
Een op de tien Nederlanders heeft wel eens xtc geprobeerd. Wat de meesten zich niet realiseren, is dat dit ook mis kan gaan. Deze ouders weten dat helaas maar al te goed. “Het beeld van onze zoon op de vloer in die technoclub raak ik nooit meer kwijt.”

Liesbeth van Schie (54) is moeder van Zoë – op haar achttiende overleden op 17 juni 2023 – en woont samen met Robert.
“Mijn kind gebruikt geen drugs. Dat dacht ik, net zoals de meeste ouders. Zoet, zoals ik mijn dochter noemde, was altijd verstandig en het moedertje van haar vriendengroep. Ik geloofde daarom niet dat ik echt de politie aan de lijn had, die vroege ochtend op vakantie in Spanje, en hing meteen op. Wie maakt er nou zo’n rare grap dat mijn kind door een xtc-pil onderweg is naar het ziekenhuis? Meteen daarna belde mijn ex, Zoës vader: ‘Zoë heeft een hartstilstand gehad, je moet onmiddellijk komen.’ Het drong nog steeds niet door dat ze echt in levensgevaar was.
Op de gang in het ziekenhuis kwam ik mijn vader tegen, die me stevig vastpakte: ‘Zoë is overleden.’ In paniek rende ik naar de ic, die afgesloten bleek voor bezoekers. Schreeuwend bonsde ik radeloos op de deuren van de afdeling. Mijn kind lag dood in een kamertje en ik moest buiten wachten. Onverdraaglijk. Er moest eerst sectie worden verricht, omdat ze geen natuurlijke dood was gestorven.
Het was de derde keer dat Zoë een xtc-pil slikte, die avond op dat ravefeest. Vanaf haar veertiende praatten we regelmatig over de gevaren van drugs. ‘Ik gebruik niets hoor, mam’, zei ze altijd. Dat was ook zo – tot een paar maanden voor haar achttiende verjaardag. Toen nam ze uit nieuwsgierigheid haar eerste pil. Gekocht van een klasgenoot. Hetzelfde meisje dat haar ook de twee pillen voor vier euro per stuk verkocht waaraan ze is overleden.
‘elke avond
geef ik
een kus op
haar urn’
Ik heb haar op de dag dat ze is gestorven meteen beloofd dat ik me ervoor zou gaan inzetten dat haar dood niet zinloos zou blijven. ‘We gaan jongeren redden en ervoor zorgen dat andere ouders dit niet hoeven mee te maken.’ Het is mijn overlevingsmodus, voorlichting geven over bewust drugsgebruik op scholen. Gedachten aan een toekomst zonder Zoë, mijn enige kind, probeer ik niet toe te laten. Ik zal nooit een bruiloft voor haar kunnen organiseren, of een kinderwagen voor haar kunnen kopen.
Verschrikkelijk dat ik haar nooit meer vanuit school thuis hoor komen, ze me nooit meer stevig zal vastpakken en me plagend als een hond een lik over mijn wang geeft. Wat vond ik dat altijd irritant en wat mis ik dat vreselijk.
Haar as heb ik deels in sieraden verwerkt. Ik vind het fijn haar dicht bij me te dragen. Ik voel haar aanwezigheid vaak in de hoek van de bank waar we altijd zaten en in haar slaapkamer waar ik graag op haar bed lig met haar nog altijd ongewassen beddengoed. Elke avond geef ik een kusje op haar urn en wens haar welterusten. Ik vind het zo eng: wat als ik straks haar stem niet meer in mijn hoofd hoor klinken? Wordt het straks gewoon dat ze er niet bij is op verjaardagen en feestdagen? En zullen mensen straks tegen me gaan zeggen dat ik nu wel genoeg over Zoë heb gepraat?”
Meer info over de stichting van liesbeth: @haarnaamiszoe

John Lancel (53) is vader van Devon – op zijn negentiende overleden op 10 september 2022 –, Shawn en Calvin, en partner van Stefanie.
“Verdoofd wachtten we op het politiebureau. Niet te bevatten, onze zoon lag dood op de EHBO-post van het technofeest waar hij die middag samen met zijn tweelingbroer Shawn en zijn vrienden naartoe was gegaan. We mochten niet naar hem toe, omdat ze de precieze doodsoorzaak nog onderzochten. Uren later konden we hem eindelijk zien. Afschuwelijk, hoe we hem aantroffen. Het beeld van onze zoon op de vloer in die technoclub raak ik nooit meer kwijt.
Verward en angstig kwam hij die avond bij de EHBO-post aan, waar ze zijn paniek aanzagen voor agressie. Beveiligers grepen hem vast om hem in bedwang te houden. Toen hij blauw aanliep, belden ze een ambulance. Het was al te laat. Zijn lichaamstemperatuur was zo hoog opgelopen, dat zijn organen onherstelbaar beschadigd waren.
Devon leefde heel gedisciplineerd. Hij studeerde bedrijfskunde aan de UvA, trainde zes keer per week voor het NK Powerliften, at gezond en dronk niet. Sinds kort ging hij af en toe naar een technoparty om te ontladen. We wisten niet dat hij dan ook een pilletje slikte. Dit keer nam hij er ook nog 3MMC bij, net als zijn vrienden en zijn tweelingbroer. Voor Devons lichaam was het te veel.
‘wat mensen
niet zien:
vanbinnen
ben ik kapot’
Hoe overleef je de dood van je kind? In het begin ging ik bijna elke dag sporten om niet volledig door te draaien. Tot mijn lichaam, dat helemaal niet gewend was aan sport, het opgaf. Ook bezocht ik het eerste jaar van Devons dood twee keer per dag zijn graf. Ik kon hem daar niet alleen laten liggen.
Ik was er niet op voorbereid dat de pijn van het gemis na een jaar alleen maar erger wordt. In het eerste jaar na zijn dood kregen we veel steun van vrienden, kennissen, buurtbewoners. Nu is dat minder. Mensen denken: het gaat wel weer oké met ze. Ze zien dat ik weer aan het werk ben en we als gezin weer op vakantie gaan naar ons tweede huis in Spanje. Wat ze niet zien, is dat ik vanbinnen kapot ben en nog steeds op de automatische piloot leef.
Mijn vrouw voelt regelmatig sterk contact met Devon. Hij bezoekt Stefanie ook soms in haar dromen. Ik vind het moeilijk dat ik zijn aanwezigheid niet echt ervaar. Volgens haar komt dat omdat ik nog te veel vastzit in boosheid, in het gevoel van onrecht. Daar heeft ze gelijk in. Wel zie ik net als zij ineens overal ijsvogels opduiken. Die zagen we daarvoor nooit. Dat voelt toch als een troostend teken van hem.
Stefanie en ik verwerken zijn dood ieder op onze eigen manier. Wel spreken we onze gevoelens altijd naar elkaar uit, vooral ook als het even niet lekker loopt tussen ons. Het laatste wat Devon zou willen is dat we door zijn dood uit elkaar drijven. Allebei hebben we hetzelfde doel: doorgaan voor onze andere twee jongens. Maar of we ooit nog gelukkig worden?”
Devons tweelingbroer is een kledinglabel gestart ter ere van zijn broer: devisionwear.nl

Nicolette Koopen (55) is moeder van Daniëlle – op haar 21ste overleden op 26 juli 2016 –, Maaike, Wessel en Ilse, en getrouwd met Peter.
“Mijn dochter, opgebaard in haar knalroze kist. Die foto laat ik aan het begin van elke presentatie zien. Ik wil niet met een vingertje wijzen, maar mensen ervan bewust maken dat 1 op de 10.000xtc-gebruikers sterft.
Daniëlle was tegen drugs. Dat zeggen haar beste vriendinnen ook nog steeds. Toch is ze eraan gestorven. We weten niet precies wat er is gebeurd. Een privédetective heeft ontdekt dat de kok van het restaurant waar ze werkte haar een xtc-pil met speed heeft verkocht. Vermoedelijk heeft ze die na het werk met collega’s gebruikt. Met een verwilderde blik, schuim op de mond en klanken uitstotend als een wolf trof ik haar aan in het ziekenhuis. Ik wist het meteen: ze gaat dood. De arts gaf haar een overlevingskans van 50 procent. Na twee dagen begaf haar lever het. Ze werd onmiddellijk bovenaan gezet op de Europese spoedlijst voor een donorlever. Binnen een dag was er een lever beschikbaar, maar tijdens de operatie bleek dat ook haar andere organen te ernstig beschadigd waren. Ze hebben haar meteen weer dichtgemaakt. Zo hartverscheurend, dat moment thuis op de bank dat ik haar zussen en haar broer moest vertellen dat het tijd was om afscheid te nemen van Daniëlle.
Het was enorm confronterend hoe ze erbij lag in het ziekenhuis. Ze had een sticker met een streepjescode op haar rechterschouder en ik zag het kaartje klaarliggen dat met een koord om haar teen zou worden geschoven, voordat ze naar het mortuarium zou gaan.
‘mijn dochter,
opgebaard
in haar
knalroze kist’
Samen met Ilse heb ik Daniëlle mooi gemaakt voor haar uitvaart. Ik heb haar gewassen, aangekleed, haar haren netjes gekamd. Ilse heeft haar grote zus opgemaakt. Ook heb ik haar zelf naar de oven gebracht na het afscheid. Ik wilde alles zelf doen. Het is mijn kind, dacht ik. Daar blijft iedereen vanaf.
Vanaf de eerste dag dat ze in het ziekenhuis lag, sta ik continu ‘aan’. Vijf weken na haar dood heb ik een stichting opgezet, Team Daniëlle, en geef ik non-stop drugsvoorlichting naast mijn fulltimebaan in de zorg en het moederschap. Verder maak ik boeken, zoals het boek Het zal je kind maar zijn.
De eerste paar jaren na haar dood voelde ik me ontzettend leeg. Mensen weten ook vaak niet hoe ze moeten reageren op zo’n groot verdriet. In het begin doken bekenden in de supermarkt soms weg als ze me zagen. Ook onhandige reacties als ‘gelukkig heb je er nog drie’ zijn niet echt helpend. Alsof dat het verlies minder zwaar maakt. Het duurde tweeënhalf jaar voordat ik voor het eerst weer echt lachte. Het was een opluchting dat ik dat nog kon. Inmiddels durf ik zelfs te zeggen dat ik weer gelukkig ben. Natuurlijk: mijn leven zal voor altijd anders zijn. Maar het gaat goed met mijn andere dochters, zoon, en met mijn man, Daniëlles bonusvader. Ik ben enorm trots op ze.”•
Meer info over de stichting van Nicolette: Teamdanielle.nl














































