Deze maand staat LINDA. in het teken van la douce France. Linda de Mol schrijft daarom haar editorial op thema en denkt terug aan die ene keer dat ze onbedoeld een flater sloeg in een Frans restaurant.
LINDA. ‘La douce France’ ligt vanaf vandaag in de winkels, maar is natuurlijk ook te lezen via LINDA.premium én online te bestellen:
La douce France, wat is het er toch heerlijk. De Fransen hebben alles: de beste cuisine, de mooiste mode, de beste wijnen, de mooiste taal, de mooiste hoofdstad, de mooiste films: Les uns et les autres en Intouchables zijn m’n lievelingsfilms.
Eigenlijk zijn er maar twee minpuntjes te bedenken en dat is dat het er vaak schreeuwend duur is – zeker in Parijs en Zuid-Frankrijk – en dat de Fransen wat hooghartig kunnen zijn. Helemaal als je de taal niet eigen bent. Maar zelfs als je die, zoals ik, best een beetje spreekt, zijn ze op z’n zachtst gezegd niet erg behulpzaam.
Zo zat ik een tijd geleden met mijn gay best friend op een druk Frans terras voor een licht ontbijt: koffie en een gekookt eitje. De ober verscheen, duwde ons zonder iets te zeggen de menukaart onder de neus en liep weer weg. Op de kaart stond van alles, maar geen gewoon eitje. Wel een omelet, dus eieren hadden ze in elk geval.
“Excusez-moi, monsieur”, vroeg ik op mijn allerliefst, waarop de ober norsig onze kant op slofte. “Je voudrais bien commander quelque chose”, vervolgde ik trots, want dit was me toch een prima volzin om aan te geven dat ik iets wilde bestellen. De ober wachtte af, ongeduldig tikkend op zijn opschrijfboekje.
“Deux cafés au lait, s’il vous plait, et pour moi eh …” en toen wist ik spontaan de Franse woorden voor ‘gekookt ei’ niet meer. Ik vormde met mijn hand een eivormig iets en zei maar: “Egg?” “Un èque? Je comprends pas.” Hij keek er heel vermoeid bij. “UN OEUF!” Ineens wist ik het weer, maar hij moest wel gekookt worden. “Un oeuf?”, bitste de ober, “Une omelette?”
Linda de Mol werd doodziek op haar duurste vakantie: 'Ik word wéér misselijk als ik uitreken wat dit me gekost heeft'
“Non, non … un oeuf … mijn god, ‘gekookt’, hoe zei ik dat? Wacht even, er kwam iets omhoog. Cuire is koken, cuit is gekookt. Ik had het: “Un oeuf cuit”, riep ik opgelucht. Maar nee hoor. “Un oeuf cuit?!”, antwoordde hij, terwijl hij geïrriteerd op de kaart wees. Ik probeerde het nog een keer. “Un oeuf, un oeuf cuit, an egg, boiled…” Mijn redding verscheen in de vorm van een andere ober, die op dat moment zowaar twee gekookte eitjes aan een andere tafel serveerde. “Voilà, oeuf cuit!”
Onze ober keek me aan met een blik die verraadde dat hij me niet het scherpste mes in de lade vond en zuchtte: “Aaah, un oeuf à la coque!” Vrij vertaald: een ei in de schil. Wát aan de twee simpele woorden ‘ei’ en ‘gekookt’ begreep u precies niet en hoezo voel ik me door uw toedoen nu een heel dom ei, terwijl u zelf blijkbaar niet één woord over de grens spreekt … Dát had ik graag in vloeiend Frans teruggezegd, maar in plaats daarvan zei ik maar: “Oui, un oeuf à la coque.”
Ik denk toch dat-ie later enige wroeging voelde, want hij kwam met een bakje water aan. Toen ik hem bevreemd aankeek, want ik had toch koffie besteld, zei hij: “Pour le petit chien.” Klein hondje? Het bleek mijn harige tas te zijn, die inderdaad zo op die stoel wel wat van een hondje weg had.
Meer editorials van Linda de Mol lezen? Dat kan met LINDA.premium.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Linda de Mol is verslavingsgevoelig: 'Ze moesten me om half vier ’s nachts naar huis sleuren'
