Thomas en Rutger zijn queer rolmodellen van een nieuwe generatie kinderen: 'We presenteren het als vanzelfsprekend'

Uit de kast

Wat jullie delen is een lastige periode vóór jullie coming-out.

Rutger: “Die overeenkomsten bespraken we al heel snel. Ik was een jaar of dertien toen ik die gevoelens ontdekte. Ik wilde er online over praten met leeftijdsgenoten en maakte een profiel aan voor een chatbox. In al mijn naïviteit zette ik mijn foto erbij. Het duurde nog geen twee uur of een schoolgenoot had het ontdekt en stond met een groepje jongens bij mij aan de deur ‘Kankerhomo, je moet dood’ te schreeuwen. Ik was alleen thuis. Daar baal ik nu extra van, omdat het me de kans gaf alles verborgen te houden voor mijn ouders. Zo ontstond mijn grote geheim.

Op school werd ik vanaf dat moment gepest en uitgescholden. Als er in de biologieles over homoseksualiteit werd gesproken, meldde ik me ziek. Nadat ik expres lage cijfers haalde, mocht ik naar een andere school. Een reset. Pas op mijn achttiende durfde ik tegen iedereen te zeggen dat het klopte: ik ben gay. Op zo’n moment ontneem je je pesters meteen al hun kracht, want het is geen geheim meer.”

Thomas: “Ik werd er op de basisschool vanaf groep zes uitgepikt, omdat ik een wat voller jongetje was en opvallende kleding droeg. Het pesten was al snel niet meer te handelen. Gelukkig kon ik naar een andere basisschool. Maar op de middelbare school begon het weer. Altijd hetzelfde: ‘Homo, homo, homo.’ Kasten die werden opengetrokken om te kijken of ik erin zat. Maar op die leeftijd was ik nog helemaal niet met seksualiteit bezig. Ik voelde me vooral onzeker en dacht: als het straks echt zo is, houd ik de rest van mijn leven mijn mond. Dat heb ik tot mijn twintigste volgehouden.

Doen alsof ik iemand anders was, maakte me zo ontzettend ongelukkig. Ik raakte mezelf kwijt en wist niet meer of ik nog wilde leven. Ik ben nog steeds dolblij dat ik het aandurfde om tegen mijn ouders te zeggen hoe het zit. Diep vanbinnen wist ik dat ze het geen probleem zouden vinden, maar het woord ‘homo’ was voor mij zo vies gemaakt, dat ik er zelf niets positiefs aan kon koppelen.”

'GTST'-acteur Diego González-Clark uitgescholden op weg naar 'L'HOMO'-lancering: 'Ze hebben geen idee welke impact dit heeft'Lees ook

Succesverhaal

Voelt jullie succes als queerkoppel nu dan extra fijn?

Thomas: “Dat kinderen nu posters van twee jongens boven hun bed hebben hangen, had ik in mijn jeugd niet kunnen bedenken. Maar in onze video’s en boeken leggen we geen nadruk op onze relatie. We presenteren het als vanzelfsprekend: we zijn een koppel en Paco (de Samojeed-hond van het stel, red.) is het kind in ons gezin. We krijgen superveel liefde van onze volgers; die bevestiging heeft me zeker in het begin geholpen. Ik had het blijkbaar nodig om te horen dat ik echt helemaal oké ben. Maar er is helaas ook een keerzijde. We worden op straat nog steeds nageroepen, soms staan er zelfs mensen bij ons te schreeuwen en onze tuinspullen zijn een keer vernield. We hebben meerdere keren de politie erbij gehad. Gelukkig worden we sindsdien goed in de gaten gehouden. We voelen ons veilig.”

Rutger: “We krijgen veel positiviteit, maar kunnen ook samen langs een groepje jongens lopen en dan toch weer ‘Homo’s!’ naar ons hoofd geslingerd krijgen. Het is een utopie om te denken dat dat snel overgaat. Er blijven mensen die bepaalde frustraties willen botvieren. Het enige wat wij in de hand hebben, is onze reactie.”

Het volledige interview lees je nu in het LINDA. IS OP VAKANTIEBOEK. Koop ‘m in de winkel of laat ‘m lekker thuisbezorgen via onderstaande knop.

Bestel jouw LINDA. IS OP VAKANTIEBOEK

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Quinty Misiedjan (29) groeide op met atopie: 'Elke ochtend waren mijn verbanden bebloed'Lees ook