Uitgeput

De WHO heeft nieuwe richtlijnen opgesteld die onnodig risico tijdens het baren moeten voorkomen. Als de geboorte normaal verloopt en de vrouw en haar baby niet in gevaar zijn, dan hoeft de bevalling op geen enkele manier versneld te worden, stelt de organisatie. Tamara had haar tweede bevalling juist wél graag versneld zien worden. Na 24 uur ploeteren, zonder kracht en zonder volledige ontsluiting, greep het medisch personeel niet in.

Stuitligging

Haar eerste kind, een inmiddels dertienjarige zoon, kwam met een keizersnede ter wereld. Tamara is 1,54 meter lang, heeft een aangeboren heupafwijking en bovendien lag haar zoon in een stuitligging. Van haar tweede kind, een dochter, wilde Tamara graag op de natuurlijke manier bevallen. Maar in de laatste weken van haar zwangerschap voelde ze dat ze dit niet kon. “Mijn buik was extreem hard. De baby voelde veel groter dan mijn eerste kind. Ik begon aan mezelf te twijfelen, maar mijn fysio en het medisch team dat mij nog kende van mijn eerste bevalling waren ervan overtuigd dat ik het kon.”

Pijnpomp

De bevalling kwam in zicht. Het was 18.00 uur toen Tamara en haar toenmalige man naar het ziekenhuis reden. De weeën kwamen al om de twee minuten, maar Tamara had na 24 uur puffen slechts drie centimeter ontsluiting. “Ik was er helemaal klaar mee. Ik heb nog nooit zoveel gescholden. ‘Haal haar er gewoon uit’, dacht ik. Ik wilde minstens een pijnpomp, maar die kreeg ik pas veel te laat doordat er een wisseling was van de dienst.” Tamara lag vast aan een infuus met medicatie en met zowel haar als haar dochter ging het, zo bleek pas achteraf, slecht.

Baby huilde niet

“Pas later, toen ik het bevallingsverslag teruglas, zag ik hoeveel paniek de bevalling met zich meebracht. De gynaecoloog die uiteindelijk de bevalling deed, gaf ook toe dat een keizersnede verstandiger was geweest”, aldus Tamara. Er werd met man en macht aan Tamara’s dochter getrokken om haar ter wereld te brengen. “Het was horror. Vreselijk om te zien. Ze huilde ook niet toen ze werd geboren.” De vacuümpomp werkte niet meteen. Het meisje had een enorme plek op haar hoofd en nu, bijna tien jaar later, heeft Tamara’s dochter nog steeds een trauma aan haar hoofd en nek.

Bekkenbodemklachten

Tamara zelf kreeg een postnatale depressie en kampt nog altijd met bekkenbodemproblemen bij fysieke inspanningen. “Ik weet waar ik het over heb, een keizersnede is niet niks. Als bevallen op de natuurlijke manier mogelijk is, dan moet dat geprobeerd worden. Maar in mijn geval had het medisch team het zekere voor het onzekere moeten nemen. Ik ben boos dat ik niet voor mezelf opkwam. Moeders moeten meer serieus worden genomen. Er moet naar ze geluisterd worden.”

In LINDA.tv-serie Hopen op een wonder worden drie vrouwen gevolgd tijdens hun poging om zwanger te worden. Eén van hen, Patricia (45). Die krijg in deze aflevering nogal wat kritiek te verduren.