Zeven dagen per week naar de gym? ‘Smoezen aan de kant en gewoon om zes uur op'

FABIENNE JUNGERHANS (37) is marketingmanager, heeft een relatie.
“Mijn sportschool ligt op tweehonderd meter van mijn huis, die korte afstand helpt om elke dag te gaan sporten.
Tijdens een bevlieging ga ik twee keer per dag. Het lekkerst is in de ochtend, als ik met een zen muziekje mijn krachttraining, fitness of hardlooproutine doe. Maar na een werkdag is sporten ook heerlijk. Dan beuk ik door met keiharde techno op m’n oren. Een beetje pijn is fijn. Het geeft voldoening om mijn lichaam sterker en gezonder te voelen worden.
Het is heel druk in mijn hoofd en ik sta altijd aan. Dat is niet per se vervelend, maar als ik dat niet loslaat, word ik op termijn een heel naar mens.

Dan raak ik geïrriteerd en onrustig en slaap ik slechter. Elke dag sporten helpt me te landen in mijn lijf, zo noem ik dat. Op mijn vrije vrijdag ga ik uitgebreid naar de sportschool en sauna en op vakantie moet een hotel een gym hebben of er moet er een dichtbij zijn. Eerst sporten, daarna is er tijd genoeg voor het strand, cultuur en eten. Ik waak er wel voor dat het geen obsessie wordt. In het verleden werkte ik als model. Die wereld, waarin alles om de buitenkant draait, voelde leeg. Het ongezonde heroin chic schoonheidsideaal werd nagestreefd, iedereen wilde eruitzien als Kate Moss. Laat mij nou maar sporten om gezond oud te worden, da’s echt een veel fijnere motivatie.”

ZULEMA GILLIOT VAN GIMST (46) is klantenservicespecialist, getrouwd en moeder van twee kinderen.
“Vier jaar geleden werd mijn zoontje gediagnosticeerd met lymfeklier­kanker. Ik wist niet wat ik moest met het verdriet en de woede die ik voelde. Ik las dat KiKa geld op wilde halen voor onderzoek door middel van triatlons. Zonder na te denken schreef ik me in. Bleu als wat, sportervaring had ik niet. Kort daarvoor had ik een maag­verkleining ondergaan omdat afvallen op eigen houtje helaas niet lukte. In niet-fitte staat was ik doodongelukkig. Ik herinner me een snowboard­vakantie waarbij ik me in een skibroek maat XXL had gewurmd.

Op de piste kon ik mezelf vanuit zit niet opduwen. Ik worstelde en kronkelde terwijl de rest moeiteloos naar beneden zoefde. Het contrast is groot: nu sport ik elke dag en doe ik triatlons : 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en een marathon erachteraan. Mijn zoon, inmiddels genezen, komt me met mijn dochter aanmoedigen. Ik heb er lol in en van lachen ga je harder, daar geloof ik in. Al zijn de kosten pittig: wedstrijddeelname is tussen 65 en vierhonderd euro. Daar komen sportattributen nog bij. Maar liever een sportverslaving dan een eetverslaving, zeg ik als iemand opmerkt dat ik ‘wel erg veel sport’. Rustdagen vind ik irritant. Een beetje chillen lukt hooguit een paar uur.”

LAURA DERKS (32) is reïntegrerend onderwijsassistent en remedial ­teacher, heeft een relatie.
“Vroeger bij gym werd ik als ­laatste ­gekozen. Sporten moest, maar liever niet. Wat een verschil met nu: op maandag fiets ik en heb ik hyrox­training, op dinsdag bokszaktraining en fitness, woensdag is hardloopdag, op donder­dag train ik mijn armen en benen, vrijdag weer fietsen en hyroxtraining, zaterdag krachttraining en zondag hardlopen. Mijn eerste doel was afvallen, maar ik kwam er al gauw achter dat ik de dag beter aankon als ik in de ­ochtend sportte. Dat was nodig, want kort daarvoor was ik met een ­depressie in een kliniek beland. ­Afvallen is ­inmiddels bijzaak geworden.

De ­mentale slag die ik met sporten maak, is ongekend. Het helpt tegen depressieve gevoelens, maar je moet er wel de bank voor af willen komen. In het begin was ik na vijfhonderd meter lopen al kapot. Hyrox is een mix van hard­lopen en fitness. Tijdens een race ren je acht keer een kilometer met tussendoor functionele work-outs. Met mijn overgewicht ben ik niet de standaard atleet. Tijdens een race praat ik mezelf door de ­moeilijke momenten heen: ik kan het, ik wil het, ik doe het. Ik moet de stem in mijn hoofd die me een negatief zelfbeeld aanpraat overschreeuwen. Met glitters op mijn gezicht, omdat het wel een feestje moet blijven.”

JOSINE VAN PAASSEN (46) is hbo-docent, getrouwd, moeder van vier kinderen.
“In de ochtend doe ik CrossFit en in de middag vaak yoga, een work-out met de kinderen of ik loop hard. Sporten is heilig voor me. Een lifesaver.
Ik heb een hartaandoening en het Ehlers-Danlos syndroom. Dat is een chronische aandoening waarbij het bindweefsel niet goed is aangelegd. Veel patiënten lopen met spalken en braces, of zitten in een rolstoel. Door het sporten blijven mijn gewrichten stabieler en in de kom. In de sportschool maak ik bewuste bewegingen en gaat het goed, maar zwaai ik een keer spontaan naar iemand dan – plop – schiet mijn arm uit de kom.

Elke ochtend als mijn wekker gaat is het sporten, douchen, de kinderen naar school brengen en werken. Ik ben ervan gaan genieten en krijg direct pijn als ik niet sport. In de sportschool speelt mijn sociale leven zich af:
’s ochtends hard trainen en daarna dat kopje koffie aan de sportbar, dat is mijn moment van socializen. ’s Avonds ben ik moe, dus in de kroeg zie je me niet vaak meer. Op vakantie wordt mijn familie gek als ik ertussenuit sneak om te sporten. Hotels selecteer ik op ­aanwezigheid van een gym. ­Iedereen kent me in mijn sportkleren. Zo langzamer­hand ben ik mijn stijlgevoel aan het kwijtraken. Hoe combineer je gewone kleding ook alweer?”

MALLIKA BEN ALLAL (24) is IT-projectmanager, heeft een relatie.
“Tijdens vakanties op een strandbedje liggen heb ik al heel lang niet gedaan. Bijna alle vakantiedagen die ik opneem, staan in het teken van sporten, fietsen of skiën. Ik sport minstens één, maar vaak twee keer per dag. Geloof me, ook als je een fulltimebaan hebt is daar tijd voor. Smoezen aan de kant en gewoon om zes uur opstaan. In de ochtend doe ik krachttraining in de sportschool. Daardoor ben ik beter op de fiets, dat doe ik ’s middags of’s avonds. Routes van vijftig, honderd of 150 kilometer. De mooiste fietsroute vond ik die van Genève naar Monaco, tijdens een vakantie met mijn vriend.

Elke dag legden we 160 kilometer af. Hij is al net zo sportief, zulke avonturen gaan we graag samen aan.
Mijn motto is go hard or go home. Ikwil de beste fiets, de beste schoenen, de beste voeding. Gelletjes voor extra energie. Rodebietenpoeder en ­magnesium voor een sneller spier­herstel. Het werpt z’n vruchten af: ik was al eens Marokko’s nationaal kampioen road racing. Dat sporten verslavend werkt, herken ik. Ik word onrustig, kom mentaal in een dark zone als ik niet genoeg beweeg. Bijkomend voordeel is dat mijn benen sterk zijn en mijn billen nooit meer fluffy. Pizza vind ik heerlijk en patatjes kapsalon maken me blij. Ik kom er niks van aan, het is de perfecte beloning.”

LOTTE PUTS (39) is sportmasseur en welzijnsmedewerker voor mensen met parkinson, heeft een relatie.
“Dat mensen moeite hebben met het halen van tienduizend stappen per dag, snap ik niet. Dat aantal heb ik voor de lunch al binnen. Ik sport nooit níét, doe aan hardlopen, krachttrainen, cardio en wandelen. Thuis heb ik een van de slaapkamers ingericht als gym, met een loopband, crosstrainer, squat-rek, elastieken en dumbells tot dertig kilo. Een flinke investering, maar het is elke cent waard. In een kast liggen mijn sportoutfits, al mijn leggings hebben een aantrekkoord in de taille omdat ik niet wil dat ze afzakken tijdens het rennen. Voor aankoop check of ze squatproof zijn en niet doorschijnen.

Anderen zeggen dat ze geen tijd hebben om te sporten. Ik sta rustig om 5.15 uur op de crosstrainer. Mijn man weet dat-ie niet hoeft aan te komen met spontane ochtendplannen. Klinkt misschien obsessief, maar sporten is verslavend en houdt me mentaal sterk. Mijn man is beroepsmilitair. Thank God moet hij ook fit blijven voor zijn werk, dus hij snapt me goed.
Ik heb ADHD. Voor mij werkt sporten en de dopamine die je daarbij aanmaakt beter dan het slikken van medicijnen. Al ging de training rot, al deed ik mijn duurloop van 35 kilometer door de stromende regen, ik heb nooit spijt dat ik heb gesport. Spijt krijg je pas als je met chips op de bank blijft zitten.”•