‘van school mag ik geen grappige bananen meer meegeven’

Farida van Ooijen (34) werkt als grafisch vormgever, is getrouwd en moeder van Daya (4), en te volgen op @tweeisja.

“Ik vind het geen extra moeite om een gezonde lunch te maken voor mijn dochter. Zeker niet omdat ze zo spelenderwijs haar groenten en fruit binnenkrijgt én op gewicht blijft. Op de peuterspeelzaal was Daya veel ziek: continu keelontstekingen, koorts, verkouden. Door de keelpijn ontwikkelde ze een afkeer voor voedsel. Ze bleef afvallen en we moesten alles doen om haar te laten eten. Ik stopte met werken, zodat ik me kon richten op haar herstel. Ik mixte groenten met fruit, sneed Mickey Mouse uit avocado en komkommers, en gaf haar blauwe bessen op prikkers met roze ‘saus’: yoghurt met een drupje biolimonade.

Nu ze naar school gaat, maak ik ook van haar lunchbox een feestjes. Een boterhamdino met dino-ei, een bloem van mais, muffins van ei met verstopte groenten en daar dan weer wiebel­oogjes op, hartjes van watermeloen en prinsessenpannenkoekjes die roze kleurden van bietenpoeder. Het leukst is om het samen te bereiden. Dan zet ik Daya een koksmuts op en maak meteen een filmpje voor Instagram. Sinds ik dit doe, is de strijd over eten verdwenen. Alles uit de bentobox gaat schoon op. Ach, het is helemaal geen rocket­­­science: vroeger maakten we toch al een gezichtje op een pannenkoek?”

---

Lucy Janssen (32) is secretaresse, getrouwd, moeder van Jelte (4), Hidde (2) en Sverre (0), en te volgen op @wens_en_mama_lucy.

“Van school mag ik Jelte geen grappige bananen meer meegeven. Het creëert onrust in de klas. Ik versier zijn bananen altijd met gekke gezichtjes en dat zorgt elke pauze voor een toeloop van kinderen naar zijn tafeltje. Nu eet hij op school geen bananen meer, want hij weigert ze zonder snoetje.
Wij zijn helemaal niet van de dure cadeaus, maar Jelte kreeg voor zijn vierde verjaardag een speciale bentobox van 40 euro. Hierin zitten vijf grote vakken en een klein rondje en handige rubberen afdeklaagjes, waardoor eten drie dagen goed blijft en gesneden fruit niet uitdroogt.

Op school is alles met het woord koek erin verboden, dus dat skip ik. Maar er blijft genoeg keuze: pasta van de avond ervoor als salade. Overgebleven quiche of pizza. Olijven. Rijstzoutjes. Heksenkaas waarin hij wortels kan dopen. Een beertje gemaakt van een gekookt ei. Heb ik minder inspiratie, dan rijg ik een paar blokjes kaas en een druif aan een prikker en vrolijk de rest op met zonnebrilletjes. Mijn creaties plaats ik op Instagram. Vooral mijn bananenfoto’s zijn populair. Soms krijg ik vervelende reacties. Vinden mensen het zielig voor andere kinderen in de klas. Tja, het ene kind krijgt een PlayStation van zijn ouders, die van mij gefiguurzaagde paprika in zijn broodtrommel.”

---

Melany van der Land (29) is single, moeder van Qiovanni (10), Djaleyah (8) en Shanoa-Rose (5),en te volgen op @oishi.lunch.box.

“De cultuur, animé, Pokémon, manga: ik ben gek op Japan. Ik leer zelfs  Japans, gewoon voor de fun. De bento­­­lunchboxen met kunstwerkjes van rijst kende ik als typisch Japans fenomeen. Hier was er amper iets over te vinden. Tot anderhalf jaar terug, toen zag ik ook Nederlandse varianten met brood en ging ik experimenteren.Bij de toko kocht ik Japanse koekjes en figuur-gummisnoepjes, op Ali Express bestelde ik bakjes, uitstekers, ­prikkers, minisausflesjes en dispensers. Je kunt het zo gek niet bedenken of het bestaat. Sindsdien maak ik dagelijks drie bentotrommels klaar.

Gemiddeld ben ik er anderhalf uur mee bezig, al word ik er steeds sneller in. Ik zie het als ontspanning als de kinderen op bed liggen. Ik laat me inspireren door de seizoenen, thema’s op school en voorkeur van de kinderen zelf. Voor mijn zoon gele Pikachu’s gemaakt van brood en Pokémonballen van Babybelkaasjes. De middelste wil graag roze hartjes van rijstwafels en aardbeien. De jongste is gek van dieren, voor haar maak ik kikkers of een duizend­poot van brood. Het moet gezond, lekker en aantrekkelijk zijn. Mijn motto is: je eet met je ogen. Als er al fruit of groente overblijft, gooi ik dat in de blender voor een smoothie.”

---

Victoria Ranitz (40) is make-upartist en zorgmedewerker, getrouwd, moeder van Milou (13) en Loïs (5) en te volgen op @amsterdamlunchbox.

“Zure berichten onder mijn Insta-posts als: ‘Moet dat nou, wat is er mis met een broodje’ of ‘Welke moeder heeft hier tijd voor’, pareer ik lachend met: ‘In de tijd waarin jij deze nare reactie plaatste, had je ook een bentobox kunnen maken.’ Het vullen van de lunchtrommels voor mijn dochters kost me ’s morgens hooguit een kwartier.
Negen jaar geleden was ik een van de eersten die er in Nederland mee begon. Ik kende het van Pinterest en zag het niet als gefröbel in een broodtrommel, maar knuffel van mama. Iets wat mijn meiden verrast, of op een rotdag opvrolijkt. Ik vind het belangrijk om kinderen te laten zien hoe lekker gezond eten kan zijn.

Inspiratie haal ik overal vandaan. Ga ik met de jongste naar de dierentuin, dan heeft ze de volgende dag een roze flamingo in haar trommel. Zomers stop ik een bevroren smoothie in een vakje of vlinders van ananas. Sterretjes van komkommer en paprika steek ik op een prikker, en als ik uit een boterham een konijn snijd, dan leg ik de rest van het brood als mal in de koekenpan en bak daar weer een ei in. Ik ben sowieso creatief. Mijn keuken puilt uit met bento-accessoires; ik heb alleen al eenla met 25 lunchboxen. Voor prikkers, uitsteekvormpjes en figuurtjes heb ik zelfs een extra kast aangeschaft.”

---

Elsa Anderssen (30) is taarten­bakker, single en moeder van Azazel (4).

“Als je rijst of groenten vermomt als pandabeertjes, poesjes of pinguïns, stoppen baby’s en peuters het vanzelf in hun mond. Maak het zo gek mogelijk en ze smullen zelfs van spruitjes.
Ik ben geboren in Amerika, waar ik opgroeide met Japanse vrienden die altijd bentoboxen voor me maakten. Dankzij hen leerde ik alles proeven en eten. Sinds vijf jaar woon ik in Nederland en pas ik dit ook toe bij mijn zoon Azazel. Ik probeer altijd karakters te fabriceren van komkommer, paprika en appels, of een landschap van de groenten. Speciale driehoeken, boxen of vormpjes bestel ik via de Temu-app.

Het is een vooroordeel dat je dit alleen kunt doen als je rijk bent. Ik leef onder de armoedegrens en vul Azazels box met restjes van de dag ervoor, rijst, zelfgekweekte groenten of fruit van de markt. Door creatief te zijn met voedsel wordt Azazel juist aangemoedigd om te eten. Jammer dat school dat niet inziet. Vorige week zei Azazels juf tegen me dat ik me te veel uitsloofde met de lunchtrommel. ‘Gewoon’ een boterham met kaas was genoeg. Het zou andere kinderen verdrietig maken. Dat vond ik belachelijk. Ik geef toch geen snoep, chips of chocola mee? De volgende keer dat ze me hierop aanspreekt, plak ik fonkelende sterren in zijn box.”

---

Maaike Hermsen (45) is verpleegkundige, woont samen en is moeder van Carmen (15).

“Ver voordat ik ooit had gehoord van bentoboxen maakte ik al bijzondere broodtrommels voor mijn dochter klaar. Ik zocht naar een manier om haar iets gezonds én aantrekkelijks mee te geven. Dat werden muizen gemaakt van mandarijnen, pauwen van peren en mozzarella-olijf-wortel-pinguïns. Was Carmen jarig, dan vroegen klasgenootjes de dag ervoor al wat haar moeder nu weer zou fabriceren. Haalde ik bij de Mac 25 hamburgerbakjes die ik groen schilderde en beplakte als kikkers. Daar stopte ik dan mandarijn-dropmannen en tomaat-mozzarella-paddenstoelen in. Voor het kerstdiner nam Carmen een boom van gestapelde koekjes met glazuur en sneeuwpop­eieren mee.

Uiteindelijk werd ik zelfs benaderd door een uitgever die via een moeder van school was ingelicht. Dat resulteerde in het boekje Kinderkokkie, met daarin tal van mijn creaties. Inmiddels is Carmen een puber en zit ze niet meer te wachten op boterhambeertjes. Toch blijf ik haar lunchboxen vullen. Af en toe ook vergezeld van een briefje om haar succes te wensen voor een toets. Het leukst vind ik het verrassingselement, Carmen mag van mij niet spieken en de trommel pas op school openen. Vaak krijg ik dan een lieve app: ‘Oh mam, dankjewel, mijn lunch was weer zo tof.’”