In de rubriek Monumentje interviewen we iemand die een ode brengt aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag herdenkt Martin zijn vriend Tonnie (47).
“Hij vloog meters door de lucht. Daarna was het meteen stil, geen geschreeuw, niks”, vertelt Martin in gesprek met LINDA.
“Het was echt liefde op het eerste gezicht”, vertelt Martin. “Het heeft niet lang mogen duren, maar ik heb echte liefde mogen ervaren. Dat kan niet iedereen zeggen in het leven.
Tonnie was een creatieve, enthousiaste, grappige man. Hij was stylist, deed bijvoorbeeld de etalages van De Bijenkorf. Ik vond hem een creative genius, hij kon van niets iets maken. Ook werkte hij op een duurzame manier met restmaterialen. Dus niet alleen maar glam, juist het tegenovergestelde. Hij was eigenzinnig, kleurrijk, niet trendvolgend.”
Martin en Tonnie. Tekst gaat verder onder de foto.
Martin zelf werkt als kapper en is eigenaar van een succesvolle salon in Eindhoven. Na enkele jaren moet hij die noodgedwongen verkopen. “Dertien jaar geleden kreeg ik een hersentumor. Ik moest met spoed geopereerd worden. Een pittige ingreep, want ze moesten een luik in mijn schedel maken. De operatie duurde bijna tien uur. Ik ben er relatief goed uitgekomen, alleen verloor ik mijn geurzintuig en concentratievermogen. Daardoor kon ik geen zaak meer runnen, dat was een mega-overprikkeling.”
Martins leven verandert drastisch. “Ik kwam ineens alleen in mijn woning te zitten als 40-jarige en dacht: ik moet nog keilang leven, moet ik hier dan blijven zitten en niksen? Ik ging reizen en vertrok voor vijf weken naar Bali. Daar had ik de tijd van mijn leven.” Martin post regelmatig op Instagram over zijn bijzondere reis en dat valt Tonnie op. “We volgden elkaar door een gezamenlijke vriend, maar er was nooit echt contact. Verder dan af en toe een like kwam het niet.”
Op de dag dat hij terugkomt in Nederland, ontvangt Martin tot zijn verbazing een bericht van Tonnie. “‘Leuke foto’s van jou’, stuurde hij. Toen raakten we aan de praat. Hij gaf toe dat hij me wel zag zitten, en ik hem ook. We hebben vervolgens vier uur lang gebeld. Ik was zo blij als een kind toen ik met hem zat te kletsen. Het klikte enorm, we raakten gewoon niet uitgeluld”, lacht Martin.
Een dag later spreken ze af op een terras. “We konden gewoon niet meer wachten. Ik kwam aanfietsen en hij zei: ‘Je bent nog mooier dan op de foto.’ Hij zoende me gewoon vol, midden op het plein. Het was net een film, zo romantisch.”
Tekst gaat verder onder de foto.
“Er volgden ontzettend leuke jaren samen, maar na de coronaperiode veranderde er veel. Tonnie raakte geïsoleerd en kwam in een depressie terecht. Als partner is dat best lastig. Je bent machteloos, maar we bleven altijd trouw en loyaal aan elkaar.”
Het is 17 juni 2024 als Martin en Tonnie op de Rondweg in Eindhoven lopen. Een drukke weg om het centrum waar auto’s 70 kilometer per uur mogen rijden. “Als ze een beetje gas geven, loopt dat al snel op tot 80”, vertelt Martin. “We stonden te wachten tot we konden oversteken. Vanwege het hersenletsel dat ik bij de operatie opliep, heb ik epilepsie. Daarom ga ik altijd wat verder naar achteren staan. Als ik een insult krijg, val ik in ieder geval niet op de rijbaan.
Tonnie stond netjes een paar meter voor mij. Hij lette niet op en liep door rood, zo de weg over. Ik keek naar links en zag op een meter of zestig nog een paar auto’s aan komen razen. Een bestuurster ziet Tonnie – die daar niet hoort te lopen – door de drukte van de kruising niet en knalt vol op hem. Zonder te remmen. Hij vloog meters door de lucht en daarna was het stil. Geen geschreeuw, niks. Het was boem, klap, stilte.”
Het afschuwelijke gebeurt voor Martins ogen. “Hij lag daar, prachtig recht, met zijn armen langs zijn lichaam en zijn benen gestrekt. Nog even dacht ik: het valt wel mee. Hij klopt zo zijn kleding af en staat weer op. Dat was natuurlijk wishful thinking. Daarna raakte ik in volledige shock. Ik begon te huilen en te schreeuwen en zakte op het trottoir door mijn knieën.”
Alles wat daarna gebeurt, voelt onwerkelijk. “In de verte hoorde ik sirenes die steeds dichterbij kwamen. Ik werd, ondanks dat ik niet weg wilde van die plek, bij vreemde mensen in de achtertuin gezet. Een tijdje later kwam de traumahelikopter. Dat was heel bizar. Die helikopter moest midden op een drukke weg landen, en dat duurde best even. Door de enorme snelheid van de wieken boven de tuin vloog alle lentebloesem uit de bomen. Ik stond in een soort roze sneeuw, het was net een scène uit een film. Een film waar ik echt niet in wilde zitten.”
Voordat de hulpdiensten ter plaatse zijn, wordt Tonnie gereanimeerd door een BHV’er. In handen van het ambulancepersoneel wordt hij geïntubeerd, omdat hij nog niet stabiel genoeg is. Uiteindelijk vervoert een ambulance hem naar het ziekenhuis. Martin snelt er in een politieauto achteraan. Eenmaal in het ziekenhuis belt hij Tonnies familie, en dan is het wachten.
“Er kwam elk kwartier een update uit de operatiekamer, tot de chirurg zelf naar buiten kwam. Ik zag aan alles – zijn houding, zijn blik – dat hij ging vertellen dat ze niets meer konden doen. Ik gleed van het bankje waarop ik zat te wachten, schreeuwend en huilend: dit kon niet waar zijn.”
Tonnie ligt op de intensive care, waar hij kunstmatig in leven wordt gehouden. “Hij lag aan allerlei slangen en monitoren. Ik heb hem een kus gegeven en gezegd dat ik van hem hield. Dat ik blij was dat ik hem vorige week nog had geknipt: ‘Je ligt nu wel mooi in de kist’, zei ik. Dat was onze humor.”
In de zeven jaar dat Martin en Tonnie samen waren, bespraken ze alles. “Toeval wil dat we het een keer hadden over welk nummer absoluut gedraaid moet worden op onze afscheidsdiensten. Je kunt het maar beter weten, toch?”, grinnikt Martin. “Grappig genoeg zeiden we allebei tegelijk Nothing Fails van Madonna. Een relatief onbekend, maar prachtig nummer dat we hebben gedraaid op zijn uitvaart. Het betekende veel voor mij, daar eerde ik Tonnie het meest mee.”
Tonnie ging altijd mee met Martin naar Zoutelande, waar hij al 45 jaar elke zomer komt. Tekst gaat verder onder de foto.
Inmiddels is het bijna twee jaar na zijn overlijden. Omdat Martin het ongeluk zag gebeuren, volgt hij therapie. “Met EMDR probeer ik de gebeurtenis te verwerken, en dat doet wel echt zijn werk. Ik heb PTSS en kan altijd een terugval krijgen, dat ik in een herbelevingsfase kom. Voor nu is het rustig in mijn hoofd.”
Het gemis blijft onvoorstelbaar groot. “Ik wil niet altijd mensen opzoeken, maar kan ook niet hele avonden alleen zitten. Ik mis ons, Tonnie en ik. Het naast elkaar bewegen in huis: de één leest een boek, de ander fröbelt iets in de keuken. Die stille aanwezigheid van iemand. Dat gewone wat je niet in de gaten hebt, totdat het er niet meer is. Tonnie noemde dat altijd klein geluk. Dat is wat ik mis.”
Ter nagedachtenis aan Tonnie: 27 mei 1977 – 17 juni 2024.
Wil jij ook het verhaal vertellen van jou en je overleden dierbare? Mail je naam, leeftijd, telefoonnummer en in een paar zinnen je verhaal naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Monumentje’.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Zoë's goede vriendin Leah (26) overleed aan een hersenaandoening: 'Heb het gemis onderschat'
