Van oma’s wordt vaak verwacht dat ze altijd klaarstaan. Maar wat als je niet elke week wil oppassen? Of als jouw idee van oma zijn anders is dan dat van je kinderen? In de rubriek ‘Niet mijn (opvoe)ding’ lees je verhalen over de soms lastige rol van oma.
Daar kan Aly (66) over meepraten. “Ik hoef me natuurlijk niet te verantwoorden naar anderen”, vertelt ze in gesprek met LINDA.
Ook je verhaal delen? Mail naar lezer@linda.nl.
Aly is moeder van twee kinderen en sinds een paar jaar ook oma. Hoewel ze gek is op haar kleindochter, is ze altijd standvastig geweest over structureel oppassen – zelfs jaren voordat er überhaupt kleinkinderen in beeld zijn. “Ten eerste is vrijheid voor mijn man en mij heel waardevol. Ten tweede hebben we ons hele leven al vroeg op moeten staan, moeten werken en verplichtingen gehad. Wij vinden verplichtingen helemaal niet leuk.”
Aly en haar man dromen al sinds het begin van hun relatie over een huis in Frankrijk. In 2022 wordt die droom werkelijkheid en gaan ze gedeeltelijk in hun geliefde Frankrijk wonen. “Wij wonen daar zeven maanden per jaar, maar niet aaneengesloten. Van november tot februari zijn we sowieso in Nederland. We wonen niet ver genoeg in Frankrijk dat we er, qua weer, kunnen overwinteren en ik ben met de feestdagen graag thuis.”
Als Aly en haar man het huis in Frankrijk kopen, krijgen ze van hun omgeving veelal hetzelfde te horen: ‘En de (klein)kinderen dan?’. “Mensen moeten zelf weten hoe ze daarover denken, maar ik hoef me natuurlijk niet te verantwoorden naar anderen.”
Karin (60) wil geen vaste oppasoma worden: 'Ik heb zelf ook een leven'
Die opmerking is volgens Aly onderdeel van het hardnekkige beeld dat opa en oma ‘altijd maar gewoon oppassen’. “Ik vertelde iemand dat ik niet ging oppassen en haar reactie was, vol verbazing: ‘Wat? Ga je niet oppassen? Nou, ik wel hoor.’ Dat moet je lekker zelf weten, dacht ik. Wij willen altijd helpen, maar geen structurele dag oppassen. Dat beperkt ons erg in ons leven en dat willen we gewoon niet.”
Er is dan ook nooit twijfel geweest over de beslissing om deels in het buitenland te gaan wonen. “De enige voorwaarde was dat we op rijafstand wilden wonen. Zodat, als er wat is, we binnen één dag terug kunnen zijn in Nederland. We zeggen altijd tegen onze kinderen: ‘Als er iets is, bel en dan komen we’.”
Toch zijn er ook momenten waarop de afstand lastig is. “Onze kleindochter is afgelopen anderhalve week behoorlijk ziek geweest en dan voelt het niet goed om in Frankrijk te zijn. Op zo’n moment spreken mijn man en ik af: als onze dochter aangeeft dat ze het lastig heeft, pakken we in en gaan we naar Nederland.”
Aly’s kleindochter is net vier geworden. “Naarmate zij ouder wordt, wordt het wel pittiger. Vooral omdat we niet aan de wensen van onze kleindochter kunnen voldoen. Ze zegt bijvoorbeeld vaak tegen haar moeder dat ze naar opa en oma wil, en dat kan niet. In mei komen we terug. Onze kleindochter heeft een aftelkalender, omdat ze niet kan wachten. Dat gaat me wel aan het hart.”
Toch is de band er niet minder om. “We beeldbellen zo’n drie tot vier keer per week met onze kleindochter en met onze zoon en dochter is er bijna dagelijks contact, dus die band is hartstikke goed.” Voorlopig zijn Aly en haar man niet van plan om het anders te doen. “We wonen hier nu vier jaar met heel veel plezier en zien wel wat de toekomst brengt.”
Herken jij het verhaal van Aly? Of heb jij een ander verhaal en wil jij jouw ervaringen over het grootouderschap delen? Mail naar lezer@linda.nl met je naam, leeftijd en telefoonnummer en deel (anoniem) jouw verhaal voor onze rubriek ‘Niet mijn (opvoe)ding’.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Oma Marijke (62) mist waardering van haar dochter: 'Ze vindt het vanzelfsprekend dat ik oppas'
