Xanthé had geen kinderwens, maar raakte toch zwanger. Al tijdens haar zwangerschap wist ze: dit niet nog een keer. Zes weken na haar bevalling zat ze bij de huisarts om een sterilisatie aan te vragen.
“Waarom zou ik mezelf dit een tweede keer aandoen, terwijl ik al een mooi gezin heb? Dat hoeft voor mij niet”, vertelt Xanthé in gesprek met LINDA.
“Vanaf het moment dat ik zwanger was, ben ik gaan nadenken over sterilisatie. Ik wilde zelf nooit kinderen; onze dochter was een verrassing. Mijn vriend is vijf jaar jonger, dus hij was nog niet zo bezig met een kinderwens. Hij wist dat ik het niet wilde, dus daar had hij zich op ingesteld. Hij heeft mij vanaf het begin gesteund in mijn keuze voor sterilisatie. Natuurlijk zijn we superdankbaar voor onze dochter en geloven we dat het zo had moeten zijn. Ze was misschien ongepland, maar dat betekent niet dat ze ongewenst is.
Mijn bevalling was al dertig uur bezig toen ik naar de ok werd gereden voor een keizersnede. Ik riep of ze alsjeblieft alles door konden branden, maar dat kan natuurlijk niet als je dat vooraf niet goed regelt. Ze zullen wel hebben gedacht: die roept maar wat, ze is er gewoon klaar mee na dertig uur. Maar ik meende het.”
“Zes weken later moest ik naar het ziekenhuis voor een check-up van mijn keizersnede. Ik gaf aan bij mijn gynaecoloog dat ik de opmerking tijdens mijn bevalling wel degelijk meende, en vroeg hoe ik dit het beste kon aanpakken. Daarvoor moest ik eerst naar de huisarts voor een doorverwijzing naar een gynaecoloog.
Verdoving werkte niet tijdens keizersnede van José (34): 'Mijn hartslag sloeg op hol'
Dat heb ik gelijk gedaan en vanaf dat moment ging het snel. Eind maart ben ik bevallen en begin mei had ik mijn doorverwijzing. Eenmaal bij de gynaecoloog kreeg ik te horen dat het vanwege mijn jonge leeftijd waarschijnlijk een meerjarenplan zou worden. Prima, dacht ik. Alleen maar beter dat ik dan nu al begon. Ik was toch zeker van mijn keuze.”
“In november had ik een afspraak bij een arts hier in de regio. Alle artsen in dat team moesten akkoord geven, anders was het einde verhaal. In dat gesprek probeerden ze me nog te overtuigen om te kijken naar alternatieven, zoals een koperspiraal, maar ik had overal al naar gekeken. Niets anders paste bij mij.
Ik wist goed te onderbouwen waarom ik dit wilde. Mijn lichaam reageert niet goed op anticonceptie. Ik heb nu een fijn gezin en ben compleet met één kind. We hebben er wel over gesproken dat zij daardoor geen broertje of zusje krijgt, maar het is geen garantie dat de band met een broertje of zusje ook goed is. Ik wil niet dat ik mijn kinderen niet eens tegenover elkaar kan zetten, omdat ze knallende ruzie hebben. Onze dochter krijgt genoeg liefde van ons en van familie. Daar heeft ze echt geen broertje of zusje voor nodig. In mijn ogen is er geen andere optie dan sterilisatie om normaal door het leven te kunnen.”
Twee weken later werd ik gebeld dat alle artsen groen licht hadden gegeven. Ze zagen geen reden om het niet goed te keuren. Bij mij ging het proces vrij gemakkelijk, wat best uitzonderlijk is. Ik weet dat dat voor veel vrouwen anders is. De artsen moeten natuurlijk kritisch zijn. Zij zien ook vrouwen die spijt krijgen – ook al is dat een klein percentage. Je moet echt honderd procent zeker zijn van je keuze, dus ik kan me voorstellen dat als zij ook maar enige twijfel zien, ze het niet goedkeuren. Ik was heel stellig in wat ik wilde, en dat hebben ze gezien in de gesprekken.”
Als een vrouw voor sterilisatie kiest, zegt de arts nog vaak 'nee': 'Hij noemde het 'volslagen krankzinnig''
“Eind november werd ik al gebeld dat ik op 3 december geopereerd kon worden, maar het was de eerste Sinterklaas van mijn dochter en ik wilde dan niet in de lappenmand liggen. Halverwege januari werd ik opnieuw gebeld dat ik 2 februari geopereerd kon worden. In eens kwam het dichtbij.
De kosten moest ik zelf dragen. Deze ingreep wordt alleen vergoed in het geval dat je een aanvullende verzekering hebt. Het interesseerde mij eigenlijk vrij weinig dat ik het zelf moest betalen. Als ik hier voor de rest van mijn leven vanaf ben, is dat me behoorlijk wat waard. Uiteindelijk heeft de operatie me 2600 euro gekost.”
“Ik zou liegen als ik zeg dat ik niet zenuwachtig was voor de operatie. Het herstel van mijn keizersnede was zwaar, waardoor ik bang was. Toen ik het belletje kreeg, moest ik huilen: nu ging het echt gebeuren. Ergens ook omdat er een bepaalde last van mijn schouders viel. Toch wist ik mezelf redelijk rustig te houden, tot de dag voor de operatie. Ineens werd ik ziek van de zenuwen, maar tegelijkertijd was ik blij dat het ging gebeuren. Hierna zou het klaar zijn. Dat was een heel fijn idee.
Er zijn een aantal mogelijkheden als je je laat steriliseren. Je kunt je eileiders helemaal laten verwijderen, ze af laten sluiten door clips, of ze door laten branden. Ik wilde sowieso geen clips, want dan zit er iets in je lichaam wat er niet hoort. Mijn eileiders verwijderen vond ik een nogal heftige ingreep, dus koos ik voor doorbranden. Ze hebben mij op drie plekken doorgebrand, waardoor het eitje niet meer kan komen waar het hoort te komen, en dan ben je dus onvruchtbaar. Veel mensen denken dat je dan gelijk in de overgang komt, maar dat is niet zo. Je wordt nog gewoon ongesteld.”
“De operatie zelf ging heel snel. Ik werd om vijf over drie in slaap gebracht en keek voor het eerst weer op de klok om vier uur. Tijdens de operatie maken ze drie sneetjes in je buik: twee kleinere onderin en een grotere in je navel. Ze blazen je buik op met gas om goed te kunnen zien en gebruiken de sneetjes voor de kijkoperatie.
Marjon raakte na sterilisatie zwanger: 'Ik had schuldgevoelens naar de baby'
Toen ik wakker werd, was ik echt in een andere wereld door de narcose, maar ik was opgelucht dat het achter de rug was. Omdat mijn keizersnedeherstel zo zwaar was, heb ik er deze keer voor gekozen om een week in bed te blijven. In principe kun je na vier dagen alles weer, maar ik wilde liever voorzichtig zijn.”
“Ik heb veel gedeeld over mijn operatie op sociale media. Dat levert natuurlijk reacties op. Deze zijn voor het overgrote deel positief, maar er zijn ook mensen die negatieve reacties achterlaten. Zo reageren mensen dat ze het onbegrijpelijk vinden dat mijn man zich niet laat steriliseren voor mij. Hij zou het met liefde doen, maar dit is mijn beslissing. Ik wilde dit zelf. Waarom kunnen we de keuzes die vrouwen maken over hun eigen lichaam niet respecteren?
Er zijn ook veel mensen die zeggen dat ik spijt zal krijgen van mijn keuze, maar ik weet zeker dat dit niet gaat gebeuren. Daarvoor ken ik mezelf te goed. Wij zijn zo compleet met z’n drietjes en ik vond zwanger zijn een vreselijke hel. Zowel lichamelijk als mentaal was het zwaar. Ik kwam 40 kilo aan, terwijl ik daarvoor heel fit en zelfstandig was. Ineens was ik afhankelijk van alles en iedereen.
Ik was niet mezelf tijdens mijn zwangerschap. Ik veranderde in een grijs muisje, terwijl ik normaal vrolijk en uitbundig ben. Mijn vriend vond dat moeilijk om te zien. Hij herkende de Xanthé waar hij verliefd op is geworden haast niet meer. Mijn keizersnede was voor ons allebei traumatisch. Waarom zou ik mezelf dat een tweede keer aandoen, terwijl ik al een mooi gezin heb?”
“De reden dat ik hierover ben gaan delen op sociale media is dat ik vind dat alles besproken mag worden. De generatie voor ons is er één waarin niet echt gepraat werd. Ik vind dat we juist open moeten zijn over dit soort zaken. Onderwerpen als sterilisatie bij vrouwen mogen meer aan het licht komen, want nu durven weinig vrouwen een keuze voor zichzelf te maken. Dat is zo zonde. Ik hoop vrouwen te inspireren om dat wel te doen en om de baas te zijn over hun eigen lichaam.”
Disclaimer: dit artikel gaat over een persoonlijke ervaring en is geen medisch advies. Overleg altijd met je (huis)arts.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Na een mislukte sterilisatie moet Taika 15 keer naar de eerste hulp: ‘’Pijn hoort erbij’, zei de gynaecoloog’
