Kinderen over leven in vluchtelingenkamp: 'Ik mis mijn zus iedere dag'

Ahmad (13): ‘De enige foto die ik heb’

Ahmad: “Dit is de enige foto die ik heb. Ik sta erop als baby, tijdens het Koerdische nieuwjaarsfeest met mijn vader. We dragen traditionele kleding. Mijn vader ziet er sterk en blij uit. Als ik nu naar hem kijk, valt me op dat hij bijna altijd fronst. Thuis in Syrië was het te gevaarlijk omdat er bommen vielen in ons dorp. We moesten vluchten en konden bijna niets meenemen. Toen we vertrokken, stopte ik deze foto in mijn kleding. Hij stond thuis op mijn slaapkamer.”

“Het is moeilijk om nog te lachen zoals op de foto, omdat er overal mensen in gevaar zijn. Mijn ouders maken zich zorgen over onze familie in Syrië, ook al zeggen ze dat niet altijd. Ik woon nu bijna twee jaar in dit kamp. Het is geen echt thuis, maar toch voel ik mij er prima. Ik speel met andere kinderen en kan naar school.”

Awaz (14): ‘De pop is altijd in een goed humeur’

Awaz: “Ik had nooit verwacht dat wij ooit gedwongen zouden worden ons huis te verlaten. Soms kan ik het nog steeds niet geloven. Toen de omgeving vlakbij ons huis gebombardeerd werd, zijn we naar een safehouse gevlucht. Het was een soort schoolgebouw, middenin ons dorp. Ik had deze pop bij me, dat stelde me gerust. Ik hou van haar kleuren en haar lach. De pop heeft altijd een goed humeur. Ze heeft nog geen naam, maar ik denk dat ik haar vernoem naar een van mijn nieuwe vrienden hier in het kamp.”

Nazli (12): ‘Ik hou van school’

“Als ik denk aan Syrië, dan denk ik aan mijn zus. Zij is overleden tijdens de oorlog en ik mis haar iedere dag. Toch probeer ik mij te richten op het positieve, zodat ik mijzelf en mijn ouders trots kan maken. Ik hou van school en als ik groot ben wil ik advocaat of rechter worden. Daar moet je heel slim voor zijn, dus doe ik erg mijn best op school. Ik haalde de hoogste cijfers van de klas, daarom kreeg ik van mijn leraar dit certificaat.

“Toen we moesten vluchten, pakte ik snel mijn schoolpapieren. Als ik weer naar een echte school kan, kan ik mijn leraren laten zien wat ik al heb geleerd, zodat ze me kunnen helpen om nog slimmer te worden. Hier in het vluchtelingenkamp krijgen we ook les. Het is niet zoals thuis, daar kreeg ik les in een echt schoolgebouw en hadden we een mooi schoolplein.”

*Uit privacyoverwegingen zijn de namen van de kinderen gefingeerd.