Dr. Emmy van den Boogaard (42) is kindergynaecoloog bij het Emma Kinderziekenhuis van Amsterdam UMC. In haar werk bij het Kinderbuikcentrum ziet zij vooral jonge meiden met zeldzame en juist veelvoorkomende gynaecologische problemen.
Emmy schrijft columns voor LINDA.nl over alles wat ze meemaakt tijdens haar werk.
Deze herfst ga ik trouwen, met een enorm leuke vent. We delen al meer dan 20 jaar ons leven samen. Ik heb hem destijds zelf uitgekozen. Sterker nog, ik heb hem zelf ten huwelijk gevraagd. Gelukkig zei hij volmondig ja. Onder luid gejuich van onze drie kinderen. Mijn ouders hebben hem jaren geleden al in hun hart gesloten. Maar de keuze om met hem te willen trouwen, heb ik zelf gemaakt. En dus gaan we deze herfst onze liefde en het leven samen vieren.
Hoe anders is de wereld van Sabina. Gisteren stapte ze op het vliegtuig terug naar Kenia. Haar naam is Sabina Lakara. Ze is een jonge Masaivrouw, en haar bijzondere verhaal stond eerder op LINDA.nl. In haar cultuur is het een gebruik dat er zowel bij jongens als meiden een overgangsritueel plaatsvindt. Een meisje wordt dan een vrouw, een jongen wordt een man. Dat traditionele ritueel is voor de gemeenschap een feest. Helaas betekent dat ritueel voor de meiden dat ze besneden worden. Een deel van de clitoris en van de vulvalippen wordt weggesneden.
'De 15-jarige Suus heeft een cyste in haar eierstok die reikt tot aan haar middenrif, gevuld met meer dan vier liter vocht'
Op haar twaalfde leerde Sabina via Amref over de schadelijke gevolgen van meisjesbesnijdenis. Ze weigerde zich te laten besnijden, kwam daarmee in opstand tegen haar vader en de gemeenschap. Het lukte en ze doorliep een alternatief overgangsritueel. Over die strijd werd destijds een Nederlandse documentaire gemaakt.
Inmiddels is ze geen meisje van 12 meer, maar een jonge vrouw van 22. Ze studeert nu primary health care. Via een bevriende gynaecoloog kwam de vraag of Sabina stage bij ons zou kunnen komen lopen. Het lukte om haar deel te laten nemen aan vakken van de geneeskundestudenten over internationale gezondheidszorg en vrouw-kindzorg. Ze stortte zich enthousiast op het onderwijsprogramma. Ze hield voordrachten over haar strijd tegen kindhuwelijken en meisjesbesnijdenis. Enorm indrukwekkend en om stil van te worden. Vandaag komt ze weer thuis in Kenia. En nog steeds moet ze elke dag strijden voor haar eigen keuzes. Voor de keuzes die ze maakte als meisje van 12, en voor de keuzes die ze nu en in de toekomst wil maken. Want wat als zij net als ik de liefde van haar leven tegenkomt. Mag ze er dan zelf voor kiezen om met hem te trouwen?
'Omdat er niet genoeg geld is voor maandverband, was ziek melden tot nu toe de enige uitweg'
In de spreekkamer in Nederland ziet die strijd om keuzes er heel anders uit. Hier hebben tieners soms zóveel mogelijkheden, dat juist dát een probleem wordt. Voor problemen zoals een pijnlijke menstruatie bieden we meerdere opties van behandeling aan. Nog niet zo lang geleden zat Guusje met haar moeder bij mij. Ze had last van haar ongesteldheid en wilde weten hoe dat komt. Ze wilde ook graag een oplossing, maar ze had moeite met pijnstillers slikken. Wist niet zeker of ze wel hormonen wilde nemen elke dag. En vond het idee van een spiraal doodeng. En dus bleef Guusje stil toen ik vroeg wat ze vond van de oplossingen die we bespraken. Het tegenovergestelde van geen keuze hebben: keuzestress.
Guusje had drie maanden gewacht op deze afspraak en voelde druk om meteen een behandeling te kiezen. Als dokter realiseer ik me dat de keuze niet meteen gemaakt hoeft te worden. Met alle informatie op zak zouden ze er thuis nog een rustig over nadenken. We werken steeds meer met ‘samen beslissen’: dokter en patiënt kiezen samen, in plaats van dat de dokter alleen zegt wat er moet gebeuren.
Hoe lastig Guusje het voor nu ook vindt, een keuze hebben is belangrijk. De keuze die je nu maakt, betekent niet meteen een definitieve keuze voor altijd. Soms is het een zoektocht voor je de behandeling hebt gevonden die het beste bij je past. Guusje boft met een moeder die haar ook zelf de keuze laat maken. Dat gebeurt zeker niet altijd. Een moeder die goedbedoeld haar eigen ervaring deelt met haar dochter is niet zeldzaam. “Doe maar niet die pillen, ik vond dat zelf vreselijk.” Guusje komt er wel uit, daar heb ik alle vertrouwen in.
Mijn keuzestress beperkt zich op dit moment tot het kiezen van de kleur decoratie voor het huwelijk. Dus bij deze, een ode aan alle meiden die opgroeien in een wereld waarin eigen keuzes maken niet vanzelfsprekend is. En waarin keuzes maken betekent dat je strijd moet leveren. Sabina is voor mij een grote inspiratiebron. Ze laat zien dat je als persoon het verschil kunt maken, als je de wereld om je heen weet mee te nemen in je keuzes.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Als de 16-jarige Jip nog niet ongesteld is, komen we erachter dat ze geen baarmoeder heeft'
Dr. Emmy van den Boogaard (42) is kindergynaecoloog bij het Emma Kinderziekenhuis van Amsterdam UMC. In haar werk bij het Kinderbuikcentrum ziet zij vooral jonge meiden met zeldzame én juist veelvoorkomende gynaecologische problemen.
