Carry Slee: ‘Al die etiketten: ik voel me gewoon mens’

Mijn stijl “Androgyn en casual, een broek en een trui. Als ik naar buiten moet treden omdat er een nieuw boek of een nieuwe verfilming aankomt, koop ik iets moois. Meestal bij Paul Smith in de Amsterdamse P.C. Hooftstraat, omdat ik daar altijd slaag.”
Winkelen “Mijn vrouw Elles houdt van winkelen, ik niet. Het liefst ga ik naar een vaste winkel waar ik zeker weet dat ik vind wat ik zoek. Voor casual was dat Vanilia, maar die is failliet. Truien bestel ik bij de Bijenkorf. Favoriete merken zijn Max Mara, Boss, American Vintage, Ralph Lauren en Paul Smith.”
Tel kwijt “Binnenkort verschijnt het achtste deel in mijn Juf Braaksel-reeks. In totaal heb ik meer dan honderd boeken geschreven, maar iedereen is de tel kwijt. Het schrijven heeft me gelukkig gemaakt en zelfvertrouwen gegeven. Ineens kreeg ik complimenten en bedankten ouders me omdat hun kinderen door mij waren gaan lezen.”
Zijn jongen “Mijn vader wilde heel graag een zoon, hij was hevig teleurgesteld toen ik werd geboren. Tot in mijn pubertijd heeft hij me behandeld als een jongen. Ik voel me nog niet per se een vrouw, maar ook geen man. Al die etiketten van tegenwoordig vind ik lastig; het past nooit helemaal. Ik voel me gewoon mens, dat is het eigenlijk.”
Alleen thuis “Ik vind het heel belangrijk dat mijn haar goed zit, zelfs als ik alleen thuis ben of de deur helemaal niet uit hoef.”

Belachelijk duur “Toen twintig jaar geleden mijn eerste verfilming uitkwam, Afblijven, mocht ik van mezelf belachelijk dure laarsjes kopen. Zwarte met een punt, van Prada. Die kostten toen al zevenhonderd euro. Ik draag ze soms nog, ze blijven mooi.”
Nooit meer “Van mijn vader mocht ik mezelf niet zijn en later paste ik me aan voor mijn vriend. Dat was op een punt in mijn leven dat ik me echt heel eenzaam voelde. Voor hem liet ik mijn haar groeien, droeg ik korte rokjes en nam ik contactlenzen. Voor Elles hoefde dat niet. Bij haar kon ik voor het eerst in mijn leven mezelf zijn. Nu zou ik me voor niemand meer aanpassen.”
Brillen “Ik draag ze mijn hele leven al en heb zeker dertig monturen.”
Elke dag feest “Elles en ik zijn vijftig jaar samen. Een groot feest komt er niet; wij vieren het eigenlijk elke dag. En spreken het ook vaak naar elkaar uit: ‘Wat hebben we het goed samen, hè?’ We delen dezelfde humor en gunnen elkaar alles. Zij mij dat ik altijd wil werken, ik haar dat ze outgoing is en lekker op reis gaat.”
Nooit aan “Een jurk of rok. Dan zou ik me voelen alsof ik me heb verkleed voor een toneelstuk.”
Paspop “Mijn opa, mijn vader en zijn broers waren allemaal kleermaker. Mijn moeder werkte als naaister. Dus als er een nieuwe winterjas moest worden gemaakt, kwam mijn vader met een lap stof aan en speldde die op mijn zus en mij af. Vreselijk vond ik dat, ik had er helemaal het geduld niet voor om zo lang stil te staan.”

In bad ermee “Toen ik elf was, wilde ik de genaaide kleding van mijn ouders niet meer aan. Ik wilde een spijkerbroek uit de Warmoesstraat in Amsterdam – de enige winkel waar je jeans kon kopen. Als je die niet droeg, hoorde je er niet bij. Die broek moest wel zo strak mogelijk zitten en dat deed je door er even in te gaan zwemmen. Daarna kreeg je je voeten amper nog door de pijpen heen.”
Tic “Ik kijk regelmatig naar het Journaal en dan zeg ik tegen Elles: ‘Kijk, dat jasje is te krap.’ Het kleermakersoog van mijn ouders heeft ervoor gezorgd dat het mij altijd direct opvalt als kleding net niet goed valt.”
Meest blij “Met mijn haar, omdat het makkelijk valt.”
Minst blij “Dat heb ik eigenlijk niet. Ik heb de strijd gehad dat ik van mijn vader een jongen moest zijn, maar nooit de strijd van ‘wat heb ik een rare neus’, of zoiets. Ik heb altijd van mezelf gehouden. Dat zou ook mijn advies aan anderen zijn: ben maar helemaal jezelf, dan word je gelukkig. En dan ben je ook mooi, omdat mooi meer vanbinnen zit dan vanbuiten.”
Dierbaar sieraad “De liefdesring die ik van Elles kreeg toen we nog heel jong waren. En een gouden kettinkje, ook van haar gekregen. Meer draag ik niet.”

Made for walking “Bij Wijdeman in Alkmaar koop ik Durea’s. Als je ouder wordt, zijn dat heerlijke schoenen. Ik draag ze als ik met de honden wandel of als het kleddernat is in het bos.”
Alleen voor tv “Opmaken doe ik alleen als ik op televisie moet. Dan krijg ik visagie. En als Elles en ik uit eten gaan, doe ik mascara op. Die van Dr. Hauschka is fijn dik.”
Heb ik nog “Voor die eerste verfilming kocht ik ook een heel duur jasje, van Elie Tahari. Het moest uit Los Angeles komen, omdat ze hier mijn maat niet hadden. Gemaakt van geborduurd bruin fluweel, tot op de knie. Nou, dat viel wel op, hoor.”
Lingerie “Ik draag gewoon eenvoudig ondergoed van de Hema.”
Alles in m’n zak “Een tas heb ik nooit bij me, dat vind ik zo onhandig. En dan moet je ook nog zorgen dat je ’m niet kwijtraakt. Alles wat ik nodig heb, prop ik gewoon in mijn zakken. Soms laat ik de kleermaker die zakken verstevigen, anders komt er een gat in.”
Parfum “Ik draag nooit parfum, ik vind eigenlijk geen enkele geur aan­genaam. Als ik in het bos loop, wil ik gewoon de bomen ruiken.”•

Weleda Purifying Gel Cleanser “Heerlijk zacht en reinigt prefect.” Eucerin Hyaluron-Filler Dagcrème “Beschermt ook tegen uv-straling.” ­Biodermal Zonnecrème voor het gezicht Factor 50 “Op zonnige dagen.” Dr. ­Hauschka Volume Mascara “Brengt zo fijn dik op.” ­Clinique Take The Day Off Cleansing Balm “Om de mascara weer te verwijderen.” Redken Matte Clay “M’n haar zit dan de hele dag zoals ik wil.” Weleda Regenerating Hand Cream “Houdt droge handen soepel.” Weleda Verstevigende Nachtcrème Granaatappel “Omdat die zo lekker ruikt.” Dr. Organic Aloë Vera ­Deodorant “Ik houd van natuurlijke producten.” Clarins Everlasting Cushion ­“Foundation die de hele dag blijft zitten.” Tweezerman pincet “Deze krijgt zelfs het kleinste wenkbrauwhaartje te pakken.”