‘Midden in een keiharde lachbui verstrakte ineens het gezicht van mijn vriendin’

Tuuuuuut! Midden in de nacht werd ik wakker van een keiharde toeter. Ik wist het zeker: de Filistijnen waren over ons gekomen en ik moest vluchten voor mijn leven. Ik worstelde me uit mijn slaapzak en rende zo hard ik kon naar de andere kant van het dek. Want daar lag ik te slapen: op het dek van een schip dat richting een idyllisch Grieks eiland voer. Tijdens de tocht had ik amper iets aan en – nogal onpraktisch – ook geen bril op. Voor iemand met mijn sterkte is dat een serieus probleem. Dus daar stond ik, gillend in mijn ondergoed, terwijl ik me met beperkt zicht vastklampte aan de reling. Want als ik angst voel, maak ik geluid. Veel. En hard. Tot mijn grote verbazing kreeg ik daarop allerlei verwensingen naar mijn hoofd geslingerd.
“Ssst!” en “Be silent, we’re asleep!” In het schemerdonker dook ineens een van mijn vriendinnen op. “Roos, wat doe je hier? Kom mee. Terug naar onze plek.”
Wat bleek: ik had de scheepshoorn verward met een acute oorlogsdreiging. Blijkbaar was ik in mijn slaap totaal vergeten waar ik was. Ook vergeten was ik dat we voor deze trip de goedkoopste slaapplekken op het schip hadden gekozen: in de open lucht. Het kon ons niets schelen – we waren student en onbevreesd. Een nachtje op het dek, hoe leuk was dat?

Toen mijn ­vriendinnen doorhadden dat ik compleet in de war was, kregen ze keihard de slappe lach. Waarop weer allerlei andere mensen boos werden. Ondertussen zocht ik wanhopig naar mijn bril, om mijn vriendinnen scherp in beeld te krijgen. Maar midden in die lachbui verstrakte ineens het gezicht van een van hen. “Ik bedenk nu pas: jij dacht dus dat we werden aangevallen en je hebt ons gewoon laten liggen. Stel dat het wél echt mis was – dan was jij er in je eentje vandoor gegaan.” Mijn nogal houten hoofd had daarop niet meteen een antwoord. “Tja, als je het zo bekijkt … Maar even voor de goede orde: er was dus helemaal geen aanval. En bovendien, zonder bril was ik toch niet ver gekomen.” We mompelden nog wat na en vielen vervolgens weer in slaap, deinend op de golven.
Toen langzaam de zon opkwam, werden we voor de tweede keer wakker. Een sterke vakantie-anekdote rijker. Het is inmiddels lang geleden dat ik op een dek heb geslapen, maar één ding weet ik zeker: de volgende keer houd ik mijn bril op ’s nachts. En maak ik mijn vriendinnen gelijk wakker bij een mogelijke aanval. Dat beloof ik.•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.265 VAKANTIES VAN VROEGER lees hier het hele magazine.

‘Ik vlucht in het lief en leed van anderen en daar ga ik heel goed op’Lees ook