Roos Moggré (44) is presentatrice en journalist, getrouwd en heeft twee kinderen. Iedere maand schrijft ze een column in LINDA.
Het is denk ik voor iedereen beter dat sociale media nog niet bestonden tijdens mijn pubertijd en mijn studententijd. Niet per se omdat ik voortdurend dingen deed die het daglicht niet konden verdragen, maar toch. De eerste keer heel dronken worden en de inhoud van je maag legen in het studentenhuis van je oudere zus, in haar schoenen: gelukkig zijn daar geen foto’s van. Zoenen op de motorkap van de auto van de moeder van je scharrel, terwijl die moeder daar nog in zat en de halve klas meekeek: gelukkig heeft niemand dat gefilmd. En naaktzwemmen met wildvreemden op vakantie: ik heb geen idee meer wie die mensen waren.
'De Italianen spraken er schande van: door die types uit het buitenland maakten de hulpdiensten overuren'
Sommige dingen moet je meemaken om ze daarna weer zo snel mogelijk te vergeten. Niet alle levenservaring hoeft geregistreerd te worden. Sociale media gooien wat dat betreft roet in het eten. En dat is jammer en in sommige gevallen ook schadelijk. Jongeren die elkaar filmen op hun meest kwetsbare momenten: hou ermee op. En los van die registratiedrift, waar trouwens ook veel volwassenen last van hebben – nee, echt niet alles hoeft te worden gefilmd of gefotografeerd – is er nog een nadelige bijkomstigheid van het internet en sociale media: het stelt je in staat om het leven van je ex uit te pluizen.
Een leven waar je vroeger na de legendarische woorden ‘het is uit’ nooit meer iets over zou horen. Tenzij hij of zij in de buurt woonde. Maar inmiddels kun je alles van een afstand blijven bekijken. Zo kan ik af en toe spieken in het sociale leven van die ene scharrel die ik maar 48 uur live zag tijdens een backpackreis in Honduras. Of mijn eerste echte grote verliefdheid van de middelbare school. Daar heb ik al eeuwen niet meer mee gesproken, en ik zou hem wellicht niet eens meer herkennen op straat als dat verdomde internet niet bestond, waardoor ik nu precies weet met wie hij is getrouwd, wat er van hem geworden is en hoeveel haar hij na al die jaren nog over heeft.
'Als een hoopje ellende verlangde ik naar mijn moeder, maar ik ben inmiddels zelf de moeder in huis'
En nee, al dat zoeken zegt niks over mijn huidige relatie of over dat ik stiekem terugverlang naar de heren in kwestie. Het is gewoon verdomd leuk tijdverdrijf. Mijn eigen fictieve ‘Hoe is het nu met?’-tv-programma, maar dan met mensen die ik daadwerkelijk ken, in plaats van BN’ers op tv. Al zorgt al die door mijzelf genoemde ‘onzinresearch’ ook voor problemen, en zeg alsjeblieft dat ik niet de enige ben.
Toen LinkedIn net bestond en ik er een beetje mee aan het klooien was, vroeg een vriendin mij opeens: “Roos, waarom heb je de naam van je ex op je LinkedIn-tijdlijn gezet?” Wat? Hoe bedoel je? De paniek sloeg toe en snel opende ik het platform. Wat bleek? Ik had per ongeluk de naam van mijn ex gepost in plaats van in een zoekbalk getikt… OMG. Snel haalde ik de naam eraf. Zou hij het gezien hebben? We zullen het nooit weten. Ik hoop nog altijd van niet.
Terug naar het begin: niet alles hoeft dus geregistreerd te worden. Laat dat een les zijn voor ons allemaal. Sommige dingen moet je meemaken om ze daarna gewoon weer lekker te vergeten. Dat geldt ook voor sommige exen trouwens. Maar dat terzijde.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Hitte is allesbehalve goed voor korte lontjes en maakt ook mij ietwat kortaf'
