Sabrina komt al twintig jaar graag in de Reguliersdwarsstraat in Amsterdam. Tót ze wordt aangerand tijdens een avond uit.
Sabrina werkt bij het Regionaal Service Centrum van de politie, waar alle 0900-8844 telefoontjes binnen komen. Ook is ze kernlid bij Roze In Blauw, het politienetwerk voor de LHBTIQ+-gemeenschap.
Het is vrijdag 28 november 2025. Sabrina is net terug van een heerlijke vakantie in Thailand – “helemaal zen” – en maakt zich klaar voor een feestje in Bar Blend. Een plek die ze goed kent: Sabrina komt al sinds haar zestiende in de Reguliersdwarsstraat. Het voelt voor haar als thuiskomen: “Ik ben lesbisch en voel me tijdens het stappen vaak net wat fijner in een queer bar. Hier ken ik bijna iedereen. Deze avond had een vriend de ruimte ook deels afgehuurd voor zijn verjaardag.” De dresscode is glitter en daar houdt iedereen zich goed aan, ziet Sabrina als ze aankomt: het is direct duidelijk waar haar vriendengroep staat.
Ze staat al een tijdje met hen te borrelen als een man de bar binnenloopt. Hij trekt meteen de aandacht. “Ik zei nog tegen een vriend van me: ‘Kijk naar die vent, hij zit op een andere planeet’. Hij was alleen, maar zó aanwezig. Hij droeg geen shirt, benaderde steeds mensen en was keihard aan het dansen. Ook liggend op de grond. Daar zat niet alleen maar alcohol in, gok ik zo. Ik zag het even gebeuren, maar richtte me daarna weer op het feestje. Gewoon hopend dat-ie niet onze kant op zou komen.”
Tevergeefs, want na een paar minuten heeft de man Sabrina gespot en is hij vastbesloten contact te maken. Hij blijft naar haar kijken en komt steeds wat dichterbij. “Het maakte niet uit welke kant ik op liep, hij kwam erachteraan”, aldus Sabrina. “Op een gegeven moment ging ik bij de dj staan, dat voelde als een wat veiligere plek. Waarom weet ik niet: die dj is natuurlijk ook gewoon bezig. Ik had net mijn colaatje neergezet toen ik keihard bij mijn schouders werd vastgepakt. Zijn greep was zo sterk, ik kon met geen mogelijkheid loskomen. Voor ik echt doorhad wat er gebeurde, duwde hij zijn tong in mijn mond. Er ging niets van interactie aan vooraf, hij deed het gewoon.”
'Één op de acht jonge vrouwen maakte aanranding mee'
“Een van mijn vrienden zag het gebeuren en checkte of het wel goed met me ging. Toen ik zei van niet, liep hij naar die man toe: ‘Gast, wat doe jij? Dit kun je toch niet maken?’ Dat heeft hij geweten: hij werd helemaal in elkaar geslagen. Ze lagen op de grond te vechten, die man beet hem zelfs in zijn been. De bareigenaar kwam eropaf met twee beveiligers, maar ze kregen hem niet onder controle. Omstanders hebben toen de politie gebeld. Ook zij kregen geen grip op de man, er moest versterking bij geroepen worden. Ik denk echt dat ze met een man of acht bovenop ‘m hebben gezeten.”
De man wordt afgevoerd naar het dichtstbijzijnde politiebureau. Bij Sabrina wordt de aangifte opgenomen, waardoor het de agenten duidelijk wordt dat ze niet alleen voor een vechtpartij zijn opgeroepen, maar ook voor een aanranding. Dat verandert de werkwijze: nu is het zedenteam betrokken en kan Sabrina’s aangifte sneller in behandeling genomen worden.
De volgende dag krijgt ze bericht dat de gearresteerde man hiv-positief is en dat zij en haar vriend zich moeten laten testen. “Het voelde alsof de wereld verging”, vertelt Sabrina. “Hoe kon een gezellige verjaardag uitmonden in dít? Gelukkig bleek uit de test dat we niet besmet waren.”
Het verhoor van de dader verloopt moeizaam. De man is van Braziliaanse afkomst en heeft geen vaste woon- of verblijfplaats, maar wil verder weinig kwijt. “Hij was eerst nog onder invloed van het een en ander, daarna behoorlijk in de war. Hij ontkende alles, maar de camerabeelden uit Blend waren gelukkig ontzettend scherp. Je ziet dat hij achter me aanloopt en me vastgrijpt. En dat ik hem daarna wegduw en mijn lippen schoonveeg. Dat heeft mijn zaak wel echt geholpen.”
Hoewel er duidelijk bewijs is en de man gearresteerd is, loopt Sabrina mentaal vast op een aantal dingen. “Ik ging aan mezelf twijfelen: had ik dat glitterjurkje wel aan moeten doen? Had ik eerder weg moeten lopen? Er schoot van alles door mijn hoofd, veel ervan klopte niet. Het wás mijn schuld niet, toch voelde ik schaamte. Erover praten heeft me echt geholpen.”
Iva Bicanic schrijft boek voor slachtoffers seksueel misbruik: 'Wil erkenning bieden, maar ook perspectief'
De rechtszaak vindt plaats in maart 2026, krap vier maanden na de aanranding. De snelheid hiervan verrast Sabrina ook, vertelt ze. “Dat heeft te maken met die nieuwe Wet Seksuele Misdrijven, daardoor kon er vaart achter gezet worden. Tijdens de zitting lieten ze beelden zien in de zaal, dat vond ik heftig om terug te zien. Ik kon gelukkig even de zaal verlaten. Daarna heb ik mijn verklaring op kunnen lezen.”
Een deel van Sabrina’s verklaring die dag: “Het ging zo snel dat ik niet eens kon reageren. Ik kende deze man niet. Ik had hier niet om gevraagd. En ik val niet op mannen. Waarom deed iemand zoiets? […] In eerste instantie zei ik tegen mensen dat het wel ging. Maar het ging helemaal niet. Ik sliep slecht en had nachtmerries. Het moment kwam steeds terug. Nu, maanden later en met de zitting in zicht, merk ik dat alles weer naar boven komt. Het lezen van het dossier heeft dat versterkt. Het voelt alsof ik het opnieuw beleef. […] Wat er die avond gebeurde, laat zien hoe belangrijk respect en grenzen zijn. Wederzijdse toestemming is cruciaal, ongeacht op wie iemand valt.”
De dader wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van 33 dagen, een taakstraf van 80 uur en een geldboete van 500 euro. Sabrina: “Het maakte mij niet zoveel uit welke straf hij zou krijgen, ik wilde vooral dat dit geregistreerd zou worden onder zijn naam. Stel, het gebeurt nog een keer, dan hebben ze hem al in beeld. Voor mij is het belangrijkste dat ik gehoord ben.”
Na het incident durft Sabrina een tijd niet naar de Reguliersdwarsstraat te gaan. Ze is bang dat de man nog eens terugkomt en haar zal herkennen. “Dat vond ik moeilijk omdat het juist om een plek ging waar ik me altijd zo veilig voelde. Ik ga niet graag ‘hetero’ uit omdat mannen wel vaker opmerkingen maken of ongewenst aan je zitten, deze omgeving voelde altijd echt als thuiskomen. Inmiddels ga ik er weer naartoe, maar ben ik veel oplettender. Ik baal dat dat nodig is.”
Het incident inspireert haar om mee te werken aan een campagne voor Roze In Blauw, waarin ze haar verhaal deelt. Ze wil LHBTIQ+’ers aansporen om zich te melden als hen iets soortgelijks overkomt. “Er wordt wel degelijk iets mee gedaan. Dat geldt trouwens ook voor omstanders: als zij de politie niet hadden gebeld, was het misschien nog veel naarder afgelopen voor mij of mijn vriend. Ik snap dat de drempel soms hoog is, maar bel. Meld het als je iets ziet gebeuren. Pas dan kan er iets aan gedaan worden.”
Handig om te weten: bij spoed bel je 112, voor overige meldingen bij de politie kun je terecht bij 0900-8844 (hier kun je ook vragen om een doorverwijzing naar de zedenpolitie). Wil je specifiek spreken met de Roze In Blauw afdeling, dan kan dat via 0800-1691234.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Dit houdt de nieuwe Wet seksuele misdrijven in: 'Belangrijke stap voor zedenslachtoffers'
Ellen Hensbergen is senior redacteur bij LINDA.nl en richt zich voornamelijk op persoonlijke verhalen en maatschappelijk relevante onderwerpen. Ze woont in hartje Amersfoort en bezoekt in haar vrije tijd het liefst een concert (of dertig).
