Kat (29) woont in een camper uit 1989 en noemt dat een plan. Ze rijdt door Europa op zoek naar vrijheid, maar wat ze vooral vindt, is kou, chaos of zichzelf. Bij ons schrijft ze over wat ze tegenkomt onderweg.
📍 Huidige locatie: Nederland (de Langeweide, naast het huis van mijn tante)
Oké, ik ben hier misschien niet geboren, maar het zou zomaar kunnen dat ik hier eindig. Dramatisch, ik weet het, maar zo werkt mijn dertigerspaniek. Alsof er ergens een lijst circuleert waar ik niet op sta. Huis. Hypotheek. Partner. Ik parkeer intussen mijn camper bij familie, vul mijn kruiken bij en doe alsof mijn plan om digital nomad te worden volledig onder controle is. Over een paar weken rijd ik naar Marokko. Iedereen om mij heen koopt huizen. Ik koop een ferry-ticket. Dat klinkt avontuurlijk, maar voelt vooral spannend.
Zo heb ik me ook – in een opwelling van discipline – ingeschreven bij de lokale sportschool, die eigendom is van de ouders van een goede vriendin en fungeert als een dorpsplein (op rubberen zolen). Boer of niet-boer, gebleven of teruggekeerd, iedereen kent elkaar. Je wordt begroet met een knip, een praatje en vroeg of laat met de zin: “Je lijkt op je moeder”.
Er is nog een voordeel: je kan hier douchen. Een onderschat pluspunt wanneer je in een camper woont met grootse plannen en een kleine watertank. Binnen loop ik mijn jeugd tegen het lijf. Iedereen van mijn leeftijd is inmiddels getrouwd en heeft minstens één kind met een naam die eindigt op -ie. De mannen die ik hier tegenkom zijn óf bezet, óf bezig met squatten voor iemand anders. Ik knik naar een oude klasgenoot die nu spierdefinitie heeft en probeer zelf niet van een step te vallen. ’s Nachts sta ik met jaapie op De Langeweide, bij mijn tante voor de deur. De Langeweide waar we vroeger schaatsten op natuurijs, toen winters nog echt koud waren en niemand zich afvroeg waar hij over tien jaar zou zijn. We bonden onze schaatsen vast op houten bankjes, ademwolkjes in de lucht, handschoenen die altijd nat werden. Het ijs kraakte onder ons, maar hield.
Nu kraakt alleen mijn camper als de temperatuur zakt. Het is zo koud dat zelfs mijn kruiken hun grenzen aangeven. Ik ga maar naar bed. Rond halfelf stopt er een auto naast me. Ik hang met mijn bovenlichaam mijn woonkamer in om door het raam te kijken. Gehuurd, zie ik door het gordijntje. Twee mannen stappen uit en praten in een taal die ik niet herken. Mijn brein doet wat het altijd doet: rampscenario’s bedenken. Netflix-scenario’s schrijven. Ontvoering. Internationale smokkel. ‘Vrouw alleen in camper’-koppen. Ze lopen langs mijn camper richting het huis van mijn tante. Mijn hart bonst in mijn keel. Ik bel haar. Geen gehoor. Natuurlijk niet. Mijn oom doet open. Het blijkt om een pakkertje te gaan. Mijn pakketje.
Misschien gaat dertigerspaniek niet over huizen of hypotheken, maar over het idee dat je iets moet vastzetten. Ik zet voorlopig alleen mijn handrem vast. Dat is genoeg.
De volgende column van Kat verschijnt volgende week zaterdag in onze app. Vorige gemist? Lees ‘m hier:
Kat heeft rampzalige date: 'In de camper wacht ik tot ik hem hoor wegrijden, tot ik tevoorschijn kom'
