Het hele gezin in één bed: 'Waarom mag ik naast mijn man liggen en moet ons kind per se alleen?'

Callista Lieshout (33) is fulltime moeder. Ze slaapt met Coen (42), Josefien (7), Pepijn (3) en Rembrandt (2). Baby Linde (3 maanden) ligt in de co-sleeper.
“We wonen met het hele gezin op zeventig vierkante meter, er is niet eens ruimte om iedereen een eigen slaapkamer te geven. Vroeger was dat heel normaal. Grote gezinnen, weinig plek en iedereen bij elkaar in bed. Nu vinden mensen dat raar: onze dochter zou later vast psychische hulp nodig hebben omdat ze met haar vader in één bed ligt. Ik moet daar eigenlijk om lachen. Mijn kinderen groeien juist op met een gevoel van veiligheid en ouders die er altijd voor ze zijn.
Ik ben een couveusekindje, ik denk dat dat veel invloed op me heeft gehad. Een baby in de couveuse wordt weinig opgepakt en geknuffeld. Als klein meisje was ik vaak bang als ik alleen in bed lag, maar mijn ouders volgden natuurlijk gewoon de normen van die tijd. Nu zien ze hoe het met onze kinderen gaat en zeggen: ‘Jeetje, we hadden je gewoon tussen ons in moeten leggen.’ Coen en ik wisten ook niet beter.

Toen ik zwanger was van Josefien, kochten we het duurste bedje voor het mooiste kamertje. Maar ze had reflux en leek regelmatig te stikken. Door steeds te zorgen dat we dicht bij haar waren, konden we snel reageren en haar rechtop houden. Dat gaf ons allemaal rust.
Inmiddels hebben we vier kinderen. Ik weet natuurlijk heel goed wat de Nederlandse voorschriften zijn voor samen slapen, dus voor de baby staat een co-sleeper naast het bed. Verder hebben we een stapelbed, want wie wil mag altijd apart slapen. Josefien begint haar avond daar tegenwoordig om even tot rust te komen zonder broertjes om haar heen. In de loop van de nacht krijgt ze meer behoefte aan gezelschap. Als we ooit groter gaan wonen, wil ik dolgraag een familiebed. Maar voor nu is 1 meter 60 precies genoeg om ons allemaal genoeg slaap en geborgenheid te bieden.”

Jacky Nobels (30) is ondernemer. Ze slaapt met Mike (31) en dochters Evy (5) en Rosie (2).
“Toen Evy werd geboren, deden we alles zoals voorgeschreven. Ze zou eerst naast ons liggen in de co-sleeper en daarna naar haar eigen kamer gaan. ‘Slaapt ze al in haar eigen bedje?’ vroeger mensen al snel. Blijkbaar moet dat. Maar tegen de tijd dat we het probeerden, voelde het helemaal niet goed. Ze was onrustig en wij waren constant met haar bezig. Drinken, speentje, troosten. Heel veel tijd en moeite om een kind simpelweg in haar eigen bed te laten slapen. Toen dacht ik: waarom eigenlijk? Waarom mag ik naast mijn man liggen en moet mijn kind per se alleen?
De nacht kan onveilig voelen, zeker als je klein bent. Ons primaire brein vertelt ons nog altijd dat er gevaar kan schuilen in het donker. Dan is het toch veel fijner om bij je ouders te zijn? Vanaf het moment dat we Evy bij ons in bed namen, was er ontspanning. Uiteindelijk besloten we een familiebed te bouwen, zo breed als de slaapkamer. Veilig afgebakend. Inmiddels slapen we daar met z’n vieren. Overigens waren mensen verbaasd dat we een tweede kind kregen. ‘Hoe dan?!’, vroegen ze, alsof je bed de enige plek is waarin je sex kunt hebben.

Sowieso hangt er een hoop onbegrip omheen. Ik post op Instagram regelmatig iets over co-sleeping en krijg dan allerlei reacties, van verbaasd tot ronduit afkeurend. Juist daarom wil ik erover vertellen. Er is niks mis mee wanneer iedereen het gezellig vindt en beter slaapt. Als onze kinderen wakker schrikken, zijn wij de eersten die ze zien. Dat is eigenlijk al genoeg om snel weer lekker verder te kunnen slapen.
Hoelang ze bij ons in bed blijven, zal vanzelf blijken. Voor Evy staat al een bed in de berging. Laatst vroeg ze erom. We hebben het helemaal in elkaar gezet, maar binnen een uur lag ze alweer tussen ons in. Het is allemaal goed. Ze zijn maar zo kort klein, ik wil daar elk uur van genieten. Ook ’s nachts.”

Jonneke Koekhoven (37) is pedagoog. Ze slaapt met Darryl (37), Nino (8), Luca (5) en Danu (3).
“Bijna alle ouders nemen hun kinderen weleens in bed, toch vertellen ze dat pas wanneer ík daar open over ben. In Nederland moeten kinderen nu eenmaal zelfstandig kunnen slapen. Als dat niet lukt, heb je een probleem dat zo snel mogelijk opgelost moet worden. Met alleen maar stress en slaapgebrek tot gevolg. Maar kinderen hebben behoefte aan geborgenheid. Andersom is er niets fijners als een handje dat midden in de nacht de jouwe vindt. Het geeft zo veel rust en verbondenheid. Ik gun al die worstelende ouders meer ruimte om gewoon hun gevoel te volgen. Ik ben pedagoog, maar door allerlei goedbedoelde adviezen, heb ik best weleens getwijfeld aan dat gevoel. Tot Nino anderhalf was en we op Bali een Indonesische familie leerden kennen met een zoontje van zijn leeftijd. Ze hadden in hun kamer alle ­matrassen op de grond gelegd. Net als thuis. Papa, mama, ­kinderen én opa en oma lagen heerlijk bij elkaar.

Na de geboorte van Luca werd het wat ingewikkelder. Ik moest voeden zonder Nino wakker te maken en sliep daarom een tijd met Luca op een kamer. Ook Darryl en Nino deelden een kamer. We sliepen dus apart, simpelweg omdat onze kinderen de behoefte hadden om bij ons te zijn. Toen hebben we een familiebed laten bouwen. Danu sliep overigens prima zonder ons. Ook goed. Pas toen hij zelf uit bed kon komen, besloot hij er gezellig tussen te kruipen.
Het is niet alleen maar leuk. Mijn kinderen hebben soms midden in de nacht onenigheid over wie er naast wie mag liggen. En soms mis ik de intimiteit van het tweepersoonsbed. Sex hoef ik niet te missen hoor, we hebben kamers genoeg. Het gaat meer om samen in slaap vallen of nog even praten in het donker. Maar het is tijdelijk en met onze kinderen hebben we juist wel allerlei waardevolle gesprekken. Het grote bed biedt de veiligheid en alle tijd en ruimte die daarvoor nodig is.”•