Pien Stieglis: ‘Ons interieur is geïnspireerd op stranden, restaurants en bakken vol kleur’

WAT EEN RUIMTE “We wonen in een minidorp aan de Vecht. Hiervoor hadden we een huis aan een Amsterdamse gracht. Leuk, maar qua buitenruimte hadden we alleen een binnenplaats. Hoelang gaat Uma, onze oudste, het speeltuintje in de buurt nog leuk vinden, dacht ik. Op bezoek bij mijn moeder zag ik in haar dorp een A4’tje op een raam geplakt met daarop: Te huur. ‘We gaan verhuizen!’ riep ik tegen mijn verloofde Sammy. De beslissing had ik al genomen. Na een week vond ook hij het de beste keuze ooit. Later dat jaar kwam dit huis te koop, een straat verderop van waar we huurden.”
EH … GRIJS? “Ons nieuwe huis verkeerde in een brave staat. Alles was grijs, inclusief een grijze bank en grijs geschilderde kast. Vinden veel mensen vast fijn, maar ik krijg een totale error in mijn hoofd. Ergens was het ook een voordeel dat ik op dit blanke canvas mocht losgaan. Sammy’s vrienden vroegen zich hardop af waarom hij dat toeliet, haha.”
SÁMENWERKEN, JONGENS “We verbouwden de badkamer tot een mooie, groene ruimte. Sam koos het bad met zilveren kranen, ik de wasbakken met gouden kranen. Die metalenmix vind ik lelijk. Dat krijg je ervan als je los van elkaar materialen uitkiest.”

EERST HET PLAATJE “Ik vond een foto uit de jaren zestig waarop de kleuren roze, Hermès-oranje, paars, groen en geel een geheel vormden. Dat werd het plan. Daarnaast is ons interieur geïnspireerd op Mexico, Brazilië en Colombia, op de stranden, restaurants en bakken vol kleur die daar worden gebruikt. Als kind nam mijn moeder me mee naar Afrika, Azië en India. We sliepen nooit in luxe resorts, maar in lodges en bij lokale bewoners. Ik heb een jaar in Argentinië gewoond en reis nog steeds veel om inspiratie op te doen en collecties te shooten voor Stieglitz. Het beleven van andere landen en culturen voedt me, vormt me.”
DE PIEN-VIBE “Kleurrijk, comfortabel, niet statig, uitnodigend en – hopelijk – inspirerend.”
MIJN TIP “Laat niks wit. Verf plafonds, plinten, trapleuningen, kasten en plankjes gezellig mee. Daar wordt het heus geen bonte kermis van. Eerder een warm nest waarin je je beschermd voelt.”
ALLES HEEFT EEN VERHAAL “De antieke stoelen met tijgerprint zag ik bij Equilibre Interiors en kreeg ze voor mijn verjaardag. Ik hou van prints die schuren en clashen. Zebraprint en tijger en Afrikaanse poppen en veren en kunst: op de een of andere manier komt het goed samen. De rieten hanglampen nam ik mee uit Marokko. Mijn koffers zaten al vol, dus gingen ze onder m’n arm mee het vliegtuig in. Kandelaars en een asbakje vond ik bij de kringloop.”
VOOR TWIJFEL GEEN TIJD “Als je op reis iets ziet wat je bevalt, moet je ’t gelijk kopen. Je weet nooit of je nog een keer in de buurt bent.”
VERSLAAFD “Ik ben niet gelovig opgevoed, maar geloof wel in Maria als beschermheilige. Toen ik zeventien was en in Spanje woonde, kreeg ik een zwaar verkeersongeluk. Kort daarna had ik een spirituele ervaring: op een nacht werd ik wakker en zag ik Maria naast mijn bed staan. Ik beschouwde het als een teken dat ze me zou beschermen. Sindsdien ben ik verslaafd aan Mariabeelden en -tekeningen.”

TUINVISIE “Onze tuin ligt pal aan het water en heeft een eigen steiger. ‘Hier mag je je niet mee bemoeien, Pien’, zei Sammy toen hij de tuin ging aanpakken. Er kwam een zithoek en heggen van wilgentakken. Toen hij hoge palen in de grond sloeg om er een dak op te kunnen maken, trok ik de vetokaart. Ik kon de buren al horen klagen.”
OOK NOG MOEDER “Ik zou graag zo’n vrouw zijn die ’s ochtends op de Vecht supt, maar dat zit niet in me. Misschien ooit, maar nu zit ik in de lummelfase; onze jongste, Paloma, wordt ’s nachts nog wakker. Ochtenden waarop ik niet hoef te werken, houd ik liever rustig.”
WAT EEN LEVEN “Aan de steiger hebben we een bootje liggen. Als het mooi weer is, gaan we het water op en varen naar Op ’t Eiland, een plek in de buurt. Je kunt er aanmeren, een duik nemen en er is een strand met ondiep water voor de kinderen. Er is ook een kasrestaurant waar ze dunne pizza’s serveren. Beetje eten, beetje varen, ijsjes halen in Loenen aan de Vecht: lekker.”
BESTE CADEAU OOIT “In de ‘poppenkast’ in de woonkamer zie je 3D-poppetjes van vrienden. In hun hand hebben ze allemaal iets wat ons verbindt. Ik kreeg ze cadeau voor mijn dertigste verjaardag, het feest hield ik in Marokko. Toen ik de poppetjes kreeg, ontbrak alleen het poppetje van Sammy. Hij begon te speechen, met in zijn hand een pakje: zíjn 3D-poppetje. Toen ik goed keek, zag ik dat het poppetje op één knie zat. Op dát moment knielde Sam ook en vroeg me ten huwelijk.”

KOM BINNEN “De hal bij de voordeur is inmiddels ons washok, bezoek komt binnen via de dubbele deur in de keuken. Staan ze meteen in het hart van het huis: de ruimte rondom de eettafel. Mijn bed is ook een van mijn lievelingsplekken. Sinds we kinderen hebben, vind ik het lekker om na hun bedtijd te douchen, een joggingpak aan te trekken en in bed series te kijken. Tegelijk met de kinderen naar boven en verder niks.”
MIX “Veel van wat hier hangt, waaronder de Corneille, kregen we van familie. De Bed-In-foto van John Lennon en Yoko Ono komt uit de vintage winkel die mijn broer had. Een vriendin van me, Marijke Neppelenbroek, maakt poppetjes. We hebben er een paar gezellig ingelijst. Het familieportret is nieuw. Sammy liet het maken door opa Sam, gebaseerd op een vakantiefoto van ons gezin.”
DE WIJDE WERELD IN “Sam en ik hebben een droom: over een paar jaar willen we met de kinderen per zeilboot de wereld over. Sam gaat de boot zelf bouwen. Ik wil mijn merk Stieglitz betrekken in ons doel door het te verbinden met mensen en culturen. Het is een droom om straks op de boot mensen uit de landen die we bezoeken uit te nodigen en mee te denken over het ontwikkel- en maakproces van mijn ontwerpen. Van vriendinnen die mijn kleren dragen, hoor ik dat wildvreemden soms een praatje met hen aan knopen en vragen waar hun kleren vandaan komen, of hen complimenteren met de prints. Dat vind ik geweldig, mode als verbinder in een wereld vol social media, waarin we de connectie met elkaar juist te vaak verliezen. Die wereldreis moet dus om meer gaan dan plonsjes maken in zee.”•