‘Uren kon ik bellen, tot een van mijn ouders sommeerde: 'Zeg, hang eens op, weet je wat dit kost?'’

“Wat ben je aan het doen?” vroeg mijn dochter opgetogen. Het antwoord daarop kon ik amper horen, maar het had iets met hangen en gamen te maken. Mijn dochter reageerde instemmend en vroeg toen wat ze gingen eten. Ik was getuige van misschien wel het eerste echte telefoongesprek tussen mijn dochter en een van haar beste vriendinnen. Tot nu toe maakten wij als ouders meestal hun speelafspraken, via de app of telefonisch. Maar opeens had ze die zondagochtend, terwijl we nog in bed lagen, een helder idee. “Mam, mag ik Ella zelf even bellen?”
Wat volgde was een vrolijk en liefdevol telefoontje tussen twee vriendinnen. Het deed me denken aan de gesprekken die ik vroeger had met mijn vriendinnen via de vaste lijn. Ik zat dan op de grond in de gang en hield het draaisnoer in mijn handen. Urenlang kon ik bellen, tot een van mijn ouders zich ermee ging bemoeien: “Hang eens op! Weet je wat dit kost?”
Je moest ook opletten dat er niemand in het geheim meeluisterde. Maar het voordeel was wel: dat kon je zelf ook doen. Mijn eerste verslaggeverswerk was vrij eenvoudig. Ik had twee zussen, een broer, twee ouders en slechts één telefoonlijn. Als je voorzichtig de hoorn van de haak haalde op het tweede toestel boven en dan héél zachtjes in- en uitademde, kon je het gesprek van een ander heerlijk volgen.

Die van mijn zussen vond ik het interessantst. Daar gebeurde van alles met jongens en weet ik het wat. Die van mijn vader gingen vaak over werk. Die van mijn broer waren naar mijn smaak te kort en bondig. En die van mijn moeder waren helemaal fijn. Haar gesprekken met de buren, collega’s, vriendinnen en familie zou je met terugwerkende kracht kunnen zien als de betere podcasts van die tijd. Lief en leed, alles kwam voorbij.
Het enige vervelende aan zo’n vaste telefoonlijn: als je zelf belde, wist je nooit wie er zou opnemen. Zo was er een keer een jongen die, toen mijn vader opnam, naar mijn zus vroeg. Toen hij hoorde dat ze er niet was, antwoordde hij dat hij later terug zou bellen. “Nou,” zei mijn vader, “ik heb er eigenlijk helemaal geen behoefte aan dat jij later terugbelt.” Van de jongen hebben we nooit meer iets gehoord.
Terug naar mijn dochter. Die is bijna tien en heeft geen mobiele telefoon. Dat probeer ik zo lang mogelijk vol te houden. Maar nu denk ik wel: waarom nemen we eigenlijk geen vaste lijn? Zodat ze kan bellen met haar vriendinnen en we en passant ook nog eens stiekem kunnen meeluisteren. Met een beetje afschrikkende werking, zoals bij mijn vader. Want nu ik zelf ouder ben, klinkt dat ineens helemaal zo gek nog niet.•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.263 SINGLE LADIES lees hier het hele magazine.

‘Jonge mensen, ik ben dol op ze, jaloersmakend rimpelvrij en heel inspirerend’Lees ook