Bij Nazeera in de keuken

“Omdat mijn vader diplomaat was, ben ik vooral opgegroeid in het buitenland, een ervaring die me heeft gevormd. We hebben onder andere lange tijd in Libanon gewoond en hadden daar mensen bij ons in huis werken die gevlucht waren uit Palestina. Mijn ouders waren begaan met de Palestijnse kwestie en wilden deze vluchtelingen zo de kans op een nieuw leven bieden.

Bij Nazeera, een Palestijnse vrouw die bij ons in de keuken werkte, heb ik de magie van het koken ontdekt. Ik kan me het precieze moment nog goed voor de geest halen: ik stond op een krukje naast het fornuis, zij roerde in een pan. Na een tijdje liet ze ons allebei proeven. ‘Nee’, zeiden we tegen elkaar, ‘dit is het nog niet’, waarna zij er nog wat ingrediënten aan toevoegde. Dat herhaalde zich en bij de derde keer keken we elkaar met wijd opengesperde ogen aan: ‘Wauw’. Die ervaring heeft me nooit meer losgelaten, dat je in dertig seconden van iets minder smaakvols iets overheerlijks kan maken.”

'Ik dacht: laat ik nu ook maar gewoon lekker uit de kast komen': Nora (49) scheidde vorig jaar van haar manLees ook

Slimste meisje van de klas

“Ik was het slimste meisje van de klas, ik sloeg klassen over, en dan word je geen kok. Na de middelbare school was ik van plan om naar de school van Journalistiek te gaan, maar uiteindelijk werd het toch een studie Frans aan de UvA, gevolgd door een postdoctorale opleiding journalistiek aan de Erasmus Universiteit. Nadat ik die had afgerond, ben ik bij de Volkskrant gaan werken. Daarna kwam de radio en vervolgens kwam ik terecht bij televisie.

Ik dacht na de televisie al snel: deze wereld past mij niet en na nog een tijdje bedrijfsmagazines te hebben gemaakt, ben ik – inmiddels getrouwd en moeder van drie kinderen – voor mezelf begonnen in de communicatiebranche. Dat groeide uit tot een groot internationaal communicatiebureau met klanten als Facebook en Zalando en tien man personeel. Natuurlijk was ik daar hartstikke trots op en ik vond mijn werk geweldig. Rond mijn 45e begon ik me wat te vervelen. Daarom ben ik nog filosofie gaan studeren en actief geworden in het bestuur van de hockeyclub.”

Alleen nog konijnenvoer

“Dat hielp, maar het was niet voldoende. Op mijn 51e besloten we om – vooral op initiatief van mijn man – volledig veganistisch te gaan eten. Al onze vrienden verklaarden ons voor gek en dachten dat ze nu alleen nog konijnenvoer geserveerd zouden krijgen als ze bij ons uitgenodigd werden. Maar ik had de keuken van het Midden-Oosten nog steeds in mijn systeem zitten en realiseerde me dat vrij veel van die gerechten van plantaardige oorsprong zijn. Gelukkig maar, want alles wat ik in mijn mond stop, moet gruwelijk lekker zijn.

In 2020, de eerste corona lockdown was net een feit, hadden we – net zoals veel mensen – wat extra tijd omhanden. Dus besloten we onder de naam ‘à la Damaris’ een website te beginnen waar ik mijn recepten kon delen zodat iedereen thuis ook smaakvol plantaardig kon eten. Het was een instant hit, in een mum van tijd hadden we fans van over de hele wereld.”

'We zijn een aantal dagen gegijzeld bij de Braziliaanse grens': Marieke (56) reist in een vrachtwagen de wereld overLees ook

McDrive aan de dijk

“Datzelfde jaar verhuisden we van ’t Gooi naar een boerderij in Gelderland. De wereld was nog steeds grotendeels op slot en onze kinderen woonden inmiddels niet meer thuis. Omdat mijn man Joris de sociale contacten miste, stelde hij voor in de weekenden vanuit huis mezze te gaan verkopen: zes warme en zes koude gerechtjes. De eerste keer hadden we zeventien bestellingen, aan het einde was dat opgelopen tot honderdvijftig. We waren een soort McDrive aan de dijk geworden: mensen kwamen vanuit het hele land naar ons toe.

In de zomer die daarop volgde zijn we naar Spanje gegaan, waar een van onze dochters woonde. Op de terugweg stopten we bij restaurant Ona in het Franse Arès, dat destijds een Michelinster had en een volledig plantaardige kaart. Daar aan tafel, met zicht op de vrouwelijke chef in de open keuken, had ik een spirituele ervaring. Ik zag haar handen het werk doen en dat leken wel de mijne. Misschien ook omdat we allebei uien snijden als een huisvrouw aangezien we beiden niet zijn opgeleid als kok: zij was ooit archeologe. Na afloop liepen mijn man en ik naar buiten en zeiden tegelijk tegen elkaar: ‘We beginnen een restaurant.’”

Of je tofu lust: bij deze restaurants eet je 100 procent veganistisch (zonder dat je het door hebt)Lees ook

Hoog bezoek

“Mijn man was nog benieuwd of ons plan zou standhouden tot de Belgische grens, maar bij mij begon al van alles te borrelen. En inderdaad: we hebben dit idee op 7 augustus bedacht en op 17 oktober getekend voor het pandje in Zaltbommel waar sindsdien ons eigen plantaardige restaurant à la Damaris is gevestigd. Joris is de gastheer, ik sta in de keuken. Elke donderdag-, vrijdag- en zaterdagavond serveren we een viergangenmenu, op zondagmiddag is er een Libanese mezze-lunch. We hebben plek voor veertig gasten en zitten eigenlijk altijd vol.

Ik werk samen met een moestuin uit een dorp verderop. De eigenaresse appt me elke week welke groenten en kruiden ze kan oogsten en op basis daarvan stel ik een menu samen. Het is echt een voorrecht om zo te mogen werken. Eigenlijk hadden we verwacht dat we veel veganistische gasten zouden krijgen, maar 95 procent van de mensen eet thuis wel vlees en/of vis. Je hebt nog wel eens mannen van boven de 65 die niet geheel vrijwillig in ons restaurant belanden. Die ploffen dan wat nors neer, maar als ze weggaan, willen ze hier hun verjaardag vieren. En van de week hadden we hoog bezoek: prins Constantijn en prinses Laurentien kwamen eten. Dat zijn memorabele avonden.”

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'De muren om me heen begonnen me steeds meer te benauwen': Yvette verruilde haar koophuis voor een camperLees ook