Felicia (37) en haar man Corné hadden het voortkabbelende leven in Nederland wel gezien. Met kroost en al stapten ze het vliegtuig in en reizen ze momenteel de halve wereld over.
Voor LINDA.reizen doet Felicia verslag van haar reis door Australië, Nieuw-Zeeland, Fiji, Argentinië en Chili.
Lees ook
Felicia is met haar gezin op wereldreis: ‘Of we veel ruzie hebben? Ehm…’
We zijn inmiddels ruim drie maanden onderweg (bijna vier, maar dat zeg ik niet hardop, want dan duurt het nog maar zo kort) en hebben een rustpauze van een week ingelast. Heerlijk. Één huis, één plek, en eindelijk even tijd om op adem te komen en de tussentijdse balans op te maken. Want waar we in Australië alles op ons dooie gemak deden, bracht Nieuw-Zeeland veel meer haast en reizen.
Gek genoeg legden we ons er in Australië heel gemakkelijk bij neer dat we nou eenmaal niet alles konden zien en doen, maar op de een of andere manier voelt Nieuw-Zeeland veel meer als een checklist die we ‘moeten’ afwerken. Van onszelf, maar ook volgens alle gidsen en de mensen die er al geweest zijn en die we hier ontmoeten. En dus zijn we wekenlang constant op doorreis geweest: van zuid naar noord en andersom, nergens langer dan drie dagen neerstrijken, want anders zouden we wel eens iets kunnen missen.
Stiekem vind ik dit dus best een land van heel veel ‘moeten’ en (on)geschreven reizigersregel. Je moet leven als een nomade, je moet van alle natuur genieten, je moet aldoor je outdoor wear aan (lees: vooral comfortabel en weinig flatteus) en ook: je móet reizen per camper. En precies bij dit laatste gebod zijn wij gestopt. Adviezen als ‘ja, maar iederéén reist per camper door Nieuw-Zeeland’ en ‘luister, een beetje afzien hoort er ook bij hoor’ hebben we godzijdank in de wind geslagen en daar zijn we nog elke dag blij om.
Geloof me, ik heb ze eindeloos aanschouwd, de honderden versies van de campervan, en het is niks voor ons. Écht niet. Dag en nacht met z’n vieren op tien vierkante meter. ’s Ochtends en ’s avonds de bedbanken weer tevoorschijn toveren, het vooruitzicht van talloze horrornachten dankzij onze slecht slapende zoon, en klamme regenkleding gedrapeerd over elk object in de ‘huiskamer’: ik word er niet blij van.
Natuurlijk zijn we genoeg prachtige plekjes tegengekomen waar je je huis-op-wielen kunt parkeren om er een paar heerlijke dagen door te brengen, maar vergis je niet: het regent hier vaak. Heel vaak. En dan is ieder uitzicht, landschap of verlaten strand toch echt minder idyllisch- en vooral heel nat. Bovendien kost een normale camper vaak ook nog eens een gigantische smak geld, dus de goedkoop-vlieger gaat lang niet altijd op.
Geen mobiel huis dus voor ons, en dat betekent dat we op iedere plek een nieuw onderkomen moeten regelen. Dat klinkt leuk en spannend, en dat is het ook, want we zijn er inmiddels wel achter dat de plaatjes lang niet altijd kloppen, evenals de beschikbaarheid. Volop verrassingen dus, zowel positief als negatief, en dat zorgt voor net zoveel stress als plezier.
Omdat we maar één nacht in Wellington zouden blijven (wederom op snelle doorreis) boekten we een goedkoop appartement in de binnenstad- een eerdere accommodatie had ons meer geld gekost dan verwacht en berekend, dus dit maakte dat verlies dan weer een beetje goed. Dachten we. Want meteen bij binnenkomst voelden we al dat we te goedgelovig waren geweest: vies beddengoed, smerige badkamer en overal stof. En dan heb ik het nog niet over de afgekloven nagels op de slaapkamervloer en de naastgelegen nachtclub die doorging tot in de vroege morgen.
Achteraf kunnen we erom lachen, maar jammer was het wel. Of die keer dat we heldhaftig besloten ‘ook eens lekker op de bonnefooi’ te reizen en heel last minute iets boekten via de welbekende boekingssite (wereldreizigers die we zijn!). We waren meteen na de bevestiging begonnen aan de urenlange autorit die kant op, toen ik toch nog even nabelde en er iets fout bleek te zijn gegaan: het huis wás al verhuurd. Gooi dan nog maar eens je hele route en schema om, met twee misselijke kinderen op de achterbank en geen plan B.
Andersom hebben we ook wel eens op goed geluk iets geboekt terwijl we eigenlijk dachten dat het too good to be true klonk – om er bij aankomst achter te komen dat het zelfs nog beter was dan dat. Maar weet je? Life’s what you make it. Soms zit het mee, soms zit het tegen. En als een sporadisch goor onderkomen het ergste is wat ons tijdens deze reis overkomt, dan ben ik een (heel erg) happy camper. Figuurlijk dan hè, figuurlijk.
Alles zien van Fee en haar wereldreis? Meer verhalen vind je op The Travelling Toddler. En voor foto’s moet je hier zijn.
Meer van dit soort vrolijke berichten op je tijdlijn? Volg LINDA.reizen nu ook op Facebook. Lijkt die winter nét iets minder lang te duren.
