Douwe Bob heeft een duidelijke hang naar het rock-‘n-rollleven, maar tegenwoordig post-ie net zo trots op Instagram dat hij in het wild een lepelaar heeft gespot. Beide kanten van de singer-songwriter komen terug op zijn nieuwe plaat Outcast Town.
Een album dat vooral heel eerlijk is. “Hoe meer ik het achterste van mijn tong laat zien in mijn teksten, hoe mooier ik het zelf vind. Niets is ’te persoonlijk’. Als ik zo zou gaan denken, wordt het tijd om een ander vak te kiezen.”
Het zijn roerige tijden en dat houdt Douwe bezig – vaker dan hij zelf zou willen. “Je hoeft de tv maar aan te zetten of een keer te scrollen om alles te zien, natuurlijk. Er gebeuren op dit moment erg veel kwalijke dingen waar Nederland óók medeplichtig aan is”, vertelt hij. “Dus ja, ik voel best vaak de drang om een jetpack te kopen en van deze wereld op te stijgen.”
Die neiging om te ontsnappen aan alle chaos vind je terug in With You, maar ook in de titel (en track) Outcast Town. “Ik zie het zo: we zijn mieren in een pot die heen en weer wordt geschud door de machthebbers: politici, grote bedrijven. Het schrijven van dit album begon vanuit de drang om een eigen soort community te beginnen met de outcasts. De mensen die zien dat we met z’n allen in de maling worden genomen en tegen elkaar worden opgezet.
‘Welcome to outcast town, where all the lost are found‘: ik denk dat ik dat communitygevoel op het moment van schrijven zelf nodig had. Sowieso merk ik dat ik steeds vaker schrijf over de zoektocht naar verstilling, naar wat écht belangrijk is in het leven. Soms moet ik mezelf daar actief van weerhouden. Zo van: ja oké Douwe, nu weten we het wel.”
Want ja, Douwe Bob is anno 2026 een family man. Kroegentochten of dagenlange benders met alles wat God verboden heeft? Hem niet meer bellen. Tussen de optredens door spendeert-ie lekker tijd met zijn gezin. “Op dit album kom je de thematiek tegen van een gast van 33 die zijn leven om heeft gegooid. Dat is wie de fuck ik ben, dus dat krijg je”, lacht hij.
Dat houdt ook in dat hij een heel persoonlijke pen ter hand neemt. Zo schrijft hij in Photographs ook over de herinneringen aan zijn in 2020 overleden vader. Het is het nummer waar hij het trotst op is: “Het is een heel verstillend liedje, dat op het album heel mooi tot zijn recht komt door waar hij geplaatst is. Hij komt gewoon heel hard binnen. Ik merk wel dat hoe eerlijker ik naar mezelf kijk in een nummer en hoe meer ik het achterste van mijn tong laat zien, hoe mooier ik het vind. En hoe mooier anderen het vinden.”
Songteksten ziet Douwe als de basis van zijn werk. Hij zou het prima algemener kunnen houden, maar ja … Als artiest wil hij het liefst dat mensen ook iets vóelen als ze naar hem luisteren. “Ik geloof dat eerlijkheid ontwapent, en dat is uiteindelijk wat muziek moet doen. Mensen in hun hart raken. Stel je voor dat ik dingen over mijn overleden vader of zoontje níet zou opschrijven omdat ik dat ’te persoonlijk’ vind. Dan moet ik gewoon een ander vak gaan kiezen. Niets is ’te persoonlijk’ voor mij.”
Oranjesupporter versus Harry Styles-fanaat: de ene fan is de andere niet, maar waarom vinden we dat?
I hope that as we’re growing older / The wеight gets lighter on our shoulders […] Oh, Gabriel, my angel child / This is no goodbye / ‘Cause when I close my eyes / I keep the dream alive
Bovenstaande is een songtekst van Angel Child. Dit nummer schreef Douwe vlak na het verlies van Gabriël, zijn tweede zoon met Anouk. Hij werd te vroeg geboren op 30 december 2024 en overleed diezelfde dag. Resoneren de teksten die hij toen schreef nog met hoe het verlies nu voelt, of zijn daar dingen in veranderd? “Het voelt minder als een gewicht op mijn schouders, maar ik voel wel een soort zwaarte in me”, legt Douwe uit. “Een melancholie. Maar ik denk dat dat normaal is. Of ik echt het verwerkt heb, durf ik niet te zeggen. Ik kijk nu naar zijn urntje terwijl ik met jou praat en dat is mooi – hij is altijd hier, bij ons. Elke dag steken we een kaarsje aan voor hem. Dat vind ik fijn om te doen.
Ik ben helemaal niet spiritueel, hoor”, vervolgt hij na een korte stilte. “Ik stoei daar dan ook weleens mee in mijn hoofd: waarom doe ik dit? Ik ga Gabriël nooit meer zien, dat is wat ik geloof. En dat vind ik heel erg. Tóch steek ik kaarsjes aan, maar voor wie doe ik dat dan? Het voelt dubbel. Maar goed, om terug te komen op je vraag … Mijn antwoord is een totale dooddoener: ‘Verlies hoort bij het leven’. Heel kut als mensen dat zeggen, maar het is wel zo. Ik denk dat de kunst van het leven is om niet verbitterd te raken. En dat gaat behoorlijk goed.”
Sinds eind 2023 is Douwe Bob clean. Maar dat hij geen alcohol meer drinkt, betekent niet dat het geen rol meer speelt in zijn leven. In verschillende tracks op Outcast Town is zijn drang naar drank terug te vinden, maar in Wanna Be Free roert het destructieve duiveltje op zijn schouder zich het hardst. “Dat nummer gaat gewoon letterlijk over dat ik wil zuipen, wil gebruiken en wil scheiden. Dat is een monster dat in mij, en in heel veel andere mensen, leeft. Ik moet die er elke dag opnieuw onder houden. Door erover te schrijven geef ik het bestaansrecht en dat haalt de kracht eruit. Ik schrijf erover zodat het niet gebeurt.”
Hoezeer hij ook geniet van zijn gezinsleven als tegenhanger van het drukke artiestenbestaan, juist de stille momenten thuis kunnen triggers zijn voor zijn alcoholisme. “Dan zit ik gewoon aan de eettafel op een supermooie avond met haardvuur en een kop thee en denk ineens: tering, ik heb FOMO”, deelt hij als voorbeeld. “Of dat ik de vaatwasser sta in te ruimen en dat die duivel in mij zegt: ‘Jij moet NU je fucking schoenen aantrekken, naar de dichtstbijzijnde kroeg lopen en heel Amsterdam op stelten gaan zetten’. Ik weet dat ik de rest van mijn leven elke dag met mijn alcoholisme zal moeten stoeien, maar ik onderga dat bewust: ride the wave, denk ik dan. Niet vluchten, maar voelen. Die gedachtes mogen bestaan. Ik ga alleen niet meer naar buiten om het ook echt te doen.”
Waar Douwe Bob wél voor naar buiten gaat? Reisjes naar Nashville, Tennessee – de plek die ook verantwoordelijk is voor de country twang die je hier en daar terug hoort op Outcast Town. In Nashville werkt hij aan zijn eigen American Dream: nummers schrijven voor Amerikaanse artiesten en eigen muziek spelen in zogenoemde live music venues. “Ik probeer een beetje voet aan de grond te krijgen daar”, vertelt hij. “Dat lijkt allemaal wel lekker te gaan, eigenlijk. De grote hit heb ik daar nog niet te pakken, maar ik zeg altijd: je hebt hem niet tot je ‘m wél hebt. Hij kan in een keer vallen.”
Het is vooral de muziekcultuur in Nashville die hem aanspreekt. “In Nederland vragen mensen me nog nét niet: en wat doe je ernaast? Wat is je ‘normale baan’ dan, overdag? Een muzikale carrière wordt daar veel serieuzer genomen, dat voelt fijn. Sowieso hou ik van deze mensen, de zuidelijke Amerikanen. Ze hebben een go-getter cultuur die ik heel gaaf vind. Ik zou er best een jaartje naartoe willen verhuizen om te kijken wat er gebeurt, weet je wel? We zijn allemaal niet zo lang op deze aardkloot. Ik wil niet over veertig jaar wakker schrikken en denken: shit, what if?”
Outcast Town van Douwe Bob is nu te beluisteren.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Douwe Bob kreeg nooit meer reacties dan op lied 'Angel Child': 'Komt uit het diepst van mijn ziel'
Ellen Hensbergen is senior redacteur bij LINDA.nl en richt zich voornamelijk op persoonlijke verhalen en maatschappelijk relevante onderwerpen. Ze woont in hartje Amersfoort en bezoekt in haar vrije tijd het liefst een concert (of dertig).
