‘Daar gaat ze. Jutta Leerdam. Met die grote klappen, zo kenmerkend voor haar. Een schaatsgrootheid bezig met geschiedenis te schrijven. Influencer ook. Miljoenen volgers. Merkdeals. Privéjet. Beroemde vriend. Draagt graag make-up. Glitter en glamour. Hadden we al gezegd dat ze influencer is?’
‘Mijn god, wat is ze snel. Hoe is het mogelijk, met zoveel make-up? Al die miljoenen volgers zullen wel aan de buis gekluisterd zitten, haha. Ongelooflijk, ze laat iedereen achter zich. Jutta Leerdam. Het model. De diva. Hadden we al gezegd dat heel veel mensen haar een diva vinden? En diva die wint, dat dan weer wel.
Moet je zien, dat lijf waar ze zo graag foto’s van plaatst op Instagram geeft al haar critici het nakijken. De kampioen met de wapperende blonde haren. Haar beroemde vriend op de tribune. De wangen zwart van de mascara en eyeliner die ze altijd draagt. Flikt ze toch maar gewoon, naast al dat influencen. Mensen, hebben jullie die uitgelopen mascara wel gezien?!’
'Vrouwen wordt al jong geleerd 'de tanden maar even op elkaar te zetten' om een ander te plezieren'
Het zal niemand ontgaan zijn: Jutta Leerdam kwam, zag en overwon op de Olympische Spelen. Wat ook niemand inmiddels nog ontgaan zal zijn, is dat ze een jonge vrouw is. Die make-up draagt. Influencer is. Miljoenen volgers heeft. Die foto’s van zichzelf op sociale media plaatst. Blijkbaar allemaal feiten die ongelooflijk relevant zijn om deze legendarische sportprestatie op waarde te kunnen schatten.
Wie dacht het ergste gehad te hebben met de boomercringe van de commentatoren die maar bleven benoemen dat het hier om een make-upminnende influencer ging (die potdomme nog een robbertje kon schaatsen ook!), werd even later door de rest van de pers getrakteerd op een lesje ‘hoe schrijf je NIET over een vrouwelijke topsporter die zojuist geschiedenis heeft geschreven.
Ik citeer gewoon even De Volkskrant:
“Ze is geliefd, ze wordt veracht, ze wekt ergernis op, met acties die soms worden gezien als divagedrag. Ze is wereldwijd bekend, met miljoenen volgers op Instagram. Journalisten uit allerlei landen wachten maandagavond in Milaan op een paar woorden van Leerdam. Ze is ijdel, houdt van aandacht en make-up.”
Nog los van de absurditeit van het woord ‘veracht’ in deze context (we hebben het niet over bloody Jeffrey Epstein, Volkskrant) is het veelzeggend hoeveel nadruk er in een serieuze analyse wordt gelegd op details die niets met haar sportmanschap te maken hebben. Haar make-up, haar vriend, haar uiterlijk, haar karakter en haar imago.
Nu komt het argument af en toe naar voren dat ze kritiek verdient, omdat haar vriend verderfelijke denkbeelden uitdraagt. En daar mag je heus kritiek op hebben, maar daar heeft de tenenkrommende verslaggeving op dit moment weinig mee te maken. Die past namelijk in een lange traditie van seksistische sportverslaggeving. Waarin vrouwelijke sporters voortdurend op randzaken als hun uiterlijk, privéleven en likability worden aangesproken.
We zagen het bij tennislegende Serena Williams, die record na record brak. Terwijl de pers maar niet uitgeschreven raakte over haar kleding, haar moederschap, haar uitstraling en haar krachtige lijf. Ze werd gevraagd rondjes te draaien voor de camera’s om haar tennisoutfit te showen. Kreeg na een pittige wedstrijd de vraag waarom er geen lachje vanaf kon. Een mannelijke journalist durfde haar zelfs te vragen of ze geïntimideerd was door Maria Sharapova’s ‘supermodel good looks’.
‘Vrouwen hebben door schade en schande geleerd van wie ze in dit leven het meeste te vrezen hebben’
Deze Spelen vond men het nog nodig om bij de winst van de Italiaanse schaatster Francesca Lollobrigida voortdurend te benoemen dat ze naast topsporter óók moeder is (Van borstvoeding naast ijsbaan tot goud, kopte De Telegraaf). Laat ik coulant zijn: gezien de fysieke impact, mag dat best een keer benoemd worden. Ik herhaal: een keer. Volgens de telling van Lisa Loeb benoemden commentatoren het moederschap van Lollobrigida, maar liefst 59 (!) keer.
Je kunt je erover verbazen, maar het is een logisch gevolg van een sportwereld waarin alles wat afwijkt van de mannelijke norm als afwijkend en dus nieuwswaardig wordt beschouwd.
Ik ken persoonlijk geen enkele vrouw voor wie het ‘nieuws’ is dat:
– hoe een vrouw eruitziet, niets te maken heeft met wat ze kan
– je met aardig gevonden worden geen medailles wint
– vrouwen ook na het baren van een kind tot bovenmenselijke prestaties in staat zijn
– mascara weleens uitloopt.
Ik wil alle journalisten en commentatoren dan ook een tip geven. Zondag moet Jutta Leerdam weer schaatsen. Mochten er nou allemaal details over haar zijn die niets met sport te maken hebben, maar waar je desondanks wel enorm opgewonden over bent: schrijf het vooraf anders even van je af in een schriftje. Bel een vriend bij wie je het kwijt kan. In een kussen gillen wil ook nog weleens helpen.
Dan heb je als ze van start gaat lekker je hoofd leeg om je te focussen op wat werkelijk nieuwswaardig is: de 500 meter die ze schaatst. En hoe fucking hard ze dat doet.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'In de manier waarop ze mij tot 'hoer' en persona non grata verklaarden, glinsterde een saamhorig genoegen'
