Na drie jaar correspondentschap voor de NOS in Israël en de Palestijnse Gebieden, is Nasrah Habiballah (38) terug in Nederland. Jarenlang leven en werken in zo’n onveilige situatie, dat doet iets met je, vertelt ze in de nieuwe LINDA.
“Ik kan sindsdien nog moeilijker tegen oorlogsbeelden van moeders met kinderen”, zegt ze.
Je hebt nogal wat indrukken te verwerken van de afgelopen paar jaar.
“Tijd doorbrengen in zo’n regio doet iets met je. Dat gaat in je lijf zitten, in je hoofd. Ik heb zo veel afschuwelijke dingen gezien, vooral in Gaza. Kinderen die vastzitten onder het puin van een gebombardeerd gebouw en er halfdood onderuit worden getrokken. Ik herinner me een jongetje, van een jaar of vijf, dat helemaal onder het stof zat. Hij leek fysiek oké, maar hij kon niet stoppen met trillen. Totaal geen contact mee te krijgen. Kleine kinderen die zich in blinde paniek vastklampen aan hun dode moeder. Dat krijg je niet van je netvlies. Ik probeer dat nu te verwerken door me vooral op kleine, praktische dingen te richten. Verf uitzoeken voor de kinderkamer, bijvoorbeeld. Een nestje bouwen. Dat geeft me rust.”
Wat was het dieptepunt van jouw tijd in Jeruzalem?
“De periode dat mijn dochter een paar maanden oud was en niet sliep. Ik gaf nog borstvoeding en sliep ook niet, de NOS was van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat aan de telefoon en ik moest megaveel live. Als ik nu terugkijk, denk ik wel: dat was gekkenwerk. Bellen met het Achtuurjournaal om het gesprek voor te bereiden, met een kind aan de borst, dan opmaken, dan live, dan naar Nieuwsuur, weer borstvoeding, en dan ’s ochtends alweer het NOS Radio 1 Journaal.”
Kon je de NOS niet zeggen: jongens, het is te veel?
“Nee, dat heb ik nooit gedaan. Ik voelde me te verantwoordelijk, zowel voor mijn werk als voor mijn dochter. Ik vond het belangrijk er voor haar te zijn en borstvoeding te geven. Maar ik wilde er ook zijn voor mijn post. Ik wilde gewoon alles kunnen.”
Was de werkdruk het zwaarste van je werk? Of wat je gezien hebt?
“De combinatie. Ik werkte megaveel en daarnaast had je al die gruwelijke beelden uit Gaza. Hele gezinnen die in gebombardeerde tentenkampen levend waren verbrand. Verschrikkelijk, en daarna moet je er verslag van doen.”
Heeft het moederschap je veranderd?
“Ik kan sindsdien nog moeilijker tegen oorlogsbeelden van moeders met kinderen. Dat raakt me nog meer dan daarvoor, ik kan het niet goed uitleggen, maar die beelden komen nog harder binnen.”
Ben je daardoor ook anders gaan werken?
“Nee. Ik heb altijd tegen mezelf gezegd: ik moet blijven kijken, want ik ben de correspondent. Ik moet zorgen dat de wereld weet wat er in Gaza gebeurt. Dan kan ik niet wegkijken, hoe gruwelijk de beelden ook zijn.”
Het hele interview met Nasrah Habiballah lees je in de nieuwe LINDA. (en digitaal via LINDA.premium). Koop het magazine in de winkel of laat ‘m thuisbezorgen via onderstaande knop.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Dit lees je deze maand in LINDA. 'F*CK DE PRINS OP HET WITTE PAARD'
