De taken zijn in huize Versteegh redelijk helder verdeeld. Ik doe vaak de boodschappen, maar haat het om ze uit te pakken. De was doen is een crime, dus meestal doet mijn liefste dat. En ik neem vaker de stofzuiger ter hand. Rustgevend. Toch gaat niet alles van een leien dakje.
Een terugkerend punt van discussie is de trap. Een diplomatiek conflictgebied, maar dan eentje waar je nooit over hoort op het nieuws. Het zit zo: regelmatig worden er zaken op een van de onderste treden van de trap geplaatst. Zaken die uiteindelijk hun weg naar boven moeten vinden. Een wasmand, al dan niet gevuld, toiletartikelen of kinderspeelgoed.
Nou ben ik van de stempel dat ik de trap als een stuk infrastructuur zie. De enige reden dat hij er is, is omdat ik anders zo weinig heb aan de verdieping in mijn huis. Als ik het niet op de trap heb gelegd, maar iemand anders, dan ga ik er respectvol vanuit dat daar een bepaalde bedoeling mee is, en laat ik het liggen. Dan stap ik over het object heen en vervolg ik mijn weg naar boven. Dat blijkt niet de bedoeling.
'Na afloop van de erbarmelijk slechte kindervoorstelling wilden we alleen maar weg'
Ondanks dat ík het er niet meer heb neergelegd, er geen last van heb dat het op de trap ligt en me zeker niet wil bemoeien met de intenties van mijn medebewoners is die tactiek, blijkbaar, onjuist. Regelmatig krijg ik de vraag, als ik weer naar beneden kom, of ik niet even (noem willekeurig op de trap liggend object) mee naar boven had kunnen nemen. Had ik zeker kunnen doen. Wist ik niet. Dus heb ik niet gedaan.
Ook denk ik: als het zo erg is dat het op de trap ligt en het moet naar boven, had het daar dan meteen neergelegd. De eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat áls ik dan een keer geheel autonoom besluit om een wasmand mee naar boven te nemen, het niet in me opkomt om diezelfde was meteen over de juiste kasten te verdelen. Ook omdat ik, met twee dochters die slechts anderhalf jaar schelen, niet meer bij weet te houden welke kleren precies van wie zijn.
Nog erger is als blijkt dat ik iets mee naar boven heb genomen, dat daar met een héél andere reden lag! Waar is de tas voor het schoolzwemmen? Oh, die ligt boven. Hij lag op de trap dus ik dacht: ik neem hem vast mee. Mijn trots vanwege getoond initiatief verdwijnt als sneeuw voor de zon als dan blijkt dat de tas daar even lag te wachten tot hij de auto in moest. Er moet dus bij elke beklimming naar de eerste verdieping een grondige analyse worden gedaan van alles wat je tegenkomt op de tredes. Moet dit mee? Of hoort het hier, in ieder geval voorlopig, te liggen? Na deze evaluatie kun je doorlopen en moet je, eenmaal boven gekomen, bidden dat je de juiste keuze hebt gemaakt.
Plannen om dit huis ooit nog te verlaten heb ik niet, we wonen er heerlijk, maar mocht het ooit zo ver komen, dan gaat mijn voorkeur uit naar een bungalow.
De hele maand maart lees je op LINDA.nl/PAULINE alles wat gasthoofdredacteur Pauline Wingelaar belangrijk vindt.
'Ik ben geen fan van met vreemden aan tafel zitten, maar nood breekt wet'
