Abonneer nu
Achtergrond

voor mijn werk moet ik ook regelmatig om zes uur op, dus hoe moeilijk kan het zijn?

Vroeg opstaan om in alle rust de dag te beginnen en stil te staan bij wat je gelukkig maakt: journalist Anouk Kemper hoort veel goeds over de Miracle Morning-hype en zet een week lang haar wekker om kwart over vijf.

“En, is het gelukt?” appt een vriendin rond een uur of acht in de ochtend. Meteen dat schuldgevoel. Want nee, het is niet gelukt. Wéér niet. Vol bravoure had ik rondgebazuind dat ik me ging wagen aan de Miracle Morning, de methode (en hype) die voorschrijft dat je een uur vroeger opstaat dan je gewoonlijk doet. Zodat je lekker productief aan de dag kunt beginnen en als gevolg daarvan megasuccesvol wordt. In mijn geval betekent dat: om kwart over vijf de wekker, aangezien mijn kinderen van vier en bijna twee de laatste tijd rond kwart over zes al wakker zijn.

“Succes met je miracle morning”, zegt mijn vriend als ik voor het slapengaan de wekker programmeer. Hij klinkt schamper, maar is tegelijk dolgelukkig dat ik de ochtenden nu voor mijn rekening zal nemen. Een week lang, althans: dat is de bedoeling. Voor mijn werk bij de radio moet ik ook regelmatig om zes uur mijn bed uit, dus hoe moeilijk kan het zijn? Maar dan gaat de wekker die ochtend daadwerkelijk om 5 uur 15. Buiten is het donker, de kinderen slapen, het bed is warm. Ik druk de wekker uit en val meteen weer in slaap.

Het is allemaal ‘de schuld van’ de Huismuts: ondernemer en stylist Rachel Siwaletti. Ik heb me laten influencen door haar lovende verhalen over de Miracle Morning. Elke ochtend om vijf uur staat Siwaletti naast haar bed om lekker in haar dagboek te schrijven (journallen, in influencertaal), te mediteren en een webinar te kijken. ‘Het bevalt zó goed dat ik me afvraag waarom ik hier in godsnaam niet al jaren geleden mee ben begonnen’, zegt Siwaletti in een interview. Ze kan zich niet voorstellen er ooit mee op te houden. Net als ik heeft Siwaletti twee kinderen en ze vindt het heerlijk om eerder wakker te zijn dan haar kroost. Dat element spreekt me nog het meest aan van het hele Miracle Morning-principe. Zoals Pepijn Lanen, vader van vier en lid van De Jeugd van Tegenwoordig al eens zei: ‘Als ik niet eerder wakker ben dan de kinderen, loop ik voor mijn gevoel de hele dag achter de feiten aan.’

Het internet staat bol van de early risers en de een is nog succesvoller dan de ander. Vogue-hoofdredacteur Anna Wintour ontwaakt tussen vier en halfzes en gaat vervolgens een potje tennissen. Acteur Mark Wahlberg opent zijn ogen zelfs al om half drie, om te sporten, te golfen en daarna in zijn ‘cryo-ruimte’ te zitten. Victoria Beckham trekt om zes uur haar hardloopkleren aan en Applebaas Tim Cook checkt om vier uur zijn mail en gaat daarna linea recta naar de sportschool.

De subtekst van al deze morning routines moge duidelijk zijn: groot succes ligt binnen handbereik, als je maar vroeg opstaat. Dat is ook precies wat de Amerikaan Hal Elrod beweert. In zijn boek Miracle Morning – 6 gewoontes om je leven succesvoller te maken voor 8 uur ’s ochtends schrijft hij bijvoorbeeld: ‘Je gaat nu ontdekken dat het niet alleen mogelijk is om op elk vlak een tien te halen, maar dat het ook nog eenvoudig is.’ Op elk vlak een tien? Ik word al moe als ik die zin léés. Maar Elrod is onverbiddelijk. ‘Waarom noemen we een pasgeboren baby vaak ‘het wonder van het leven’, maar accepteren we dat ons eigen leven middelmatig is?’ Eerlijk is eerlijk, het woord middelmatigheid triggert wel iets bij me. In sombere buien verzucht ik dat ik het toch grootser en meeslepender had verwacht, dat leven van mij.

voor mijn werk
moet ik ook
regelmatig om
zes uur op, dus
hoe moeilijk
kan het zijn?

Elrod werkte in de sales, kreeg een ernstig auto-ongeluk, herstelde daarvan, startte een succesvol bedrijf als spreker, ging failliet en begon opnieuw. Wat hem daarbij hielp, was (extra) vroeg opstaan en zijn zogenaamde S.A.V.E.R.S. toepassen (stilte, affirmaties, visualisatie, bewegen, lezen, schrijven). Erg indrukwekkend allemaal, en vooral erg Amerikaans. Toch slaat het boek aan: wereldwijd werden er meer dan twee miljoen exemplaren van verkocht en sinds het in 2016 in het Nederlands werd vertaald, ging het hier ruim vijftigduizend keer over de toonbank. Waarom er nu opnieuw een opleving is, kan ik niet achterhalen. Waarschijnlijk heeft het iets te maken met onze groeiende hang naar zelfoptimalisatie.

De Facebookgroep The Miracle Morning Nederland & België telt ruim 4700 leden. Ik sluit me aan en lees berichten van voornamelijk vrouwen, die net begonnen zijn met Miracle Mornings. ‘Iemand leestips i.v.m. visualisatie? Ik vind het heel moeilijk!’ Veel mensen zoeken naar een zogeheten ‘verantwoordingspartner’: iemand die net zo vroeg opstaat als jij en die je dan even kunt appen – tip van Hal Elrod.

Dag twee, dag drie, dag vier: steeds opnieuw gaat de wekker en steeds opnieuw zet ik hem uit om verder te slapen. “Ging je vandaag niet écht beginnen?” vraagt mijn vriend als ik eenmaal uit bed ben en hij al een uur beneden is met de kids. Ja, nee, morgen. “Vanavond ga ik ook eens vroeger naar bed”, zeg ik, meer tegen mezelf dan tegen hem. Meestal lig ik er rond elf uur in, daar wil ik nu tien uur van maken. Maar die avond ga ik langs bij een vriend en ben ik pas tegen twaalven thuis. Toch zet ik weer de wekker om kwart over vijf. En weer blijf ik liggen.

Via de Facebookgroep kom ik in contact met Esther Stork de Boer (49) uit Sneek. Ze staat al vier jaar lang om kwart over vijf op. “Ik douch en poets mijn tanden, zodat ik meteen lekker fris ben. Daarna zet ik koffie en doe ik waar ik op dat moment zin in heb. Soms is dat een ademhalingsoefening, soms een meditatie. En ik schrijf mijn intenties op voor de dag: wat ga ik doen, waar ben ik blij mee?” Tot slot neemt ze een ijsbad. “We hebben een dompelbad met koud water in de tuin. Als ik daar een paar minuten in heb gezeten, zit ik vol energie. Als je de ochtend hebt gewonnen, heb je de dag gewonnen.” Het boek van Hal Elrod kwam ze per toeval tegen en het sprak haar meteen aan. “Het kwam net op het goede moment. Ik vond dat het leven maar wat kabbelde, ik wilde weer wat voelen. Ik ben getrouwd, heb twee pubers in huis en werk bij een verzekeraar; dat trekt me ook weleens leeg. Die ochtenden zijn echt mijn oplaadpunt, ik zorg dat ik uiterlijk om half elf ’s avonds in bed lig. Het gekke: elke dag verheugt Stork de Boer zich op het vroege opstaan, het is voor haar zeker geen moetje. “Dan zou het magische er al af zijn. Ik gun mezelf die ochtend.” Niet dat ze strikt in de leer is: op sommige dagen heeft ze geen zin en dat is dan ook prima. Het heeft haar vooral rust gebracht. “Het is fijn om nu dit ritme te hebben, het maakt me energieker. Naast mijn baan schilder ik portretten en ik ga een opleiding tot ademcoach doen.”

mijn vriend
maakt geen flauwe
grapjes meer en
zelf heb ik ook
wat twijfels over
mijn ruggengraat

Mijn vriendin is gestopt met appen om te vragen of het is gelukt. Mijn vriend maakt geen flauwe grapjes meer over mijn grootspraak. Hun vertrouwen in mij is met stille trom vertrokken en zelf heb ik ook wel wat twijfels over mijn ruggengraat. Waarom lukt iets relatief simpels als vroeg opstaan mij maar niet? Ben ik een loser, of gewoon een avondmens? Of bestaan ochtend- en avondmensen helemaal niet? “Die bestaan zeker. Het is deels genetisch bepaald en deels heeft het te maken met je slaapbehoefte”, zegt Reinier de Groot, somnoloog (slaapexpert) bij het Nederlands Slaap Instituut (NSI). “De een heeft genoeg aan zes uur slaap, de ander moet tien uur slapen om goed te kunnen functioneren. Alles tussen de zes en tien uur is normaal. Van een avondmens kun je geen ochtendmens maken, of andersom.” Dit klinkt mij als muziek in de oren. Zou ik geen kinderen hebben of werk, dan zou ik pas rond negen uur ’s ochtends wakker worden. Om vervolgens om half één ’s nachts mijn bed op te zoeken. “Het is niet goed om tegen je natuurlijke slaapritme in te gaan”, zegt De Groot. “Daarmee doe je jezelf tekort. Het verstoort ook je hormoonhuishouding en dat is niet gezond.” Neem cortisol, het stresshormoon. Dat hebben we nodig om overdag actief te zijn. De productie van cortisol neemt in de avond sterk af en begint laat in de nacht weer toe te nemen, klaar voor de dag als je wakker wordt. Als je ineens veel vroeger opstaat, is je cortisol- niveau nog niet op peil. “Structureel je slaappatroon verstoren leidt juist tot vermoeidheid en in extreme gevallen ook tot psychische klachten.”

De Groot wil Miracle Morning niet afdoen als totale kul. “Het proces van wakker worden is in de westerse samenleving heel abrupt. De wekker gaat, snel douchen, ontbijten, de auto in. Het is best goed om wat meer structuur te hebben in de ochtend, iets meer rust.” Ook bewegen en mediteren vindt hij geen slecht idee, want dat maakt bepaalde hormonen aan waar we ons lekkerder door voelen, zoals gelukshormoon serotonine. “Als dat op peil is, kun je gevoelsmatig even heel de wereld aan. Al is het niet meer dan een korte oppepper.” Ik lees verder in het boek van Hal Elrod. ‘Elke dag dat jij en ik wakker worden, staan we voor dezelfde uitdaging: middelmatigheid overwinnen en leven naar ons volle vermogen.’ Nergens wordt het geneuzel echt concreet.

Benieuwd hoe Esther Stork de Boer hier tegenaan kijkt. “Dat streven naar een tien zie ik als een prachtige uitdaging. Middelmatigheid betekent voor mij dat je op de automatische piloot leeft. Ik ga minimaal voor een achtenhalf of hoger.” Wanneer ze die achtenhalf dan heeft bereikt? Ze moet er even over nadenken. Het blijkt vooral een gevoelskwestie. Als ik haar vertel dat ik het zelf ook wil proberen, reageert ze meteen enthousiast. Haar tip: stap zodra de wekker gaat meteen uit bed. Niet nadenken.

Het berichtje dat ze me de volgende ochtend stuurt – ‘Zet hem op Anouk, jij kan dit!’ – lees ik pas uren later. Beschroomd mail ik de LINDA.-redactie dat ik meer tijd nodig heb voor dit verhaal. “Ik denk niet dat dit iets voor jou is”, zegt mijn vriend nog goedbedoeld als ik opnieuw de wekker instel op kwart over vijf. Mijn bewijsdrang krijgt een boost. De volgende ochtend lukt het zowaar. Om zestien over vijf ben ik beneden. Een miracle! Voor de vorm doe ik wat rek- en strekoefeningen. Tien voor half zes, tijd voor mijn affirmatie: ik hoef niet altijd een tien te halen, ik moet al genoeg. Vanuit helikopterperspectief zie ik mezelf zitten, zo alleen op de bank. De zinloosheid van het leven is tastbaarder dan ooit. Ik vervloek Hal Elrod met z’n lege verkooppraatjes en z’n egocentrische boodschap. Hij motiveert je immers niet om vroeg op te staan zodat je vrijwilligerswerk kunt doen bij de daklozenopvang. Nee, het draait allemaal om me, myself and I. Terwijl we volgens mij vooral gelukkig zijn als we ons verbonden voelen met anderen. Niemand zegt op zijn sterfbed: ‘Was ik maar vroeg opgestaan om mijn affirmaties op te schrijven.’

Vijf uur eenentwintig. “Het is gelukt, maar ik ga weer naar bed”, app ik de vriendin. Eenmaal onder de dekens heb ik medelijden met Hal. Ik kan iets wat hem nooit zal lukken: gelukkig zijn met een heel middelmatig leven. Dat lijkt mij een succes op zich.•