Koen & Frédérique
tekstMarcel Langedijk
fotografieHans van Brakel

Rockicoon Frédérique Spigt (66) en presentator Koen Pieter van Dijk (30) hebben meer gemeen dan je op het eerste gezicht denkt. Twee Rotterdammers met een hang naar grenzeloosheid. Koen Pieter: ‘Die afkickkliniek was een eitje, het echte leven is veel moeilijker.’
“KOEN, HOE IS HET NOU MET JE HOOFD?”
Koen Pieter: Niet normaal toch, dat ik helemaal in de steigers uit de make-up kom voor deze shoot en vervolgens zo hard mijn kop stoot dat het bloed eruit stroomt. Het geneest vast snel, want ik ben een gezonde meid, maar het past natuurlijk niet echt bij het thema Glamourpoes.
Frédérique: “Terwijl jij volgens mij toch echt meer een glamourpoes bent dan ik. Er zit wel iets in mij, ik houd ook van lingerie, maar ik loop er niet mee te koop.”
Glamour zit niet alleen in kleding en dure restaurants. Het gaat ook om hoe je in het leven staat, om hoeveel je van dingen kunt genieten. Volgens mij kun jij dat prima.
“Ik denk dat ik het inderdaad wel kan zijn, dat die kant er ook in zit, maar ik ben toch voornamelijk een straatkind. Mijn ouders werkten allebei, waren altijd weg, dus ik was veel buiten. In Rotterdam: daar word je wel een vechtersbaasje van. Niet fysiek hoor, maar ik leerde wel doorzetten, dingen zelf uitzoeken. Auto’s repareren of een tuinhuis in elkaar zetten, het lukt me allemaal. Heeft ook te maken met dat ik nogal de behoefte voel om vrij te zijn. Ik wil niet afhankelijk zijn van een ander en ik kan al helemaal niet voor iemand werken. Dan word ik ziek.”
Heb je weleens een baan gehad?
“Ik heb twee maandagen in een bloemenzaak op luchthaven Zestienhoven gewerkt, waar ze alleen oude bloemen verkochten. Dat vond ik heel vervelend. En later nog op de verpleegafdeling van een tehuis, maar toen ik na vier weken genoeg geld had verdiend voor een gitaarversterker, ben ik gestopt.”
‘natuurlijk is die
verkrachting een
trauma, maar ik heb
mijn humor
niet verloren’
Ik las dat platenbazen in de tijd dat jij begon met muziek maken graag wilden dat je jezelf wat vrouwelijker zou presenteren.
“Absoluut. Sexy, dat wilden ze, want ik was te stoer. Te raar. Vrouwen in de rock-’n-roll kenden ze niet. Dus moest ik vooral een meisje zijn. Ik ging daar niet in mee, maar dat was best moeilijk. Iemand als Raven van Dorst wordt nu omhelsd door het publiek, maar in die tijd waren er geen Ravens. Ik hoop dat ik door mij niet te conformeren de weg misschien een beetje heb vrijgemaakt voor mensen zoals hen. En dat klinkt nou stoer en leuk, maar ik was destijds heel eenzaam. Ook omdat ik dat wereldje niet trok – die foute mannen, altijd weer die hang naar commercialiteit. Ik was niet zo, en dat ben ik nog steeds niet. Maar ik heb wel altijd van de muziek kunnen leven. Ik ben niet snel trots op dingen, maar dáár voel ik wel een zekere vorm van trots bij: dat ik niet heb gebogen. Vind je het trouwens heel erg als ik niet precies weet wat jij nou eigenlijk doet?”
Lachend: Het liefst zo min mogelijk … Ik ben begonnen met modellenwerk tot ik zo’n tien jaar geleden bekend werd door ‘Niet LullenMaar Poetsen’, een realityprogramma over kinderen van vermogende Rotterdamse families. Ik werkte nog als model, maar ik brak nooit echt helemaal door en ik had geen zin om uiteindelijk als een of ander showroommodel te eindigen. Dus ging ik werken bij de Douglas. En mede doordat ik in dat programma werd neergezet als ‘de Leco van Rotterdam’ begon het ineens aanvragen te regenen. Allemaal rijke vrouwen die mijn hulp nodig hadden – schat, ik heb toen zo veel verdiend. Vervolgens werd ik in de media gebombardeerd tot Koen Kardashian. Zo ontstond mijn alter ego.
“Inmiddels heet je weer gewoon Koen Pieter.”
Ik heb ongelooflijk leuke dingen meegemaakt in die jaren, maar ik kwam er steeds meer achter dat ik een probleem had. Overal waar ik kwam plopte de champagne open en die bleef maar komen – en ik kwam sowieso al kachel binnen. De blush kreeg ik er bij die vrouwen nog wel op, maar de eyeliner lukte op een gegeven moment gewoon niet meer vanwege mijn trillende handen. Ik realiseerde me dat ik een verslaving had. En dan heeft zo’n naam ineens toch vooral een negatieve lading. Het is niet erg als mensen me nog zo noemen, maar zelf heb ik afscheid genomen van Koen Kardashian.
“Wanneer dacht je: dit gaat niet de goede kant op?”
Ik begon afspraken te missen. Werd ik gevraagd voor een meet-and-greet op het Glamour Festival, zat ik nog op een afterparty. De hoofdredactrice appte me wanneer ik kwam, maar ik draaide gewoon mijn telefoon om. Terwijl er daar meisjes en jongens van veertien, vijftien op me zaten te wachten. Ik krijg daar nu nog kippenvel van. Zoiets dóé je toch niet? Ik kwam uiteindelijk amper nog mijn bed uit, was egoïstisch, niet leuk meer voor mijn vrienden en ouders. Ik wist dat er iets moest veranderen.
“Hoe moeilijk was het om die stap daadwerkelijk te zetten?”
Dat was een strijd. En dat is het elke dag weer. Jij drinkt nu een glas champagne en ik ben een gezonde jongen van dertig, zie er beeldig uit en denk: lijkt mij ook heel gezellig. Maar dat kan niet, want dan staat binnen drie glazen Mo met zijn scooter voor de deur en moet jij de komende drie dagen vrij nemen. Dan gaan we door en door.
“Ik denk dat veel mensen dat herkennen. Drank is voor mij in ieder geval ook altijd een strijd.”
‘ik was te stoer,
te raar voor
een zangeres,
ik moest vooral
sexy zijn’
Hoe heb jij het dan al 66 jaar lang zonder problemen volgehouden?
“Dat is eergevoel. Ik ben twee keer een beetje ‘gevallen’; dat ik iets niet kon volbrengen omdat ik te veel had gedronken. Vond ik zo verschrikkelijk gênant dat ik sindsdien wegblijf van bepaalde situaties. Omdat ik bang ben dat ik mezelf niet kan beheersen. Want ik vind het moeilijk om te stoppen als die grenzen wegvallen. Nóg eenborreltje, hup, het randje over. En als je dat randje over gaat, wordt het tricky. Dan vallen de remmen weg en is het einde oefening.”
Vind je dat moeilijker naarmate je ouder wordt?
“Heel veel moeilijker. Het zal waarschijnlijk te maken hebben met dat je organen het minder goed aankunnen. Ik raak ook sneller aangeschoten. Dat wil ik niet. Ik wil decorum houden. Dat lukt me gelukkig nog steeds, al moeten we afwachten hoe ik hier straks wegga. Je lacht er nu om, maar zeg nou eerlijk: er is toch niks zo beschamend als een vrouw van 66 die struikelend het gebouw verlaat? Dat eergevoel heeft me tot nu toe altijd gered. En het feit dat ik ambitie heb. Ik wil de beste zijn in mijn vak, alles geven. Dat lukt niet als je je continu laat gaan. Vind jij het lastig dat ik nu een glaasje champagne drink?”
Niet meer, dat heb ik kunnen accepteren. Maar net als ieder ander mens heb ik weleens een slechte dag en op die dagen moet ik niet om negen uur ’s avonds in een sterrentent aan de bar gaan zitten. Dan gaat het fout. Maar ik ben ook geen jongen die in zijn eentje op een berg zen gaat zitten zijn. Daar heb ik helemaal geen zin in. Ik ben vooral nog heel erg zoekende naar de juiste balans. Lastig, want die afkickkliniek was een eitje, maar in de echte wereld is het allemaal toch een stuk ingewikkelder.

“Heb je nooit gedacht: ik ga iets anders doen? Weg van die glamour?”
Jazeker. En misschien ga ik dat uiteindelijk ook wel doen, maar ik wil het leven ook aangaan. Ik bruis, ik hóúd ervan, ik moet gáán. En ik leer liever van mijn fouten dan dat ik thuis ga zitten niks doen. Begrijp me niet verkeerd: ik voel me inmiddels heel vredig als ik met mijn hondje op de bank zit. Ik ben er trots op dat ik erkend heb dat ik een ziekte heb, dat ik ben gegroeid als mens, maar het kan natuurlijk altijd een keertje misgaan. En je moet bij mij sowieso nooit ‘nooit’ zeggen, want dat werkt averechts. Zeg tegen mij dat ik in die hoek moet gaan staan en ik spring op tafel. Vind jij het ouder worden eigenlijk vervelend?
“Ik vind het verschrikkelijk. Ik heb heel lang gedacht dat het me niks kon schelen, maar het gaat nu zo hard. Vanbinnen ben ik nog steeds zeventien, maar het vel valt inmiddels gewoon van mijn botten.”
Daarom ben ik laatst gelift. Schat, mijn navel zit nu bijna op mijn kin, maar ik ben als nieuw, ik kan weer tien jaar mee.
“Na een slechte nacht denk ik daar ook weleens over na. Heb ik van die hamlappen onder mijn ogen, two pissholes in the snow. Vreselijk. Maar uiteindelijk kan ik het niet. Dan denk ik bijvoorbeeld aan Sonja Barend. Ik weet dat ze veel rimpels heeft, maar zij is toch echt een lady. Zo sterk, zo mooi. Jij bent een knappe jongen, maar je ziet dat er iets gebeurd is. Dat vind ik jammer.”
Het is ook gewoon een bepaalde look. Ik houd daarvan – ik vrees dat ik een beetje het Sylvie Meis-syndroom heb. Dus toen ze mijn neusschot tijdens een operatie moesten vernieuwen, dacht ik: dan laat ik meteen wat anders doen. Ik vond dat ik een wat grof voorhoofd had, dus nu hebben ze een halve centimeter wenkbrauwbot weg gezaagd en mijn slapen gelift. Heel zware operatie, maar ik ben er ontzettend blij mee.
“Hoeveel coke moet een mens snuiven om zijn tussenschot weg te blazen?”
Veel. Ik denk dat ik een kleine drie ton heb opgesnoven. Die arts keek met een zaklamp in mijn neus en zei: dit is geen slijtage, dit is een gat van vier centimeter. Ze konden het alleen repareren door wat bot en kraakbeen uit een van mijn ribben te halen. Ze zijn vijfenhalf uur met me bezig geweest.
‘de arts keek in
mijn neus en zei:
‘dit is geen slijtage,
maar een gat van
vier centimeter’
Maar Fred, heb jij nou eigenlijk verkering?
“Sinds drie jaar. Met Olivia. Daarom laat ik nu een tuinhuis bouwen.”
Ga je haar daarin zetten?
“Ja, met een ophaalbrug en een slotgracht vol alligators. Nee, het is voor mezelf – ik heb toch een plekje nodig om te schilderen, wat ik de laatste tijd veel doe. We wonen sinds een halfjaar samen.”
En dat is lastig?
“Het is een rollercoaster. Wij houden van elkaar en volgens mij zijn we voor elkaar geschapen, maar zij komt uit Groningen en ik woon in Rotterdam, dus dan ga je ’s avonds niet eventjes naar huis. Ik ben er alleen niet goed in, dat samenwonen – ik heb het eerder gedaan en dat is heel erg mislukt. Alles wordt anders. Je gaat ineens ontzettend op elkaar zitten letten: waarom ga je weg, hoe laat ben je terug, wat eten we, gaan we tegelijk naar bed of juist niet? Allemaal vragen waar ik geen zin in heb. Ik vind het te gek om mijn leven met iemand te delen, maar ik heb gewoon te veel empathie. Ik ben de hele dag bezig met wat zij voelt en denkt. Heeft ze het wel fijn? Ik kan niet autonoom functioneren als er iemand anders in huis is, ik pas me meteen aan. Dat is niet gezond.”
Toch doe je het nu.
“Ja, ik kon hier niet tegenop. Dit gevoel was sterker, mooier en liever dan ik ooit heb ervaren. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik zo iemand als Olivia ben tegengekomen. Het is een wonder. Maar makkelijk is anders. Ook omdat er ineens angsten naar boven komen. Om iemand te verliezen. Of dat ik ineens jaloers ben, een emotie waar ik een hekel aan heb. Als ik bij Olivia ben, lijkt de grond onder mijn voeten soms weg, het tast mijn autonomie aan. Lastig, want een beetje harmonie is wel zo handig in een relatie.”
Schat, harmonie is uiteindelijk ook maar saai, hoor.

“Luister, Koen: als je met mij bent is het nooit saai. Nooit. Heb jij verkering?”
Nee, maar als ik zo naar jou luister, denk ik ineens dat er toch wel hoop voor mij is. Want eigenlijk denk ik al een tijd dat de liefde niet voor mij is weggelegd. Laatst had ik een date, maar die bleek dan toch ineens een open relatie met een ander te hebben. Dat trek ik dus niet meer. Ik heb tien jaar de Marilyn Monroe uitgehangen, ik wil nu gewoon Jacky Kennedy zijn. Want het lijkt me enig om een leuke man in mijn leven te hebben. Probleem is alleen dat de mannen op wie ik eigenlijk val van het type honderd-jaar-celstraf zijn. Vond ik altijd spannend, die criminele types, want ik was natuurlijk eenondeugende meid. Ze moesten in ieder geval niet zeggen dat ze van me hielden. Dan raakte ik in paniek, was ik weg.
“Waarom in godsnaam? Jij moet juist een lieve man hebben, iemand die je vasthoudt, lief voor je is. Iemand die zegt dat-ie van je houdt.”
Als het maar een miljardair met hartfalen is, Fred.
“Niet zo doen. Ik meen het. Jij hebt gewoon liefde nodig.”
Ik vind het heel lief dat je dat zegt en inmiddels ben ik wel echt toe aan zo’n relatie, maar het duiveltje zit ook nog in mij. Komt ook omdat ik op mijn zeventiende verkracht ben. Ik was nog niet uit de kast, dacht dat ik aan het chatten was met een beeldige surfdude van 25, maar toen we uiteindelijk bij hem thuis afspraken, werd ik bruut verkracht door een grote, oudere man. Het was de hel. En levensbepalend, want door die verkrachting heb ik altijd een ongezond seksleven gehad. Ik was continu op zoek naar mannen die tegen me schreeuwden, die me sloegen en vastbonden – ik was feitelijk op zoek naar mijn verkrachter. Lieverd, daar moet je niet om huilen, want het is dertien jaar geleden. Het was verschrikkelijk en ik heb het lang niet durven vertellen, heb me ervoor geschaamd. Maar ik ben ervoor in therapie geweest, het gaat elke dag beter met me en ik wil het nu vooral gaan gebruiken om voorlichting te geven aan jonge mensen. Of aan mensen die iets dergelijks hebben meegemaakt. Natuurlijk is het een trauma, maar ik ben nog altijd positief. Ik ben niet verzuurd en ik heb mijn humor niet verloren. Maar het geeft misschien wel aan waar veel van mijn gedrag vandaan komt.
“Het valt inderdaad wel echt op zijn plaats, Koen. Ik snap alles nu.”
Fijn. Zullen we dan even in de lobby gaan knuffelen?
Frédérique Spigt 28 januari 1957, Rotterdam IS zangeres, actrice en kunstschilder (frederiquespigtart.nl) OPLEIDING Kunstacademie Rotterdam WERD in de jaren tachtig bekend als zangeres van de bands I’ve Got the Bullets en A Girl Called Johnny GING in 1996 solo ZONG in 1998 op het Nationaal Songfestival Mijn hart kan dat niet aan en werd daarmee derde MAAKTE in 1999 haar eerste Nederlandstalige album, Engel KREEG in 2000 een Edison voor het album Droom DEBUTEERDE in 2020 met haar dichtbundel Misantroop PRESENTEERT voor Omroep Zeeland het tv-programma Waar zee land kust HEEFT een relatie met Olivia WOONT in Rotterdam.
Koen Pieter van Dijk 5 november 1992, Rotterdam IS presentator WERD bekend onder zijn voormalige alter ego Koen Kardashian WAS te zien in Niet Lullen Maar Poetsen van PowNed PRESENTEERDE MTV-programma’s als Ex on the Beach: Double Dutch, Meekijken Met en Inpakken Met BOEK Gelukkig verloren, over zijn jeugd IS dit najaar te zien in een docu op Prime Video WOONT in Rotterdam met zijn hond Foppe.