Wat begint met een klein kaal plekje, blijkt uiteindelijk alopecia. In haar nieuwe boek ‘Het jaar waarin ik mijn haar verloor’ beschrijft journalist Barbara van Beukering (56) hoe het is om alsmaar kaler te worden.
“Je denkt bij een kale vrouw meteen: oh, wat zielig: chemokuur”, vertelt ze in een interview met LINDA. Lees hier alvast een hoofdstuk.
Door Barbara van Beukering
Met gevaar voor eigen leven probeer ik een selfie te maken terwijl ik achter het stuur zit. Ik zie er fantastisch uit, heb me in tijden niet zo goed gevoeld. Hoewel ik nog niet helemaal gewend ben aan het dragen van het haarwerk, is mijn gemoed flink opgeklaard.
Met mijn blik half op de weg kijk ik steeds even lachend naar mijn telefoon terwijl ik snel een foto maak. Dit doe ik wel tien keer achter elkaar om er zeker van te zijn dat er een goede bij zit. Als ik de auto voor het station in Heerenveen parkeer, zie ik op de grote stationsklok dat ik nog tien minuten heb voordat de trein aankomt. Ik scrol snel door de foto’s en zoek de beste uit. Mijn haar zit echt geweldig, mijn enige zorg is dat iemand ziet dat het nep is. Mocht iemand opmerken dat mijn haar anders zit, dan zeg ik gewoon dat ik naar een andere kapper ben geweest. Ik zet de foto op Instagram met de tekst: ‘Naar station Heerenveen om een paar leuke mensen op te halen voor een feestelijk weekend!’ Onmiddellijk krijg ik reacties: wow, wat zie jij er goed uit en veel emojis met hartjes. Ik voel een grote opluchting dat niemand iets specifieks over mijn haar zegt.
Als ik op het perron sta, zie ik in de verte achter de poortjes jongste dochter uit de trein stappen. Naast haar loopt mijn vriendin Maartje, achter haar slenteren haar vriend en oudste dochter. We lopen elkaar tegemoet en als zij door de poortjes zijn roepen ze in koor hoe goed ik eruitzie. ‘Echt mooi mam, je ziet er niks van!’ Sssst, denk ik. We omhelzen elkaar uitbundig, de coronaregels hardnekkig negerend. Terwijl Maartje haar arm om mijn achterhoofd slaat, sis ik: ‘Pas op! Je trekt mijn haarwerk zo naar beneden.’
‘O sorry,’ zegt ze en trekt haar arm meteen weg.
We beginnen met champagne want ik heb wat te vieren tenslotte. De bubbels gaan erin als Gods woord in een ouderling en schoonzoon Seb is al bezig met het ontkurken van de tweede fles als de glazen nog niet eens leeg zijn. De dochters herhalen keer op keer dat mijn haar zo ‘echt’ lijkt en dat het zo mooi zit. Ik ben nog nooit zo blij geweest met complimentjes over mijn haar als nu. Ik ben opgelucht en uitbundig, ik voel aan alles dat ik vanavond veel ga drinken. Ik heb er zin in.
Tijdens het eten vertel ik honderduit over mijn bezoek met Deborah aan Brielle. Ik leg nauwgezet uit hoe ik het haarwerk moet wassen en stylen. Ze luisteren geduldig en zeggen dat ze het zo fijn voor me vinden dat ik me bevrijd voel. Jongste dochter vraagt of ik nog naar die dermatoloog ga die aan mijn auto-immuunsysteem wil rammelen, waarop ik antwoord dat ik dat pas kan doen als ik gevaccineerd ben.
‘En dan moeten we het er tegen die tijd nog maar eens over hebben,’ onderbreekt Thomas, ‘want ik ben daar absoluut geen voorstander van.’
‘Nee mam,’ zegt oudste dochter, ‘ik vind dat ook eng klinken. Je gaat je gezondheid toch niet in de waag stellen? Bovendien zie je er nu fantastisch uit.’
Ik hoor wat ze zeggen, en diep in mijn hart ben ik het met hen eens. Maar ik moet er niet aan denken om de rest van mijn leven een haarwerk te dragen.
Negen flessen wijn later zet jongste dochter ABBA op. Bij het horen van de begintune van Dancing Queen spring ik op en loop om de eettafel heen naar het stuk huiskamer dat altijd dienstdoet als dansvloer. Maartje en de dochters volgen. We dansen aangeschoten en uitbundig op nummers als Happy, Sunny, You and Me en It’s Raining Men. Onze armen en benen vliegen alle kanten op, we schreeuwzingen de refreinen mee. Opeens vliegt jongste dochter mij om de nek. Terwijl ze haar rechterarm om mijn hals slaat, glijdt het haarwerk naar achteren en valt op de grond. Ik gris het zo snel mogelijk van de vloer en ren naar boven. In de badkamerspiegel zie ik wat zij hebben gezien. Slierten zweterig haar op mijn hoofd geplakt, de kale plekken als gapende gaten ertussen. Ik smijt de pruik in de hoek van de badkamer en loop naar de slaapkamer. Ik gooi de deur achter me dicht en draai ’m meteen op slot.
Een halve minuut later hoor ik geklop. De stem van Maartje: ‘Lieverd, kom je weer beneden? Het is net zo gezellig.’ Ik zeg dat ik ga slapen.
‘Ah toe nou, er is toch niks aan de hand? We zijn toch onder elkaar?’
Ja, denk ik, nu zijn we onder elkaar. De volgende keer gebeurt het op een bruiloft, of nog erger, op het Boekenbal. Ik zeg tegen Maartje dat er niks aan de hand is maar dat ik toch in bed blijf liggen.
Als Thomas even later op de deur klopt, doe ik wel open. Hij kijkt meewarig naar mijn betraande gezicht. We zitten samen op de rand van ons bed.
‘Ik voel me zo verminkt,’ jammer ik, ‘ik voel me helemaal geen vrouw meer.’
Hij is even stil en zegt dan: ‘Ik voel me verminkt omdat ik Viagra moet slikken. Dat tast mijn mannelijkheid ook aan.’ Dat heeft hij nog nooit tegen mij gezegd, althans niet op deze manier. Ik vind hem opeens heel kwetsbaar, net zo kwetsbaar als ikzelf.
‘Jouw haarwerk is mijn Viagra,’ zegt hij dan. ‘We hebben wat hulpmiddelen nodig, maar daarmee komen we toch een heel eind.’ Ik lach door mijn tranen heen. ‘Ga jij maar lekker slapen, ik houd de jongelui nog even in de gaten en dan doe ik de lichten uit.’
Lees hier het interview met Barbara van Beukering.
Janouk heeft alopecia en zet eerste stappen met kaal hoofd: 'Voel me bevrijd'
