Halina Reijn over haar internationale succes: 'Ik viel bijna flauw toen het team van Nicole Kidman contact opnam'

HET IS EEN VROEGE MAANDAGOCHTEND IN FEBRUARI ALS in het New Yorkse appartement van Halina Reijn de zon al fel naar binnen schijnt. “Het is net lente hier”, zegt de actrice die besloot regisseur te worden, terwijl ze een boterham naar binnen propt, achter haar een kunstwerk van Alex van Warmerdam, met een teckel boven een liggende vrouw. Ze draagt een zachtroze trui met ‘Babygirl’ erop (“cadeautje van mijn agent”), de titel van haar aankomende erotische thriller met in de hoofdrollen wereldsterren Nicole Kidman, Antonio Banderas en Harris Dickinson. In haar rug een kussen in de vorm van een uit de kluiten gewassen hond. Ja, ze zou dus zelf ook ‘heel graag’ een hond willen.“Ik verlang er zo erg naar, iets om voor te zorgen. Misschien is het wel omdat zo veel mensen hier eenzaam zijn, tachtig procent van de mensen die ik in New York ken, heeft een hond.”
Jij werd gefotografeerd door de Britse ‘Daily Mail’ terwijl je samen met Justin Theroux, de ex van Jennifer Aniston, zijn hond uitliet.
“In Amerika doet iedereen aan general meetings. Dan ontmoet je elkaar en is de vraag ‘vinden we elkaar tof? Kunnen we iets voor elkaar betekenen?’ Daarmee kun je hier hele dagen vullen. Nadat mijn eerste film uitkwam en de Nederlandse Oscar-inzending werd, kreeg ik uit het buitenland heel veel aanvragen voor general meetings. In het begin voelde ik me natuurlijk vereerd, inmiddels heb ik er geen zin meer in, omdat het tijdrovend en meestal zinloos is. Maar goed, met Justin had ik destijds ook zo’n meeting. Omdat hij in dezelfde buurt woont als ik, liet hij me de beste supermarkten zien. En toen zijn we dus gefotografeerd. Terwijl ik die man maar één keer heb ontmoet; die dag.”
Wat ik ervan kan zien door ons Zoom-scherm woon je heel mooi. Grote hoge ramen, veel sfeer.
“Ik heb een appartement in de West Village, in echt een van de mooiste straten van New York, waar ook Sex & The City werd opgenomen. En waar Harvey Weinstein woonde, dat ook, haha. Ik heb twee slaap­kamers, twee open haarden en een groot balkon. Maar: niks doet het. Alles valt van de muur. Er is geen vaatwasser, de verwarming is stuk, de entree ziet eruit alsof je een verlopen bordeel binnenstapt. Dus ik leef als een student, maar betaal daar walgelijk veel geld voor.”
Wat moet ik me daarbij voorstellen? Tienduizend dollar per maand?
“Minder. Maar ja, toen ik hier net kwam had ik zo veel heimwee. En dit huis maakte me echt gelukkig.”

Jouw eerste film als regisseur, ‘Instinct’ – met Carice van Houten en Marwan Kenzari in de hoofdrollen – werd een succes, vervolgens benaderde de Amerikaanse productiemaatschappij A24 jou om de film ‘Bodies Bodies Bodies’ te maken en omdat die ook aansloeg, sta je nu, pas vijf jaar na je regiedebuut, aan Nicole Kidman uit te leggen hoe ze een scène het beste kan spelen. Vind je dat zelf ook wel opmerkelijk?
“Eigenlijk alleen nog als andere mensen het tegen me zeggen, gek hè? Toen A24 me vroeg zélf een film te bedenken, schreef ik al mijn dromen op met het idee: dat zal toch wel nooit gebeuren. Maar vervolgens gebeurde het dus wél. Toen ik nog theateractrice was, kreeg ik in de loop van mijn carrière last van allerlei angsten. Als ik in de coulissen stond, werd ik bijvoorbeeld heel bang om op te gaan. Wat ik dan deed, was Nicole Kidman channelen. Zij durft zo veel risico te nemen in de keuzes die ze maakt, in haar spel. En ze is volstrekt zonder angst. Met haar voor de geest durfde ik vervolgens alsnog het podium op. Dus toen haar team contact met mij opnam, viel ik wel bijna flauw.’
In ‘Babygirl’ is Kidman een CEO die een affaire krijgt met haar veel jongere stagiair, gespeeld door Harris Dickinson uit ‘Triangle of Sadness’. Jij dacht: ik doe voor puriteins Amerika lekker een erotische thriller?
“Ik ga geen enkel taboe uit de weg, maar ik houd niet van lompe, in your face seksualiteit. Eigenlijk ben ik namelijk zelf best preuts. Dus veel is suggestief, en voor mij gaat de film vooral over vrouwelijke schaamte. Mijn films zijn altijd duister, dus dat heb ik de acteurs ook gevraagd: in hoeverre ben je bereid om juist die gebieden aan te boren die we als gênant ervaren? Ik weet hoe moeilijk het is om als acteur je ijdelheid opzij te zetten; dat is een van de redenen waarom ik er zelf mee ben gestopt. Het is alsof je zonder huid een arena vol leeuwen inloopt die klaar staan om je op te vreten. Omdat ik die schaamte zo goed ken, lig ik er letterlijk naast als een acteur gênante scènes moet spelen. Om te laten voelen: kijk, we doen het samen, je bent niet alleen. Voor acteurs is dat prettig, maar ik weet zeker dat mijn crew weleens denkt: wat ís dat voor clown?”
Wat moet ik me voorstellen bij de schaal van een filmcrew in Amerika?
“Je weet niet wat je ziet; onze set is zo groot als een stad. Bij Instinct werkte ik met dertig mensen, hier hebben we een crew van 250 man. Deels ook omdat het allemaal eilandjes zijn. In Nederland helpt een actrice gewoon met het sjouwen van kabels, maar dat mag hier niet. Want als ik jouw kabel ga sjouwen, wordt jouw baan misschien wel overbodig. En in een kapitalistisch systeem zonder enig vangnet is die baan heilig. Bovendien is het hier ontzettend hiërarchisch. Dus ik ben nu de female filmmaker, met een vorm van macht die ik nooit eerder heb ervaren, omdat iedereen me vanwege mijn functie als regisseur op een bepaalde manier behandelt. Het is heel gek om ineens zo veel verantwoordelijkheid te voelen.”

Hoe ga je daarmee om?
“Ik denk veel terug aan alle keren dat ik me zelf als actrice vervelend bejegend heb gevoeld. Nu is het aan mij om voor ánderen een veilige werksfeer te creëren. En dat is best pittig. Bijvoorbeeld alleen al om ervoor te zorgen dat niemand kan meekijken als er opnamen zijn waarin naakt te zien is. Natuurlijk hebben we een hele batterij aan intimiteitscoördinatoren, maar je krijgt ook nog bijna dagelijks allerlei lawyers die exact in contracten laten opnemen welke porie jij die dag gaat filmen. En vervolgens moeten alle monitoren op zwart en iedereen van de set. Mijn Nederlandse cameraman Jasper en ik zijn soms ook te lomp en eerlijk voor dit land. Wij moeten er echt op letten dat we niet te direct zijn of onze stem verheffen. Dus als ik denk ‘verdomme, ik had toch gezegd dat het een blauwe lamp moest zijn!?’, moet ik zeggen: ‘Oh my god, this green lamp is amazing! But could I please have the blue one?’”
Werken met gen Z schijnt om een heel andere benadering te vragen.
“Ik praat er hier veel over met jonge acteurs. Sommigen vinden echt dat ik gestoord ben. ‘Halina, jij bent 24 uur per dag aan het werk en hebt helemaal geen leven’, zeggen ze dan.”
Wat antwoord jij daarop?
“Dat ze gelijk hebben. En ik leg ze uit hoe ik zo ben geworden. Dat ik Annie zag toen ik zes was en dacht: ik wil ook actrice worden en als dat niet lukt, kan ik net zo goed sterven. Maar ik vertel ze ook over de schoonheid van die volledige toewijding en van heel hard werken. Het brengt je namelijk ook veel.”
In het begin hadden we het over eenzaamheid.
“Dat was eigenlijk een van de redenen dat ik naar New York ben gegaan. Ik vond het in Amsterdam moeilijk om mijn sociale leven te vullen, omdat al mijn vrienden kinderen kregen en daardoor amper nog tijd hadden om af te spreken. Tegelijkertijd liep mijn relatie met Daniel de Ridder op z’n einde. Dus toen ik gebeld werd om Bodies te regisseren, was dat een welkome ontsnapping. Al had ik toen nog geen idee dat die verhuizing best definitief was.”
Maar werd je in New York dan niet nog eenzamer?
“In de goede restaurants hier werken meestal Europese obers. Zodra ze mijn accent horen, zeggen ze: ‘Oh you’re from Europe? Oh my God, I’m so lonely.’ In Europa willen we ook een léven hebben, Amerikanen leven om te werken. Alles is hier gepland. Als iemand je mee uit eten neemt, is dat van zes tot acht uur. Wij zeggen daarna: ‘Zullen we om de hoek nog even iets drinken?’ Dat gebeurt in New York niet. Dus werd ik hier inderdaad nóg veel eenzamer. Ik trok me terug in mijn huis, stortte me volledig op mijn script. Maar inmiddels heb ik ook een aantal vrienden gemaakt, mensen met wie ik binnenkort tijdens het monteren van mijn film een maand in een huis in Los Angeles ga wonen. Maar ook zij zijn allemaal vrijgezel, hebben geen kinderen en leven volledig voor hun werk. Ik ga elke dag om half tien naar bed en sta om vijf uur op – dat doet iedereen hier.”

In de podcast die je met je vriendin Carice maakte, zei je dat je iedereen die je tegenkomt vraagt een date voor je te regelen.
“Maar dat is er nog steeds niet van gekomen. Er gebeurt op dat gebied echt helemaal niks. Ik zit op datingapps, maar kom niet verder dan ‘hoi’ zeggen als iemand ‘hi’ stuurt. Alle single vrouwen hier vertellen ook dat daten in New York de hel is. Het gaat net als met werk: heb ik iets aan jou? Of is er daar verderop nog iets beters? Maar goed, laatst moest ik een van mijn acteurs beloven dat ik na het monteren van de film écht op zoek ga naar een serieuze date. Ik leef nu in mijn verhalen, maar dat is natuurlijk niet goed.”
Toch wel zonde.
“Soms maakt me dat verdrietig, ja. Laatst overviel het me nog, toen ik online in Het Parool een stuk las over polygamie en jonge mensen die tegenwoordig vijf partners hadden. Víjf??, dacht ik, waar haal je die vandaan dan? Nou ja, dan moet ik wel even huilen. Maar goed, ik zit natuurlijk in therapie, ook om te werken aan genoeg zelfliefde.”
Heb je die te weinig?
“Op momenten wel. Dat is waarschijnlijk ook een van de redenen dat ik niet aan daten doe, omdat ik er nog te weinig op vertrouw dat ik echt oké ben. Het is wel gek: zo veel zelfvertrouwen als ik voel bij het aansturen van die 250 mensen, zo eng vind ik het om met een potentiële partner af te spreken. Dan speelt namelijk wél de vraag op: ben ik wel goed genoeg?”
Als ik aan jou denk, zie ik tegenwoordig ook meteen die afgetrainde foto’s in zwart ondergoed voor me, ter promotie van het BN’er-dieet Dag Één. Speelde toen die vraag ook op?
“Ik begon met Dag Één toen de opnamen van onze film net zouden starten, maar Hollywood ging staken. Maandenlang. Ik kreeg daar zo veel stress van, dat ik om iets te doen te hebben met dat programma begon. Veel sporten, gezond leren koken; het heeft me veel gegeven. Maar ik heb er dubbele gevoelens over, omdat ik het helemaal niet leuk vind dat die foto’s nu overal te zien zijn. Al is dat mijn eigen schuld, maar ik wil niet dat jonge vrouwen zich eraan gaan spiegelen, dat ze ook denken dat ze pas gelukkig kunnen zijn als ze een sixpack hebben. Mijn film gáát zelfs ook over dat onderwerp, dat we onszelf maar niet kunnen accepteren zoals we zijn – en hier in New York is dat nog veel erger. Allemaal zitten ze elke dag in de gym.
Overal om me heen zie ik de obsessie van vrouwen, maar ook steeds meer mannen, om zo dun en droog mogelijk te zijn. Om zichzelf te reduceren tot er amper iets van ze overblijft. Ik ga hier om met jonge vrouwen die zo ontzettend mooi zijn, maar tóch denken dat het niet goed genoeg is. Zoals ik dat zelf ook heb gedacht, toen ik een keer hoorde dat ik niet ‘peachy’ was, en me vervolgens vol liet spuiten met botox en fillers om wél peachy te worden. Wat een waanzin.”
In 2025 word je vijftig. Heb je er weleens over nagedacht hoe je hoopte dat je leven er dan uit zou zien?
“Eigenlijk niet, maar ik moet natuurlijk bij vlagen wel dealen met het feit dat mijn leven er nu niet zo uitziet als ik vroeger had gedacht. Namelijk: huisje, boompje, beestje. Ik wilde graag kinderen, maar dat is niet gebeurd. Tegelijkertijd kon ik daardoor wel op mijn 46ste naar Amerika vertrekken en een heel nieuwe carrière beginnen. Dus aan de andere kant ziet mijn leven er juist ook mooier uit dan ik ooit had dúrven dromen. Ik vind ouder worden een zegen, omdat je steeds beter begrijpt waar het leven echt om draait. Maar het is soms ook een rauw proces. Omdat ik besef: oké, er is dus geen kind, geen stationwagon, geen partner, niet eens sex. Maar ach, elke dag is een nieuw begin, toch? Dus wie weet wat morgen me brengt.” •

Dit interview is afkomstig uit LINDA.237.