‘We zouden nog alle tijd hebben’

Opeens werd je ziek. Een buikgriep leek het, ook papa was grieperig. Alleen werd hij beter, en jij steeds zieker. Na wat testen bij de huisarts bleek er toch meer mis te zijn dan gedacht. En dan dat belletje op zaterdagochtend: “Mama heeft kanker.” Baarmoederkanker, maar we zouden nog alle tijd hebben.

Stroomversnelling

Die maandag ging je voor onderzoeken naar het ziekenhuis, vanaf dat moment is alles in een stroomversnelling gegaan. Dezelfde avond met spoed naar de eerste hulp omdat je geen lucht meer kreeg, als een gek zijn mijn zus en ik naar Friesland gereden. Een rit van tweeënhalf uur die ik nooit meer zal vergeten.

Lees ook
Yvettes man en schoonmoeder overleden allebei in dezelfde week

Sprankjes hoop

Toen volgden dagen van onderzoeken en sprankjes hoop, niet kunnen geloven dat het allemaal zo snel kon gaan. Je moest aan de beademing, maar zelfs dat hielp niet meer. Je hebt dagen gevochten. ‘Meerdere marathons gerend’ zoals de dokter zei, maar het ging niet meer. En toen was daar opeens het einde, we moesten afscheid nemen. Een paar dagen nadat we hoorden dat je kanker had. Onbegrijpelijk, hoe kon dit gebeuren.

Het leven zonder je is gek

Pas achteraf hebben we gehoord dat de kanker enorm agressief was en in de longen was terechtgekomen. Ze hadden hier niets meer aan kunnen doen. We zijn nu meer dan anderhalf jaar verder. Het leven zonder jou is gek, en moeilijk. Vorig jaar hebben we je laatste wens vervuld en zijn we naar de Lofoten in Noorwegen gegaan om je as uit te strooien. Een mooie reis. Ik denk zoals je het had gewild.

Jouw positiviteit

Er gaat geen dag voorbij dat je niet in mijn gedachten bent, en hoe enorm positief jij in het leven stond. Als iedereen ook maar een beetje van jouw positiviteit zou hebben, zou de wereld een stukje mooier zijn.