Als Robin Bleeker (31) 28 weken zwanger is, blijkt het niet goed te gaan met haar baby. Het meisje heeft ernstige hersenschade opgelopen door een virus. Daarom kiezen Robin en haar man, tot hun grote verdriet, voor een zwangerschapsafbreking.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Ik kwam er vrij vroeg achter dat ik zwanger was”, vertelt Robin, die op dat moment thuis al een peuter heeft rondlopen. “Ik was misselijk, maar los daarvan ging het goed.” Omdat haar zoon bij de geboorte ruim vijf kilo weegt, wordt zijn broertje of zusje extra goed in de gaten gehouden. “De baby groeide goed en ik voelde het regelmatig bewegen.”
Als Robin 28 weken zwanger is, staat er een groeiecho op de planning. “Mijn man Jelle en ik gingen ervan uit dat we zouden horen dat ons kindje groter dan gemiddeld was, maar vrijwel meteen werd er gezegd dat het hoofdje te klein was. Ook het buikje en de benen waren kleiner dan gemiddeld, maar wel binnen de marge. We zijn nuchter en maakten ons niet direct zorgen. Het zou vast bijtrekken. We werden doorverwezen naar het ziekenhuis voor een extra controle. Pas toen ik hoorde naar welk ziekenhuis we moesten, raakte ik in paniek. Het was niet het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Bovendien zijn ze er gespecialiseerd in ingewikkelde cases. Tekst en uitleg kregen we niet. Daar moesten we het mee doen.”
Eenmaal thuis, besluit Robin haar verloskundige te bellen. “Zij bekeek de echo en zag dat het hoofdje inderdaad aan de kleine kant was, verder zag ze niks geks. Misschien zou de groeispurt nog komen. Ze adviseerde me om niet te googelen, maar dat heb ik wel gedaan.”
Twee dagen later is het stel welkom in het ziekenhuis. “Een lieve echoscopiste deed de echo en legde uit wat ze zag. Ik had de hoop dat het goed zou komen, maar voelde ook dat het niet klopte en realiseerde me dat het misschien helemaal anders zou lopen. Er werden een gynaecoloog en professor bijgehaald. Ze spraken met elkaar in vakjargon en stelden ons vragen: hadden we andere kinderen? Ja, een zoontje van anderhalf. Ging hij naar de opvang? Ja. Waren we ziek geweest? Ik niet, hij wel. Ze trokken zich terug voor een overleg en zouden ons daarna ophalen voor een gesprek in een andere kamer. We gingen niet – zoals de andere stellen die we hadden gezien – terug naar de wachtkamer. Ik wist: dit is foute boel.”
Verslagen wachten Robin en Jelle tot ze opgehaald worden. “De artsen vielen meteen met de deur in huis. Ze zeiden: ‘Het spijt ons, we gaan jullie leven op zijn kop zetten. We maken ons ernstige zorgen over de ontwikkeling van jullie dochter.’ Haar hersenen waren onvoldoende ontwikkeld. Ze zou levensvatbaar zijn en kunnen ademen, maar was waarschijnlijk zwaar gehandicapt. Ik vroeg direct wat de opties waren als dat bleek te kloppen. Ik wilde alle mogelijke informatie hebben.”
Verslagen rijdt het stel naar huis. “Ik kon alleen maar huilen. Twee dagen eerder dachten we nog dat ons kindje aan de grote kant was. Nu bleek dat ons meisje veel te klein was en haar levensverwachting laag.”
Er worden bloedtesten en een vruchtwaterpunctie gedaan om te onderzoeken wat de oorzaak is en hoe het met de baby gaat. “Het was niet genetisch, maar kwam door een besmetting met het CMV-virus. Waarschijnlijk had ik dat, zonder dat ik het gemerkt had, opgelopen in het begin van mijn zwangerschap. Het virus komt veel voor bij jonge kinderen, maar ik kan het van iedereen hebben gekregen. Dat de gevolgen van dit virus zo groot zijn, gebeurt vrijwel nooit. ‘Verwijt jezelf niks’, drukte de arts mij op het hart. ‘Je had dit niet kunnen voorkomen’.”
Een paar dagen later moeten ze zich opnieuw in het ziekenhuis melden. “Een gynaecoloog, neuroloog en professor legden ons haarfijn uit wat er aan de hand was. Er was uitzonderlijk veel kalkvorming in de hersenen. Daardoor kon het lichaam niet goed aangestuurd worden. Het was de vraag of onze dochter ooit zelfstandig zou kunnen zitten en ons enigszins zou kunnen herkennen. Ze zou niet zelfstandig kunnen eten en drinken en waarschijnlijk zou ze de ene epileptische aanval na de andere hebben. Die aanvallen zouden haar hersenen steeds meer beschadigen.” Robins hart breekt. “Dit was niet het leven dat we voor haar wilden. We zagen het als de hoogste vorm van ouderschap om haar de pijn te besparen en die zelf te dragen.”
Overvallen door een groot verdriet kiezen ze voor een zwangerschapsafbreking. “We moesten verplicht een aantal stappen doorlopen. Zo moest er een MRI plaatsvinden, moesten 25 artsen in een multidisciplinair overleg dezelfde prognose stellen en gingen we voor een second opinion naar een ander ziekenhuis. Dat was zwaar: keer op keer kregen we te horen hoe ziek ons kindje was. Ondertussen voelde ik haar bewegen en zag ik op echo’s dat haar organen functioneerden. Hoe was het mogelijk dat dat werkte, maar dat haar hersenen niet konden meekomen?”
Als alle stappen zijn doorlopen, breekt het weekend aan. “Jelle, Toon en ik hebben bewust genoten van onze tijd met zijn vieren. We gingen naar het strand, schreven haar naam in het zand en probeerden ons voor te bereiden op wat er komen ging.”
Tekst gaat verder onder de foto’s.
Joliens bevallingen veranderden haar leven voorgoed: 'Dít was de oerkracht die nodig was'
Na mooie, maar verdrietige dagen, is het zover. Robin is op dat moment 30 weken in verwachting. “We werden in het ziekenhuis meegenomen naar de operatiekamer. Daar kreeg ik een medicijn dat een hartstilstand zou veroorzaken bij onze dochter. Jelle en ik hielden elkaar vast, keken elkaar aan en zeiden tegen haar: ‘Het is goed, je hoeft niet meer te vechten. Je hebt het goed gedaan. Nu mag je naar een mooie plek’.”
Als het hart van het meisje is gestopt met kloppen, wordt het stel alleen gelaten. “We moesten ons voorbereiden op de geboorte. Daar keken we naar uit. We wilden haar graag ontmoeten. Toen we er klaar voor waren, werden we naar de geboortekamer gebracht waar de bevalling ingeleid werd. Iedere vier uur kreeg ik weeënopwekkers. Pas na veertig uur had ik acht centimeter ontsluiting en kreeg ik heftige weeën. De sfeer toen ik mocht gaan persen was vredig. Ik zat volledig in mijn eigen bubbel en maakte geen geluid. Onze Lucy is op 26/08/2025 overleden en op 28/08/2025 geboren. Ze werd gelijk op mijn borst gelegd, en toen bleef het oorverdovend stil.”
“Ik kuste en wiegde haar. Ik was gelijk zo verliefd en zo trots. Dat was niet anders dan bij een normale geboorte, alleen bewoog en huilde Lucy niet.” Er komt een lijkschouwer langs. “Dat mocht gelukkig op onze kamer en duurde maar kort. Daarna werden er inktafdrukjes van haar handen gemaakt en kwam er een waterschaal. We wilden haar opbaren op de watermethode.”
Zes dagen is Lucy bij het gezin in huis. “We hebben zoveel mogelijk herinneringen gemaakt: er kwam kraamvisite langs, we lazen boekjes voor en verzorgden haar. Elke dag verschoonden we het water en hadden we huid-op-huidcontact. We deden alles voor haar, lieten haar geen moment alleen.” Op 2 september nemen ze, omringd door hun naaste familie, voor de allerlaatste keer afscheid van haar. Daarna brengen ze Lucy naar het crematorium.
De wond is vers, de pijn en de liefde zijn groot. “Lucy zal altijd onderdeel van ons gezin blijven. Om die reden hebben we haar ook ingeschreven bij de gemeente. Waar we ook gaan, we nemen haar met ons mee, maar dat ze fysiek niet meer in ons midden is, is zwaar. Door haar overlijden ben ik niet meer bang voor de dood, omdat ik weet dat als ik ooit ga, zij op mij wacht.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Yelena (39) baarde met 31 weken een dode baby: 'De caissière vroeg of het kindje er al was'
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
