(Aanstaande) vaders Sander Lantinga en Simon Keizer over tepelkloven, harde buiken en dikke enkels

Lieve Simon,

Gefeliciteerd! Je wordt vader. Nu was je dat al, maar je wordt het weer. Of opnieuw. Of gewoon voor de tweede keer. Wat op zich raar is want als je eenmaal vader bent blijf je dat tot in de lengte der dagen en je bent niet dan ineens twee vaders, laat staan dat je opnieuw vader wordt. Alsof je na 7 maanden hebt besloten dat het kind niet bij de gordijnen kleurt en dus maar weg hebt gedaan en daarna opnieuw vader wordt. Eigenlijk is het beste te zeggen tegen een man-die-opnieuw-een kind-krijgt: Gefeliciteerd met je fertiliteit!

Lieve Simon, gefeliciteerd met je fertiliteit en wat leuk dat jullie weer een kindje krijgen. Het is jullie van harte gegund en ik weet hoe blij jullie zijn want ik kan bij deze wel uit de doeken doen dat wij elkaar al heel lang en heel goed kennen en dat geldt ook voor onze vrouwen Annemarie en Tessel. Nu wil het toeval dat mijn vrouw Tessel ook zwanger is van ons vierde kindje dus je mag mij ook feliciteren met mijn fertiliteit. Want om nu tegen mij te zeggen dat ik ‘weer’ vader wordt, slaat natuurlijk al helemaal nergens op. Dat ben ik al meer dan zeven jaar. Maar wat echt fantastisch voelt, is dat onze vrouwen bijna synchroon zwanger zijn. Nu is dat nog net geen Olympische sport maar anders…

Dus lieve Simon, is het dan niet een ontzettend leuk idee om elkaar en alle bezoekers van Linda.nl middels dit schrijven op de hoogte te houden van alle geneugten en beslommeringen van een zwangerschap en het huidige ouderschap? Om uitgebreid te oreren over tepelkloofjes, harde buiken, vochtvasthoudende enkels en aambeien? En dan kunnen we het later ook eventueel hebben over de kwaaltjes die Annemarie en Tessel gaan ondervinden. Maar even in alle ernst: ik ben geweldig blij voor jullie en ik weet hoe leuk het is om van één kindje naar twee te gaan en hoe het je leven ontzettend verrijkt. Maar lieve Simon, ben je er klaar voor? Kun je het je al een beetje beseffen? Is het wonder van het leven al een beetje ingedaald (en dan heb ik het niet over de buik van Annemarie)?

Met een vaderlijke groet,

Sander

Lieve Sander!

One is a pet, two is a zoo.

Het is inderdaad out in the open. Zowel jij als ik krijgen nog een kindje! En onze vrouwen ook, trouwens. Hoe bijzonder was het dat jullie bij ons, en wij bij jullie de eersten waren die dit kregen te horen? Het zijn momenten die ik nooit meer zal vergeten.

De afgelopen tien jaar is een van onze grootste hobby’s om samen met jullie uit eten te gaan. En vaak speelt dan niet het eten, maar de bijpassende wijn de hoofdrol. Dus toen we eind april weer eens met z’n vieren een etentje bij ons thuis hadden gepland, en wij nét wisten dat Annie – zoals jullie haar noemen – weer zwanger was, was de grootste uitdaging een geloofwaardig non-alcohol verhaal op te hangen.

“Moeten we het niet gewoon vertellen?”, zei Annie nog. Maar ik vond vijf weken gewoon nog echt te pril. Dus gooiden we het erop dat Annie een dieet volgde, waarbij alcohol uit den boze was. Tja, je moet wat.

Des te groter was de opluchting toen jouw Tessel vertelde dat ze bij het eerste rondje wel even meedeed met het sappie van Annie. So far so good. Het verhaal kreeg voor ons echter een onverwachte wending toen Tessel ook bij de tweede ronde vroeg om een sapje. Aangezien zij normaliter voorop gaat in de strijd als het gaat om het nuttigen van witte wijn, vroeg ik gekscherend (en oneerbiedig) of ‘nummertje vier’ misschien in aantocht was. Vanaf dat moment leek alles in slow motion te gaan.

“Schat, zullen we maar vertellen waarom jij geen alcohol drinkt?”, zei jij.

Tessel keek ongemakkelijk en schoot vol, maar zweeg. Ze wisselde een blik met jou: ik wisselde een blik met Annie. Daarin las ik eerst verbazing, toen ongeloof, en ten slotte een mengeling van paniek, blijheid en twijfel. Precies diezelfde mix voelde ik ook.

“Ja, nou ja”, verbrak Tessel de stilte. “Ik ben inderdaad weer zwanger.”

Tranen, zowel bij haar als bij ons.

“Maar ik voel me er zo lullig over richting jullie, omdat… nou ja… ik weet hoe graag jullie ook weer… en…”

En inderdaad, een hele tijd daarvoor hadden we al eens met jullie gedeeld dat we nog een kinderwens hadden, maar dat het dit keer niet meteen van net zo’n leien dakje ging als bij Kiki.

Weer wisselden Annie en ik een blik. Dit keer was die van Annie vragend. Ik beantwoordde de blik met een knikje.

“Lieve Tess, je hoeft je nergens lullig over te voelen.”

“Ja, maar jullie hebben dat toen verteld, en nu ben ik weer zwanger, terwijl jullie…”

“Lieve Tess”, onderbrak ik haar, “je hoeft je écht niet lullig te voelen, want Annie is ook…”

Verder kwam ik niet, omdat er toen alleen maar geschreeuw klonk.

Inmiddels weet iedereen het en merk ik thuis dat de nesteldrang al gaande is. Hoe zit dat bij jullie? Ik ben inmiddels bekend met de uitspraak one is a pet, two is a zoo, wat niet veel soeps voorspelt, maar wat is four dan, in jullie geval? Four is war? Nee, bij jullie niet. Dat weet ik gewoon. Zelf omschreef je het bij ons aan tafel namelijk het beste. Jouw mooiste rol in het leven is die van vader. En die rol wordt alleen nog maar rijker.

Nogmaals gefeliciteerd, lieve Sander!

De volgende brief van Simon en Sander verschijnt 10 augustus om 14.00 uur op LINDA.nl.