Beter een goede buur dan een verre vriend, toch? Helaas is dit niet voor iedereen weggelegd. Overlast, onenigheid of achterstallig onderhoud: met buren hebben we het soms flink te verduren.
In de rubriek ‘Zure buren’ vertellen lezers over hun burenruzies. Vandaag klapt Dimphy* (45) uit de school over haar stalkende gluur eh, buurman.
“Naast ons nieuwe huis woonde een iets ouder echtpaar. Het contact met onze nieuwe buren begon prima. De buurman vond het prachtig dat we ons huis gingen verbouwen, kwam te pas en te onpas op de bouw kijken en dronk op vrijdagmiddag een biertje met de bouwvakkers. Maar zodra we er echt gingen wonen en de voordeur niet meer openstond door de bouw kwam zijn ware aard boven.
Het voelde alsof hij ons huis zag als een verlengstuk van zijn eigen huis. En aangezien we ook een gezamenlijke oprit hadden, de garages aan elkaar grensden en de voordeuren tegenover elkaar zaten, was er ook geen ontkomen aan. Hij begon mij te stalken op de oprit.”
Bibiche heeft al jaren overlast van haar buren: 'Ze schreeuwen, mollen de schutting en roken wiet'
“Het begon al ’s ochtends om 8.15 uur. Als ik mijn fiets uit de garage haalde, stond hij bijna dagelijks in onze garagedeuropening. Terwijl ik haast had om ons zoontje naar school te brengen, zat hij enorm verlegen om een praatje en ‘blokkeerde’ hij de deuropening. Over slechte timing gesproken.
Als we de garagedeur open hadden staan, liep hij zonder pardon onze garage in en stond ineens in de achtertuin. Ook stond hij vaak op zijn garagedak; zo kon hij bij ons in de tuin gluren. En als wij in gesprek waren in de tuin, mengde hij zich zonder schroom in ons gesprek.
Ik kon echt mijn grote teen niet buiten de voordeur steken of ik hoorde het slot van zijn garagedeur opengaan en jawel, dan stond hij ook op de oprit. Zijn voordeur gebruikte hij nooit. Ik heb het weleens getest en onze voordeur een paar keer zogenaamd open en dicht gedaan; dan hoorde ik direct zijn garageslot al opengaan en zag ik hem door mijn voordeurraampje de oprit opstappen. Het was ongelooflijk hoe snel die man (voor zijn leeftijd) was.”
Pernilles buren lieten boodschap achter met stoepkrijt: 'Kutyuppen'
Als wij thuiskwamen en met onze auto de oprit op reden, stond hij binnen vijftien tellen ook op de oprit. Als er pakketbezorgers aan mijn voordeur stonden, ging – jawel – ook zijn garagedeur open en mengde hij zich in ons gesprek. Als ik de ruiten van mijn auto ijsvrij maakte, voelde ik zijn ogen in mijn rug. Hij stond me dan verstopt achter een raam in zijn woonkamer te begluren. En zodra ik terug naar mijn voordeur liep, kwam hij naar buiten en kreeg ik weer een of andere rare opmerking naar mijn hoofd.
Ik reageerde altijd minimaal en heel beleefd, en dat kon hij niet uitstaan. Hij eiste aandacht en zijn opmerkingen naar mij werden steeds valser. Als hij een pakketje had aangenomen, zei hij terwijl hij het overhandigde: ‘Zeker weer kleding, want jij bent zo’n modepopje.'”
“Ook viel hij onze visite lastig als ze voor onze voordeur stonden te wachten tot wij open deden. Als een ouder van de basisschool het vriendje van onze zoon op kwam halen en even zijn of haar auto achter zijn oprit parkeerde, stormde hij boos naar buiten. Als er werkzaamheden bij ons in de straat waren, ging hij gewoon een uur naast die werkmannen staan toekijken.
Alles en iedereen hield hij in de gaten. Zijn oprit was een verlengstuk van zijn woonkamer. Het was zijn territorium. Hij bakende het nog net niet af door in alle hoekjes te plassen.”
Gaia (44) wordt dagelijks wakker door getimmer en geboor van haar buren: 'Waarom zo vroeg?'
“Het toppunt was toen onze voordeur werd geschilderd. Hij kampeerde uiteraard weer op de oprit en hield de schilder nauwlettend in de gaten. Hij heeft mij toen enorm zwartgemaakt en de schilder verteld dat ik als buurvrouw niet spoorde, dat ik gek was. Zijn gedrag was een schreeuw om aandacht.
Ik had ondertussen zoveel bijnamen voor die man: gluurman, bemoeiman, boze buurman, stalker en boeman. Het enige voordeel was dat er nooit bij ons ingebroken werd omdat we ‘privébewaking’ hadden op de oprit.
Ik ben zeker 8 jaar gestalkt door hem. Na zijn vertrek heeft het nog lang geduurd voordat ik de onrust in mijn lichaam en het gevoel van begluurd te worden op onze oprit los kon laten.”
Foekje kreeg een dreigbrief van de buurvrouw: 'De volgende keer krijg je koud water over je heen'
Heb jij net als Dimphy een verhaal over je buren? Mail dit dan, samen met je naam, leeftijd en telefoonnummer, naar lezer@linda.nl, onder vermelding van ‘Buren’. Dit kan uiteraard ook anoniem.
*Dimphy vertelt haar verhaal anoniem. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Sammy woont onder en naast jonge kinderen: 'Ik hoor het gehuil zelfs als ze stil zijn'
