‘Ik vlucht in het lief en leed van anderen en daar ga ik heel goed op’

“Bah mam, wat zit jij nou te kijken? Poep!” riep mijn vijfjarige zoon ineens naast mij in bed. Eerder schreef ik op deze plek al over mijn voorliefde voor ziekenhuisseries. Al is ‘voorliefde’misschien te voorzichtig geformuleerd. Het is eerder een verslaving, of op z’n minst een vorm van escapisme. Ik vlucht in het lief en leed van anderen en daar ga ik ongelooflijk goed op. Geef mij een ziekenhuisserie en alle ruis om mij heen is acuut verdwenen.
Laatst hoorde ik op de radio een expert uitleggen waarom dit soort series zo populair zijn. Hij noemde het confidence porn, een term die ik nog niet kende, maar die verrassend goed past. Het gaat daarbij niet om seksuele porno, maar om content waarin mensen extreem zelfverzekerd overkomen. In ziekenhuisseries zijn dat de verpleegkundigen en artsen: mensen die onder enorme druk razendsnel beslissingen moeten nemen. “We gaan nu intuberen” of “We openen direct de borstkas” – heerlijk om naar te kijken.
Mijn nieuwste obsessie is The Pitt, van dezelfde makers als mijn all-time favorite, ER. Tot mijn grote vreugde speelt ook acteur Noah Wyle, ooit dokter Carter in ER, een rol in deze serie. De serie volgt de spoedeisende hulp van een fictief ziekenhuis in Pittsburgh, waar een chronisch tekort is aan personeel en middelen. Als kijker leef je mee met leven en dood en de scènes zijn soms zo expliciet, dat ik het nauwelijks aankan. Hersenpannen worden gelicht, ogen doorboord en ledematen vliegen in het rond.

Volgens critici is de serie buitengewoon realistisch gemaakt, dus dat neem ik dan maar aan. En soms is de realiteit ook heel vies. Zoals in een scène met een oudere vrouw die kampt met ernstige obstipatie. Een jonge arts moet het probleem oplossen door met zijn vinger in haar anus te roeren. Ja, dat klinkt vies – voor beide partijen – en dat is het ook. Maar goed, dit gebeurt dus blijkbaar, en eerlijk is eerlijk: het levert spectaculaire televisie op. En precies tijdens die scène besloot mijn zoon mee te kijken. Ik dacht dat hij allang sliep, tot ik hem ineens naast mij hoorde gillen. “Poep! Isa, Isa, kom kijken!” Blijkbaar was dit zo indrukwekkend dat zijn zus er ook bij moest worden gehaald. Op mijn scherm was de arts ondertussen druk bezig met roeren. Al snel was de verstopping voorbij en kwam de ontlasting er met een noodgang uit. En toen was er dus inderdaad overal poep. En mijn zoon? Die kwam niet meer bij; ik moest de scène meerdere keren terugspoelen en dat deed ik ook nog. En nog steeds begint mijn zoon soms midden in een ander gesprek: “Mam, weet je nog die vrouw met poep?” Van confidence porn naar shitshow, ik heb nu al zin in mijn volgende serie.•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.264 LA DOUCE FRANCE lees hier het hele magazine.

‘Uren kon ik bellen, tot een van mijn ouders sommeerde: 'Zeg, hang eens op, weet je wat dit kost?'’Lees ook