In vier maanden tijd verloor Jacqueline (50) haar schoonvader én partner aan suïcide: 'Praat over je gevoel, óók als man'

Volledig verdwaasd

“Mijn vader heeft zich opgehangen.” Het is het enige wat Albert tegen Jacqueline zegt als hij haar belt, op vrijdag 17 januari 2025. Jacqueline haast zich naar de woning van haar schoonouders, waar ze temidden van alle commotie haar vriend aantreft op de bank. “Hij had zijn jas nog aan”, vertelt ze. “Zijn moeder had hem gebeld met het nieuws. Albert was via de achterdeur de kelder binnengekomen, zoals hij wel vaker deed. In de haast liep hij zo tegen zijn vader op. Drie uur later zat hij nog steeds in zijn jas op de bank, helemaal verdwaasd.”

Haar schoonvader laat geen afscheidsbrief achter. Zijn familie weet tot op de dag van vandaag niet waarom hij besloot een einde aan zijn leven te maken. Jacqueline: “Hij was een bruisende man, altijd lekker bezig. Na zijn herseninfarct twee jaar geleden was hij soms wat afweziger, vooral in een drukke omgeving. Maar dat is het enige wat ik me kan bedenken, er leek niets aan de hand. Dat maakte het zo’n bizarre situatie. De volgende ochtend hoorde ik Albert huilen. Zo intens, zo verscheurd… Ik had nog nooit zoiets gehoord. Ik kon me toen nog niet voorstellen wat hij gevoeld moet hebben. Dat veranderde nog geen vier maanden later.”

Sluimerende intuïtie

Na de uitvaart breekt een moeilijke tijd aan. Albert probeert te dealen met het verdriet om zijn vader en praat hier veel over met Jacqueline, maar ze heeft het gevoel dat dit niet genoeg is. “Ik vroeg hem meermaals om hulp te zoeken, bijvoorbeeld door EMDR te proberen. Hij wuifde dat weg, zei dat hij ‘met mij al zo goed kon praten’. Dat was zo, maar ik ben geen hulpverlener. Ik stond te dicht bij hem, kon niet objectief beoordelen wat hij nodig had. Maar Albert wilde geen andere hulp.”

“Hij had zo veel pijn dat ik bang werd dat hij zichzelf iets aan zou doen”, vertelt ze. “Ik zag het zelfs een keer in een flits voor me, een soort visioen: Albert hing aan het hekwerk van de trap in zijn zaak. Ik probeerde het nare beeld te negeren en weet het aan de heftige weken die achter ons lagen, maar mijn intuïtie bleef rommelen. Daarom heb ik hem later ronduit een keer gevraagd of hij zelf weleens dacht aan suïcide. ‘Nee’, antwoordde hij. ‘We hebben het toch goed samen? Ik houd toch van je?’ Maar die intuïtie bleef sluimeren.”

Zó ga je met iemand het gesprek aan over zelfdoding: 'Wees direct'Lees ook

‘Hij nam al afscheid’

Jacqueline beschrijft haar vriend als een echte Spakenburger: ruwe bolster, blanke pit. Albert werkte met botters, traditionele vissersschepen, en runde een café aan de haven, waar hij naast woonde. De twee ontmoetten elkaar via de zaak: “We kenden elkaar al heel lang, omdat ik weleens hielp als gastvrouw, maar de laatste tijd waren we ook echt een stel. Ik voelde me een prinses bij hem. Dan kwam ik thuis uit mijn werk en stond hij al lekker te koken, en drukte hij een wijntje in mijn hand. Of hij bouwde een gigantische borrelplank, omdat hij wist dat ik daarvan hield. Genieten, daar waren we heel goed in samen.”

Als ze op donderdag 15 mei 2025 wakker wordt en voelt dat Albert haar arm streelt, vindt ze dat dan ook niet meteen merkwaardig. “Het gekke is dat hij maar bleef doorgaan. Hij was gewoon bezig met afscheid nemen, maar dat besefte ik op dat moment niet. Even later zaten we op de bank en biggelden de tranen ineens over zijn wangen, in stilte zat-ie te huilen. Ik vroeg wat ik voor hem kon doen, maar hij zei dat hij vooral even wilde douchen. Daarna dronken we een koffietje en gingen we samen de deur uit. Hij ging naar de zaak, ik naar mijn eigen huis. Toen ik in de auto stapte, zei hij dat hij van me hield. Achteraf gezien waren dat zijn laatste woorden. Hij keek hoe ik wegreed en ik weet nog dat ik hem in de spiegel zag en dacht: wat kijk je raar? Ik zag iets in zijn blik dat ik niet goed kon plaatsen.”

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Jacqueline en Albert

‘Een hartamputatie’

Het zit Jacqueline niet lekker. Ze besluit hem te bellen, maar Albert neemt niet op. “Dat was opvallend, want normaliter belden we elkaar nooit overdag. Als dat wél gebeurde, wisten we van elkaar dat het dringend was. En nu kreeg ik dus geen gehoor.” Ze rijdt meteen naar de zaak. “Vraag me niet hoe, ik denk dat er een hele kudde beschermengelen naast me zat. Toen ik binnenstapte, zag ik touw om het hekwerk zitten. Precies op de plek die ik in het visioen zag.”

Jacqueline rent de trap af en treft daar Albert aan. Ze zoekt naar een polsslag, maar vindt niets. Ze zoekt naar een mes om het touw mee door te snijden, maar vrijwel direct realiseert ze zich: dat heeft geen zin meer. Haar lief is weg. Stijf van de adrenaline rent ze terug de straat op en belt 112. “Ik weet nog dat ik zei dat ze niet hoefden te haasten, dat hij echt weg was. Ik had geen greintje leven meer in zijn huid gevoeld, hij moet het meteen na mijn vertrek gedaan hebben.” Daarna belt ze haar kinderen, Alberts zus en andere familie. “Eigenlijk iedereen die dit moest weten, behalve Alberts moeder. Ach, zijn moedertje. Ik kon haar gewoon niet vertellen dat ze na haar man nu ook haar kind kwijt was, het zwartste scenario voor elke ouder. Dat deel heb ik overgelaten aan de politie.”

Wat er daarna gebeurde, weet Jacqueline niet meer. “Het leek wel alsof de stoppen eruit sloegen”, vertelt ze. “Ik ging out. Mijn eerstvolgende herinnering is dat ik om de nek van mijn broer zit te huilen als een klein kind. Ik kon even helemaal niets anders dan dat. Ik herinner me van die dag vooral dat het voelde alsof mijn hart in één ruk uit mijn borstkas werd getrokken. Een hartamputatie, een betere omschrijving kan ik er niet voor vinden.”

Sanne (27) verloor haar moeder aan zelfdoding: 'M'n kapper vroeg hoe ze het had gedaan'Lees ook

Mentale gezondheid

De dag erna krijgt ze een zenuwinzinking. Ze staat naast zijn kist en voelt de overweldigende drang om Albert eruit te halen. “Net als zijn vader had hij geen afscheidsbrief achtergelaten, dus ik wilde hem door elkaar schudden. Waarom? Wat is hier gebeurd? Waar ben ik in godsnaam in beland? Ik kon het niet dragen en was er zó slecht aan toe. Van de huisarts kreeg ik pillen, het ene pammetje voor overdag en het andere pammetje voor ’s nachts. Ik leek wel een wandelende apotheek. Op de dag van zijn uitvaart heb ik een heel stripje leeggedrukt, ik stond hyperventilerend naast het graf. De eerste maanden durfden mijn kinderen me gewoon niet alleen te laten, zo bang waren ze dat ik mezelf ook iets zou aandoen.” Tranen wellen op als ze erover praat. “Je kinderen zo bang zien is verschrikkelijk.”

Ze benadrukt dat ze geen suïcidale neigingen heeft gehad, maar zegt nu wel beter te begrijpen hoe diep het verdriet van Albert moet hebben gezeten. “Hij was als twee handen op een buik met zijn vader, het verlies was voor hem niet te dragen. Ik heb mijn kinderen, voor wie ik nooit zou willen dat zij deze pijn leren kennen. Dat wens ik gewoon niemand toe. Ik blijf doorknokken.”

Rouw werkt isolerend

De rouw zorgt ervoor dat Jacqueline in haar hoofd weinig ruimte heeft voor andere zaken. Het werkt isolerend, merkt ze op meerdere fronten. Afspreken met anderen is een uitdaging, laat staan werken. “Ik kon héél weinig hebben,” vertelt ze, “en dat was wennen. Normaliter hield ik tien ballen in de lucht, nu was het een overwinning als het me lukte om eten op tafel te zetten. Ik ben mensen blijven zien, mede voor mijn kinderen, maar overprikkeling lag continu op de loer. En van die hersenmist, ken je dat? Continu dingen vergeten. Het liefst deed ik gewoon helemaal niks.”

Vriendengroep verliest twee vrienden aan zelfdoding: 'Niemand heeft iets gemerkt'Lees ook

Het eerste jaar na de dood van Albert voelt Jacqueline zich vooral verdoofd. Nu merkt ze een verandering, een prominenter realiteitsbesef: ze staat weer met beide voeten in de wereld, hoe anders die ook is. Ze heeft een nieuwe baan en vond in wandelen en sporten een manier om haar hoofd leeg te krijgen. Tegelijkertijd voelt de rouw nog precies hetzelfde. “Mensen vragen soms ‘of ik het al verwerkt heb’. Nee. Zo werkt het niet. Ik leef nu een ander leven, waarin deze vorm van complexe rouw altijd een rol zal spelen. Ook in het tweede, derde, tiende of twintigste jaar. De Jacqueline van vroeger is gewoon weg.”

Triggers

Dankzij intensieve therapie kan ze beter omgaan met triggers die haar herinneren aan wat er gebeurd is. De eerste maanden kon ze geen kelder in lopen zonder Albert daar te zien hangen. Lantaarnpalen, hekwerken, alles riep dat verschrikkelijke beeld op. “Ik wilde ook geen sirenes meer horen. Als dat toch gebeurde en ik zat in de auto, moest ik die aan de kant zetten om mezelf te herpakken. De lijst met triggers was eindeloos. Gelukkig is het scherpe randje daar nu vanaf.”

“Het voelt nog steeds alsof ik in een ravijn gesodemieterd ben en dat ik daar met mijn blote handen uit moet klauteren. Maar dat gaat me lukken”, vervolgt ze. “Mijn kinderen zien dat en durven de teugels ook weer te laten vieren. Daar ben ik heel blij mee. Net als met de hulp van mijn familie, vrienden en collega’s: op momenten waarop ik het zelf niet meer wist, waren zij er. Daar ben ik heel dankbaar voor.”

Jacqueline en haar kinderen proberen ruimte te maken voor herinneringen én herdenking. “Op zijn sterfdatum ben ik met mijn kinderen naar Valencia gegaan, een plek die ik ook met Albert bezocht heb. En op zijn verjaardag ben ik met een fles Moët en twee glazen naar zijn graf gegaan. Toch even de kurk gepopt en op Albert geproost.”

‘Blijf praten’

Jacqueline deelt haar verhaal niet om medelijden op te wekken, maar met de bedoeling suïcide bespreekbaar te maken. Ze merkt dat er nog veel schaamte en onbegrip omheen hangt. “We leven in een maatschappij waarin we hier veel mee te maken hebben”, aldus Jacqueline. “In Nederland gebeurt dit dagelijks met vijf mensen, die allemaal families en vrienden hebben die daarmee moeten leren omgaan. Ik wil graag benadrukken hoe belangrijk het is om er voor elkaar te zijn, al is het ‘alleen maar’ luisteren zonder oordeel. En net zo goed: hoe belangrijk het is om te praten als je zo diep zit. Ook als je een man bent en denkt dat het ‘niet nodig is’. Stap over dat ego heen en open het gesprek. Je kunt er écht sterker uitkomen.

Ieder mens heeft een sociaal vangnet nodig. Albert praatte alleen met mij, maar ik denk dat hij eigenlijk behoefte had aan meer steun. Hij voelde zich al snel ’te veel’ en stond niet graag op de voorgrond. Dat zie je vaker: veel mannen willen zich toch groot houden, dan kom je niet zo snel tot de kern. In het delen van echte emoties zit toch een soort terughoudendheid. Maar waarom? Juist met het aangaan van een gesprek kun je zo veel bereiken. Er zijn zo veel mensen die écht van je houden en naar je willen luisteren. Praat, blijf praten. Ook als je hoofd er niet naar staat of als de wachttijden van hulpverlening dat moeilijk maken. Praten over suïcide is niet gevaarlijk, zwijgen kan dat wel zijn. Daarin schuilt natuurlijk ook een verantwoordelijkheid voor ‘omstanders’: laten we ervoor zorgen dat niemand zich alleen hoeft te voelen. Vraag eens wat vaker hoe het écht gaat.

Ik ben niet boos op Albert omdat hij een einde heeft gemaakt aan zijn levende bestaan. Hij blijft doorleven in onze harten. Ik denk wél: had nou maar meer op ons bordje neergelegd, want dat was hij waard. Ieder mens is het waard. Je hoeft het leven niet alleen te doorstaan. Echt niet.”

Denk je aan suïcide of maak je je zorgen om iemand anders? Praat er dan over: de hulplijn van 113 is 24/7 open. Bel gratis en anoniem met 0800-0113 of start een chatgesprek via de website.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Janine’s man maakte totaal onverwacht een einde aan zijn leven: ‘Waarom liet hij zich niet helpen?'Lees ook