwijl ik na tien minuten scrollen weer kan denken: oh my god, ik lijk een tientonner en ik ga nu drie dagen watervasten.’ Ik moet mezelf letterlijk aanpraten dat ik een normaal lichaam heb, omdat ik niet meer weet wat normaal is.
Op die vakantie in Madrid hadden mijn vriendinnen en ik het er ook over. Over hoeveel mensen we kennen die Ozempic gebruiken. Hoe bizar dat eigenlijk is, maar ook even heel eerlijk: dat we er zelf allemaal wel eens over hebben nagedacht. Misschien herken je het wel. Van die gedachtes zoals: hoe slecht is het nou echt? Wat als ik het gewoon een maand doe en tegen niemand zeg? Misschien kan ik het wel een heel klein beetje doen?
En ook al zijn het alleen gedachten, het is al te bizar voor woorden dat we het als optie zien. We denken letterlijk na om een prik in ons lichaam te spuiten om dunner te worden. Ik weet niet in welke Black Mirror-aflevering we zitten, maar ik wil er heel graag uit.
En misschien is dat nog wel het engste: dat ik denk dat als ik dunner word, ik me eindelijk beter zal voelen. Maar wat gebeurt er daarna? Is het dan klaar? Of verschuift de lat gewoon weer een stukje? Eerst wil ik vijf kilo kwijt. Dan nog drie. Dan moet m’n buik platter. Dan moeten m’n benen dunner. Dan moet ik vooral niet aankomen. Dit is niet de realiteit, dit is gewoon weer de eerste de beste bodytrend waar we ons allemaal in storten. Waar we nu alleen maar cardio en pilates doen, stond de halve wereld vier jaar geleden nog alleen maar krachttraining te doen om billen te kweken.
Ik denk dat het probleem niet is dat we steeds skinnier willen worden, maar dat we gewend zijn geraakt aan het idee dat er altijd weer iets beter kan aan ons lichaam. Je lichaam veranderen en je lichaamsbeeld veranderen zijn twee heel verschillende dingen. Want als mijn vriendinnen met hun maatje XS nog denken dat het dunner moet, wanneer ga ik met m’n maatje M dan ooit tevreden zijn?
Disclaimer: ga niet zomaar zelf experimenteren met dit soort middelen, maar doe dit in overleg met een gediplomeerd arts.
Tess: 'Soms baal ik van mijn eigen acties, maar de 'ik' van toen kón het simpelweg niet beter weten'
Merry Almuhtaseb (26) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is een trotse Hagenees en zal niet snel haar paleisje in de stad inruilen. Zelfs niet voor Amsterdam. Ze is een echte augurken-lover en een full-time Yapper.
