Tessa (21) maakte in 2017 mee wat je normaal alleen in films ziet: ze was zeker 34 weken zwanger zonder het te weten en voelde in de ambulance op weg naar het ziekenhuis ineens een hoofdje tussen haar benen.
Voor elke fase heeft Tessa, student SPH, vijf sterren te verdelen: 1 ster staat voor de ultieme nachtmerrie, 5 voor het perfecte sprookje.
Lees ook
Moniques ‘miskraam’ bleek week erna geen miskraam te zijn: ‘Emoties vlogen alle kanten op’
“Ik was twintig jaar, zat in mijn derde jaar van een hbo-opleiding en was zes jaar samen met mijn vriend Gerben (nu 23). Onze relatie zat goed, maar we dachten nog lang niet aan kinderen. Ik woonde ook nog bij mijn moeder en stiefvader thuis.”
“Gelukkig had ik geen wild studentenleven. Ik rookte niet en dronk ook niet veel. Wel heb ik de hele zwangerschap alles gegeten wat eigenlijk afgeraden wordt.”
“Ik heb mijn hele zwangerschap niet geweten wat er intussen in mijn lijf gebeurde. Ik slikte de pil, was regelmatig ongesteld en mijn buik en borsten groeiden geen millimeter. Wel was ik wagenziek, maar hier had ik vroeger ook weleens last van. En ik was vaak moe, maar met vier dagen stage, één dag school en één dag werken in de week, leek me dat niet gek.”
“Wat dat betreft geef ik mijn zwangerschap vijf sterren, want ik heb vrijwel nergens last van gehad. Ik had echter veel liever de voorpret gehad en ik had vooral een band met de baby op willen bouwen.”
Tessa in oktober 2016, vijf maanden zwanger.
“Op 17 februari 2017 verloor ik ’s ochtends wat bloed, door mijn menstruatie – dacht ik. Wanneer ik ongesteld was, had ik altijd al last van buikpijn, dus ook dat vond ik normaal. Na mijn schooldag kreeg ik meer last en ben ik op bed gaan liggen.”
“Rond 21.00 uur werd de pijn erger. Mijn moeder gaf me een paracetamol, maar toen dat niet hielp, belden we de huisarts. Die raadde me aan een ibuprofen te nemen. Ook dat hielp niet. De pijn werd steeds heviger, dus dachten we aan een blindedarmontsteking. ‘Dit is niet goed hoor!’, riep ik nog naar mijn moeder.”
“Bij elke kramp – dat was dus een wee – kneep ik de hand van mijn stiefzusje fijn. De pijn werd zo erg dat mijn moeder een ambulance belde. De ambulancebroeder en -zuster onderzochten me en vroegen mijn moeder en stiefzusje even weg te gaan. Toen vroegen ze of ik zwanger was.”
“Ik antwoordde dat dat niet zo was en werd in de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Ineens voelde ik een golf bloed uit mijn vagina komen. In een reflex deed ik mijn handen naar beneden en toen voelde ik het: een hoofdje.”
“Ik kan het me nu niet meer voorstellen, maar op dat moment hoopte ik dat de baby het niet zou overleven. Wat moest ik met een kind? Er stonden zo’n tien mensen om me heen tijdens de bevalling. “Hoe moet ik puffen?”, vroeg ik nog aan mijn moeder.”
“Om 23.11 uur, na een zwangerschap van 34 tot 36 weken, werd ik moeder. Ik was in shock: dit moest een hele slechte aflevering van GTST zijn. Ik wilde de baby niet op mijn borst en liet de navelstreng door een verpleegkundige doorknippen. Ik wist dan ook niet welk geslacht de baby had.”
“Ik hoefde ‘m echt niet. Het kind voelde niet van mij. Ik probeerde mijn moeder over te halen om het voor iedereen te verzwijgen en te zeggen dat ik een blindedarmontsteking had gehad. Ook Gerben mocht het niet weten, ik was ervan overtuigd dat hij bij me weg zou gaan.”
“Op aandringen van mijn moeder heb ik hem toch gebeld en gevraagd of hij wilde komen. ‘Sorry dat ik je leven heb verpest’, begon ik toen hij in het ziekenhuis was. ‘We hebben een kind.’ Zijn eerste reactie verbaasde me: ‘Is het gezond?’ Dat was zo lief.”
“Gerben kwam meteen in zijn vaderrol en wilde het kind houden. Om 2.00 uur zijn Gerben en ik naar de baby, een jongetje, gaan kijken en terwijl we hem aanraakten – meer mocht niet – besloten we hem te houden. Diezelfde nacht nog – we konden toch niet slapen – bedachten we zijn naam: Floris.”
Tessa en Gerben de eerste nacht bij Floris.
“Floris deed het geweldig, al na twee weken mocht hij naar huis. We waren afwisselend bij mijn en Gerbens ouders tot we een eigen plek hadden. Hoewel het moeilijk was, voelde ik gelukkig steeds meer moederliefde. De borstvoeding – het was heel raar dat er ‘ineens’ melk uit mijn borsten kwam – heeft daarbij geholpen. Ook hebben we zoveel liefde om ons heen gevoeld van familie en vrienden én van onbekenden die ons bijvoorbeeld kleertjes gaven.”
Tessa met Floris, vijf dagen na de bevalling.
“We wonen inmiddels met z’n drieën en het gaat super goed. Floris is gezond en makkelijk. Gerben heeft nu een fulltime baan en ik kan mijn studie op een lager pitje gewoon afmaken. Het is raar dat het normale leven is gestopt, maar we vinden het beiden niet erg om dingen voor Floris op te geven.”
“Waarschijnlijk heb ik Floris ‘naar achteren’ gedragen en heeft mijn lichaam een ‘schijnmenstruatie’ aangemaakt. Als ik vroeger verhalen hoorde van meiden die gingen plassen en ineens een kind in hun hand hadden, geloofde ik het nooit. Nu weet ik wel beter, maar misschien moet je het van dichtbij meemaken om het echt te geloven. Het was heel heftig, maar ik heb er Floris voor teruggekregen en ik zou nooit meer zonder hem kunnen.”
Floris nu.
Er worden in Nederland per dag gemiddeld 478 kinderen geboren en dat gaat elke keer weer anders. Was jouw bevalling speciaal of juist precies als in de boekjes? We willen het allemaal weten. Mail in ongeveer 350 woorden jouw bevallingsverhaal (met naam, leeftijd, telefoonnummer en foto’s) naar: nieuws@lindanieuws.nl.
