Roos: ‘Het regelen van goede kinderopvang en het gelijk verdelen van het ouderschap lukt blijkbaar niet’

“Mam, waarom heb jij mij niet gekregen toen je een stuk jonger was? Dan had ik nu zo’n heel jonge, hippe moeder in plaats van zo’n oude.” Vernietigende woorden van mijn negenjarige dochter tijdens een bloedhete zomerdag.
“Hoezo, nu heb ik zo’n oude? Ik ben 45 en nog heel fit. Je moet niet zo zeuren, mijn moeder was een stuk ouder. Ik ben de jongste van vier kinderen en oma was 35 toen ze mij kreeg.”
“Jij was toch ook 35 toen je mij kreeg?” Verdomd. Daar had ze een punt.
“Ja, dat is ook zo. Nou, je hebt nog steeds een heel leuke, jeugdige oma. Zowel oma als ik zijn niet te oud.”
“Ik ga wel vroeg beginnen met kinderen, zodat jij nog lekker op ze kunt passen.”
Ik moest hardop lachen, maar werd ook een beetje bang. Ik wil helemaal niet jong oma worden. Ik wil hierna eindeloos op vakantie kunnen, uitslapen, feestvieren om nooit meer thuis te komen. Nou ja, nooit – een paar dagen niet. Ik wil niet terug naar de tropenjaren. En zeker niet als oma van een baby van een tienermoeder.
“Waarom heb jij zo’n haast?” vroeg ik. Maar ze was alweer afgeleid door haar broertje, dat aan haar haar trok of iets anders broertjesachtigs deed.

 

Over dat broertje gesproken: ik kreeg hem toen ik veertig was. En op het schoolplein ben ik echt niet de oudste. (Oké, oké, ook niet de jongste. Maar prima genoeg.) Gemiddeld zijn vrouwen in dit land volgens het CBS 30,4 jaar als ze hun eerste kind krijgen. En die leeftijd wordt langzaam steeds hoger.
Vind je het gek? We moeten eerst geld verdienen, een huis kopen, carrière maken, enfin, je kent het. Dus ik heb een idee. Als de wetenschap er nou voor kan zorgen dat we gewoon op ons eigen gewenste levensjaar een kant-en-klare kleuter kunnen baren in een externe baarmoeder, een soort floating egg dat je op zolder zet. Dan slaan we die bewerkelijke en kwetsbare babytijd over, komen ze er pas uit als ze kunnen lopen, praten en zindelijk zijn en kunnen ze gelijk naar school.
Ik denk namelijk dat dit meer kans van slagen heeft dan het elimineren van zwangerschaps­discriminatie, het regelen van goede kinderopvang en het gelijk verdelen van het ouderschap. Dat lukt niet. Al jaren niet. Dus mijn hoop is gevestigd op de knappe koppen. Een baarei voor op zolder. Ik koop ’m als eerste. Voor mijn dochter. Na haar dertigste. Dat dan weer wel. Liever een blije oude oma, dan een jonge overwerkte.

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.267 MOEDERS & DOCHTERS lees hier het hele magazine.

‘Een kind dat ’s avonds laat nog in een restaurant rondhangt, is voor niemand leuk’Lees ook