Abonneer nu
Interview

‘Toen mijn vader ziek werd, ben ik gaan mantelzorgen’

Als Turkse Nederlander voelde acteur, scenarioschrijver en regisseur Mustafa Duygulu (38) zich lang onbegrepen. Maar dat is gelukkig voorbij. “Ik heb mensen om me heen met wie ik me sterk verbonden voel.”

Spagaat “Hoewel ik mijn aandacht het liefst zou richten op universele menselijkheid, waarbij afkomst er niet toe doet, blijkt dat laatste in de praktijk vrijwel onhaalbaar. Al van jongs af aan krijg ik zowel hier, als in mijn geboorteland Turkije, de voor mij onmogelijk te beantwoorden vraag: ‘Voel jij je meer Turks of Nederlands?’ De normen en waarden van mijn ouders draag ik met me mee en wil ik beslist niet inleveren. Maar omdat ik vanaf mijn tweede in een ander land ben opgegroeid dan zij, heb ik wel mijn eigen perspectief. Loyaal zijn aan mijn familie en tegelijkertijd aan een maatschappij die mij als migrantenjongen kritisch benaderde, zorgde toen ik jong was soms voor een soort spagaatgevoel.”
Onbegrepen “Omdat ik sommige dingen anders deed dan mijn ouders én omdat ik niet paste in het beeld dat mensen hebben van migrantenkinderen, voelde ik me vaak onbegrepen. Dat is inmiddels anders. Ik heb nu mensen om me heen met wie ik me sterk verbonden voel. Zoals Rasit Elibol, een Turks-Nederlandse schrijver met wie ik bevriend ben. Hij heeft een soortgelijke jeugd gehad als ik. Het is fijn om iemand te kennen die ook weet hoe het voelt om deels in armoede op te groeien en daarna je plek te moeten veroveren in een nieuw milieu van hoogopgeleiden. Daarnaast zijn we allebei grote liefhebbers van kickboksen entrainen we veel samen.”
Verdriet “Twee jaar geleden is mijn vader overleden. Aan zijn ziekbed heb ik nog veel met hem gesproken. Al werd er misschien nog wel het meest uitgewisseld tijdens de stilte tussen onze woorden. Mijn vader hield veel van mij en ik van hem, dat heb ik heel sterk gevoeld. In onze relatie speelde non-verbale communicatie een belangrijke rol. We spraken thuis Turks, maar ook als we exact dezelfde woorden gebruikten, weet ik niet of we daar altijd dezelfde betekenis aan gaven.”

‘NOG VOORDAT
JADE EN IK
MET ELKAAR
SPRAKEN,
WAS ER AL
EEN BLIK VAN
HERKENNING’

Vrijheid “Of het nu gaat om het schrijven van een goed script, het neerzetten van een mooie rol of regisseren: uit alle drie haal ik voldoening. Toen mijn vader ziek werd, ben ik gaan mantelzorgen. Ik was blij dat ik de vrijheid had om daar tijd voor vrij te maken. Mijn vaders dood greep me erg aan. Wanneer ik hem mis, gaat dat vaak met tranen gepaard.”
Liefde “Nog voordat Jade en ik elkaar uitgebreid gesproken hadden, was er tussen ons al een wederzijdse blik van herkenning. Ze is een van de spontaanste en grappigste personen die ik ken. Daarnaast vind ik haar natuurlijk waanzinnig mooi. Jade heeft me geleerd wat vertrouwen inhoudt, daardoor voel ik me bij haar geborgen. Het is heerlijk als je bij je geliefde ongecensureerd jezelf kunt zijn. Dat is alleen mogelijk als je zonder angst voor afwijzing af en toe boos, kinderlijk of zelfs gewoon dwaas mag zijn. Ook de manier waarop Jade zich betrokken toonde bij mijn vader, zijn ziekbed en zijn overlijden, deed me inzien hoe essentieel liefde is.”
Kritisch “Van veel mensen hoor ik dat ik erg kritisch ben op mijn eigen werk. Soms zit dat tegen het verlammende aan. Aan de andere kant heeft juist die kritische blik me ver gebracht. Ik neem geen genoegen met de makkelijke weg, ik analyseer scherp en vraag me vaak af hoe iets nóg beter kan. Volgens mij is dat de enige manier om je vaardigheden te verfijnen. Wel moet ik ervoor waken dat ik door die zelfopgelegde hoge eisen het plezier in mijn werk niet verlies. Gelukkig heb ik mensen om me heen die me daar tijdig op wijzen, zoals mijn collega’s, vrienden en mijn geliefde.”
Zelfkennis “Op mijn twintigste dacht ik dat ik op mijn dertigste toch zeker wel mijn eerste speelfilm gerealiseerd zou hebben. Inmiddels weet ik dat de maakbaarheid van het leven beperkt is. Vaak moet je dealen met het onverwachte. Frappant is overigens wél dat je juist op die overweldigende momenten leert waartoe je in staat bent. Ik vind het interessant om mezelf af te vragen wie ik ben, waar ik voor sta en waar ik naartoe wil. Al krijg je het antwoord op die vragen eerder op momenten waarop je daar totaal niet mee bezig bent, dan wanneer je daar diep over nadenkt.”•

cv

Mustafa Duygulu GEBOREN Izmir, Turkije, 31 oktober 1986 BEROEP Acteur, scenarioschrijver en regisseur MOEDER Zorgmedewerkster VADER Kapper/lasser GEZIN Enig kind OPLEIDING Toneelacademie Maastricht WOONT samen met actrice Jade Olieberg FILMS Onder meer Zomerbroeders, Mocro Maffia en De Oost (co-schrijver) TV Onder meer Arcadia, Dertigers.