‘KAP NOU EENS MET JE KUT-ABBA!’ riep ik vanaf het balkon de nacht in’

Waar wij wonen, hoor je de buren. We wonen hier prachtig en hoeven niet te klagen over papierdunne wandjes of aso’s in de buurt, maar het zijn oude huizen en er wordt geleefd. Dus hoor ik weleens een ruzie links of rechts (en ze horen links of rechts ook weleens een ruzietje bij ons, vrees ik). Het is een gemêleerde straat want er zitten zowel studentenhuizen als kantoren als gezinnen. Wij wonen hier met zijn vieren, maar voorheen was ook dit een studentenhuis.
“Oh, is dat nu van jou?” riep eens een theaterdirectrice met een bijpassend rood brilmontuur. “Dat pand ken ik! Lang voor het van jullie was. Ik kwam vroeger heel vaak op die zolder, daar woonde Harm.”
“Wat grappig”, zei ik. “Daar is nu mijn werkkamer. Daar schrijf ik.”
“Enig”, antwoordde de theaterdirectrice enthousiast. Ze deed haar bril af, keek me indringend aan en zei: “Daar ben ik ontmaagd.”
Ik viel even stil en zei: “Zo zie je maar.”
Wat je dan zo maar ziet, wist ik ook niet. Misschien wel gewoon dat mensen leven en ademen en ruziemaken en seks hebben en al die andere ongemakkelijke dingen die je niet van elkaar hoeft te weten, maar je ontkomt er niet altijd aan.

Toen onze puberbuurjongens ons jaren geleden ineens wat ongemakkelijker aankeken, had ik ook niet direct door hoe dat kwam. Maar na een rondleiding door het huis van de buren begreep ik het ineens wel. Hun slaapkamer grensde aan de onze en ik ben niet altijd (of eigenlijk nooit) een zwijgzaam type.
Laatst zat ik in de tuin en hoorde ik een van de jongens in het studentenhuis verderop de saxofoonstudie weer eens oppakken. Het is een gemengd studentenhuis, dus iets minder heftig dan de corporale huizen aan de overkant. Daar beginnen de meisjes vanaf het vierde biertje te zingen en houden daar tot diep in de nacht niet meer mee op. Dat heeft ertoe geleid dat ik een keer ’s nachts vanaf het balkon heb geroepen ‘KAP NOU EENS MET JE KUT-ABBA!’ en omdat het in de kern brave, welopgevoede meisjes zijn hoor je ze dan stilvallen en met een Goois accent roepen: “Nee, oké, sorry! Sorry hoor!”
In het gemengde huis wordt vooral heel veel geborreld en zo af en toe saxofoon geoefend. Nu Frank Sinatra’s My Way. Steeds bij de climax gaat het mis, schiet het ventiel verkeerd en komt er een piep in plaats van een beslissende slotnoot. I did it myyyyyy … skwiek! Toepasselijk en waarachtiger dan het origineel.•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.268 HALLO, IS DAAR IEMAND? lees hier het hele magazine.

Claudia: ‘Mijn ouders dachten dat het leuk opgroeien was op het platteland. Wij werden gek van verveling’Lees ook