20 jaar lef en liefde

WE VIEREN MET DIT NUMMER EEN  HEERLIJK JUBILEUM: LINDA. magazine ­bestaat twintig jaar. My God, twee decennia. Is het echt al zo lang geleden dat ik tijdens de lancerings­party het eerste exemplaar in ­ontvangst nam uit handen van Viggo Waas en Peter ­Heerschop? Dat mijn lieve moeder de aller-, állereerste LINDA.-abonnee werd? En ik nog dacht dat het misschien wel wegens slechte verkoop­cijfers bij die ene uitgave zou blijven? Ja, zo lang geleden is het dus. En als ik bedenk wat er in die twintig jaar allemaal gebeurd is in mijn leven, moet het ook wel zo lang zijn. Julian was vijf, Noa drie, ik was nog samen met hun vader en werkte me een slag in de rondte omdat ik het woord ‘nee’ nog niet had leren zeggen. En ik zag stiekem een beetje op tegen veertig worden. LINDA. groeide en groeide (ikzelf ook trouwens, al slonk ik tussendoor ook weleens) en werd een serieus ­bedrijf, waar inmiddels 75 mensen in vaste dienst zijn, voornamelijk vrouwen. We maakten spraakmakende nummers en covers: met Arie Boomsma in een Speedo op de L’HOMO. (hij verloor er zijn baan bij de EO mee). Voor de cover met Mark ­Rutte ­kregen we een kwartier de tijd en toen dat een topfoto ­opleverde, ­durfden we George Clooney wel te beloven dat we het in tien minuten ook zouden redden. We kregen zelfs Michelle Obama exclusief. We gaven een gigolo cadeau bij een abonnement – wat discussie opleverde – maar uiteindelijk bleken de meeste nieuwe abonnees gewoon de tas te prefereren.

Ik waagde me met mijn 55-jarige lichaam in een bikini op de cover, wat valse fotoshop-geruchten met zich meebracht en de discussie of ik de term body positivity wel mocht gebruiken. Zonder wrijving geen glans, het is altijd ons motto gebleven. In die twintig jaar is er in mijn eigen leven ook veel gebeurd. De relatie met Sander strandde, een nieuwe diende zich aan en ging vijftien jaar later voor het oog van de hele natie weer kapot. Mijn vader kreeg longkanker, mijn moeder in diezelfde periode alzheimer. Mijn gezin werd ruim een jaar serieus bedreigd, wat slapeloze nachten opleverde. Ik won een hele hoop prijzen en had veel succes, maar leerde ook om te gaan met flops en mislukkingen. Ik kreeg drie nieuwe hartsvriendinnen door Gooische Vrouwen, maar verloor twee heel lieve aan kanker. Mijn kinderen werden pubers en verlieten het huis waarmee het empty nest syndroom zich aandiende. Net als de overgang. LINDA. was al die tijd een fijne uitlaatklep, want een eigen platform waarop je je geluk, twijfels, verdriet, onzeker­heden en stommiteiten kunt delen met zo veel andere vrouwen, is iets waarvan ik nooit had durven dromen toen ik twintig jaar geleden aan dit avontuur begon. Hoe bijzonder dat 150.000 mensen binnen drie dagen spontaan met me mee­deden, toen ik een keer besloot te gaan sporten en lijnen om vijf kilo af te vallen en fitter te worden. En daarom wil ik naast mijn geweldige LINDA.-team, waarmee ik met enorm veel ­plezier dit prachtige magazine maak, vooral ook júllie bedanken, lezers.

Ik heb het vaker gezegd: als ik mijn editorials schrijf, heb ik het gevoel dat ik tegen vriendinnen praat. Nee, we denken vast niet overal hetzelfde over, maar toch denk ik altijd dat we, als ik jullie op een feestje zou tegenkomen, een goeie klik ­zouden hebben, eenzelfde gevoel voor humor, en er beslist geen stilte zou vallen. Maar in die twintig jaar is de wereld ook enorm ­veranderd. In sommige opzichten ten goede, in andere ten kwade. Waar we vroeger met iets licht ­controversieels de tongen los en de discussie op gang konden krijgen, zet het nu de boel meteen op scherp. Negativiteit, en dan met name over vrouwen, verkoopt en levert helaas de meeste clickbait en dus het meeste geld op. De polarisatie wordt steeds heviger, feitelijkheden en nuance steeds schaarser. Vrouwen verlaten de politiek omdat de heftigheid van alles onder hun huid kruipt en mensen met een mening die niet strookt met die van een ander, menen die ander dood te mogen wensen. Voor een magazine dat altijd graag het voortouw nam, zijn het verwarrende tijden. We willen er zijn voor álle vrouwen. Van alle leeftijden, van iedere kleur. Voor de linkse en de rechtse stemmers, voor de moeders en de kinderlozen, voor de níét en wél gevaccineerden, de afgetrainden en de volleren, de botox­spuiters en de rimpelgezichtjes, de l’s, de h’s, de b’s, de t’s, de q’s en de i’s, de singles en de jarenlang getrouwden, de carrière­tijgers en de thuisblijfmoeders. Dat kan alleen als we respect blijven hebben voor elkaars meningen en levenskeuzes, en als we er als vrouwen nu eindelijk eens echt voor gaan kiezen solidair met elkaar te zijn, in plaats van elkaar te veroordelen en af te vallen. Als we dat massaal zouden doen, dan zouden we the world pas echt runnen. Moet jij eens zien hoeveel vrouwen het politieke podium weer betreden, of welk belangrijk ander podium dan ook. En voor die female support hoeven we het natuurlijk niet steeds met elkaar eens te zijn. Kritiek uiten mag altijd, als het maar niet kwetst. De ongeschreven regel zou moeten zijn dat wij vrouwen elkaar steunen, helpen en nooit in het openbaar afvallen. Onze nieuwe koers na twintig jaar is dat we met de verhalen in LINDA. je wereld groter willen blijven maken, maar de afstand tot elkaar juist kleiner. Onze nieuwe lijfspreuk? Elke keuze is goed! Wat ook meteen impliceert dat we de keuzes van een ander moeten respecteren.
In dat kader vind ik het extra vervelend dat ik, na twintig jaar al mijn lief en leed met jullie gedeeld te hebben, wel praat over mijn gebroken hand en voet, maar niet over m’n hart dat ook brak, maar me tegelijkertijd een liefde laat voelen die ik nooit voor mogelijk had gehouden. De hierboven geschetste situatie in de wereld heeft me schuw gemaakt en het gebrek aan nuance verhindert me erover te praten, terwijl ik er een boek over zou kunnen schrijven. Ik nam het mezelf voor, eind 2022: never complain, never explain en daar houd ik me voorlopig zo veel mogelijk aan. Maar ooit, als de dingen mijzelf helemaal duidelijk zijn, deel ik het met jullie, de lezers. •