De moeder (54) van Samantha Gooding (34) solliciteert erop los, maar wordt nergens meer aangenomen. Dus besluit Samantha haar zelf in dienst te nemen. Een droom die uitkomt.
Het thuiszorgbedrijf van Samantha, ontstaat tijdens de eerste lockdown, wanneer ze als (zorg)recruiter besluit haar eigen wijkteam van verpleegkundigen op te zetten. Haar moeder is sinds een maand in dienst en neemt de cliëntenadministratie voor haar rekening.
Samantha is vijf jaar, wanneer haar moeder naar Nederland vertrekt om te studeren. Samen met haar twee zussen, broer en broertje, blijft Samantha achter in Suriname. “Ik was jong, dus hoe goed ik het op dat moment begreep, weet ik niet.”
“Wij bleven in het huis van een tante, die meerdere kinderen van andere familieleden in huis nam. Een gezellig internaat, maar dan met familie. Als alleenstaande moeder van vijf kinderen, heeft mijn moeder hard geknokt om ons naar Nederland te kunnen halen.”
Als 10-jarig meisje vertrekt ze dan ook samen met haar broers en zussen naar Nederland. “We waren best wel op elkaar aangewezen. Mijn moeder werkte inmiddels in een verzorgingstehuis, maar als ze thuiskwam was ze doodmoe. Dat vond ik heel erg: ik wist wat ze allemaal heeft moeten doen, voordat ze ons hier naartoe kon halen.”
Dus besloot Samantha al op jonge leeftijd om in de weekenden met haar moeder mee naar haar werk te gaan. “Ik wilde het met eigen ogen zien. Ze was soms verantwoordelijk voor drie afdelingen. Die mensen gaf ze medicaties, moesten worden gewassen en bracht ze naar de huiskamer. Daar maakte ik dan het ontbijt klaar. Dat vond ik zo leuk, dat ik het nog twee jaar heb gedaan.”
Haar moeder werkt sinds Samantha haar zestiende al niet meer in de zorg, na een aantal kleine ingrepen rondom haar gezondheid. Toch pakt ze twee jaar later de draad weer op, om vakantiehuisjes schoon te maken. Hier krijgt ze na jaren hard werken echter zoveel lichamelijke klachten van, dat ze twee jaar geleden alsnog in de ziektewet terechtkomt. Ze wordt niet volledig afgekeurd, maar ook nergens meer aangenomen.
Met een HRM -diploma op zak, komt Samantha op datzelfde moment alsnog in de zorg terecht. Als zelfstandig recruiter. Sinds de lockdown heeft ze haar eigen wijkteam, een diploma als Verzorgende IG en studeert ze voor hbo Verpleegkunde. Dat haar moeder elke week zoveel sollicitaties moet plaatsen, formulieren moet invullen en geldstress heeft, raakt haar.
Links Samantha, rechts haar moeder.
“Veel bedrijven namen niet eens de moeite om te reageren, ze is niet één keer uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Het schoonmaakwerk zorgde bij haar voor opgezwollen benen, en putte haar uit. Dat gun je je eigen moeder niet. Omdat mijn bedrijf pas net een jaar bestaat, moest ik eerst kilometers maken. Nu werkt ze sinds een maand op de cliëntenadministratie. Zorgen voor mijn moeder op haar oude dag, is een droom die uitkomt.”
Samantha vertelt haar moeder dat het werk symbolisch is en dat ze echt niet hard hoeft te werken, maar daar neemt moeders geen genoegen mee. “Ze leert hier veel nieuwe dingen, het hele systeem is nu digitaal. De school van mijn kinderen is in quarantaine gegaan, dus vroeg ze deze week officieel verlof aan om op mijn kinderen te passen. Geweldig.”
“Er is een last van haar schouders gevallen, nu ze niet meer hoeft te stressen. Een paar dagen geleden maakte ik haar eerste salaris over. Nog geen twee minuten later belde ze mij dolenthousiast op. Ik ben blij dat ik haar ook op deze manier in mijn leven heb. Ze helpt ons met van alles en steunt mij onvoorwaardelijk. Nu kan ik ook iets voor haar terugdoen.”
De moeder van Samantha wilde liever niet met naam in de media, maar is bij ons bekend.
Lees ook
Tamara (44) heeft autisme én vier kinderen: ‘Ik heb mij als moeder schuldig gevoeld’
