Iedereen verdient een uitvaart die recht doet aan wie hij of zij was, vindt uitvaartverzorger Iede Hoorn. Want hoewel de dood verdrietig en schrijnend is, is er ook zoveel liefde.
Elke twee weken schrijft Iede Hoorn over bijzondere mensen en hun uitvaart.
Laatst had ik in één week twee ‘vindingen’, overlijdens waarbij de mensen al een tijdje dood thuis hebben gelegen voordat ze door nabestaanden of politie worden gevonden. Het klinkt grimmig, maar het gebeurt vaker dan je denkt. En het zijn echt niet altijd oude of geïsoleerde mensen. Soms zijn het mensen die ook heel sociaal zijn, buiten de deur, maar ervoor kiezen om zich thuis terug te trekken.
'Het werd een heel normale ceremonie, behalve dan dat er een kist en lichaam ontbrak'
De eerste melding was van een meneer die zijn wereld graag klein hield. Wie hem kende, vertelde dat hij een joviale, vriendelijke en keurige man was. Maar hij liet bijna niemand toe, vooral niet in zijn huis. De familie had wel contact met hem. Ze belden, stuurden af en toe berichtjes, maar niet op dagelijkse of wekelijkse basis. Een tijdje niets horen van deze meneer was dus helemaal niet gek.
Het duurde daarom een tijdje voordat mensen argwaan begonnen te krijgen. “Heb jij nog iets van hem gehoord? Gaat het wel goed met hem?” Toen de politie het huis binnenging om polshoogte te nemen, vonden ze meneer. Hij bleek al enkele weken overleden. Daardoor was hij niet meer herkenbaar. Zijn lichaam werd in beslag genomen door de politie voor formele identificatie door een forensisch arts. Omdat de tandarts van meneer op vakantie was, duurde het nog enkele dagen voordat er officieel kon worden vastgesteld wie hij was. Daarna pas werd zijn lichaam vrijgesteld en kon ik met de nabestaanden aan de slag voor een mooi afscheid.
In diezelfde week kreeg ik een melding van een vinding van een vrouw. Ze leidde net als meneer een teruggetrokken bestaan en had voornamelijk contact met de buitenwereld via WhatsApp of Facebook. Toen hun moeder niet meer terug appte en ze ook zagen dat ze al een aantal dagen niet meer online was geweest op Facebook, gingen haar kinderen naar haar huis. Steentjes tegen het raam, kloppen, maar geen reactie. Toen ze belden en binnen de telefoon hoorden gaan, wisten ze dat het niet goed was.
De politie kwam, maakte de deur open, en daar lag ze. Gelukkig lag ze er pas een paar dagen. Ze was nog toonbaar en haar kinderen konden thuis afscheid van haar nemen. Toch is het heel naar om iemand zo te vinden. Nabestaanden worstelen vaak met schuldgevoel: hadden ze eerder moeten bellen, vaker langs moeten gaan?
Deze mensen kozen er vaak zelf voor om hun omgeving op afstand te houden. Maar het blijft een confronterend beeld: iemand die zo stil en eenzaam is overleden. Het maakt het begin van de rouw heel heftig. Voor deze lieve nabestaanden heb ik daarom die week extra mijn best gedaan en heel veel warmte en liefde in het afscheid gestopt. Voor de nabestaanden een troost en voor de overledene een waardiger einde.
De hele maand maart lees je op LINDA.nl/PAULINE alles wat gastoofdredacteur Pauline Wingelaar belangrijk vindt.
'Het ouderschap heeft mijn werk intenser gemaakt, verdriet van ouders en kinderen raakt me harder'
Iede Hoorn (38) is uitvaartverzorger, auteur van Leven met de dood en bekend van zijn Instagrampagina waar hij foto’s en verhalen van uitvaarten post. Op LINDA deelt Iede twee keer per maand een bijzonder verhaal in de hoop de dood meer bespreekbaar te maken en ook te laten zien dat het meer is dan koffie met cake. Iede is getrouwd en woont samen met Chris in Amsterdam.
