Vandaag debatteerde de Tweede Kamer over de GGZ in Nederland. Er zijn helaas nog te veel patiënten die psychische problemen hebben en geholpen moeten worden, maar op een maandenlange wachtlijst staan.
Paula Pielanen (35) kreeg in januari last van een burn-out en psychische klachten, maar heeft nu, in december, nog steeds geen behandeling gehad. Wij belden haar op voor haar verhaal.
Paula:
In januari dit jaar meldde Paula zich ziek. “Voor die ziekmelding had ik een afspraak bij de huisarts en gaf ik aan dat ik hulp nodig had.” Kort daarna kwam ze in de ziektewet terecht. “Vanaf januari tot en met mei heb ik bij zeven verschillende instellingen intakes gehad. De ene keer kreeg ik te horen dat mijn problematiek daar niet behandeld werd, de andere keer hadden ze geen plek.”
In mei had Paula haar eerste intakegesprek bij de instelling waar ze nu op de wachtlijst staat. “Begin juni kreeg ik na twee intakes een adviesgesprek. Toen werd mij verteld dat ik – op basis van mijn problematiek – groepstherapie moest gaan volgen.” Ze kreeg meteen een beangstigend gevoel en zag die behandeling niet zitten, maar ze ging er toch voor. “Ik was er al niet op vooruitgegaan, dus ik wilde dit proberen. Ik ben twee of drie keer geweest, en toen heb ik gezegd: ‘Dit werkt niet voor mij’.” Paula gaf aan dat ze individuele begeleiding nodig had, maar dat werd niet geaccepteerd. “Toen heb ik een klacht ingediend en twee gesprekken gehad. En opeens konden ze me wél een behandeling aanbieden voor mijn problematiek.”
Lees ook
Jasper Demollin wil psychische problemen bespreekbaar maken: ‘Ik schaam me er niet voor’
Inmiddels is het december, en wacht Paula op haar behandelproces. “Ik zit al een jaar thuis. In dat jaar had ik zóveel kunnen doen. Ik zit niet voor mijn lol thuis. Ook al ben ik heel blij dat ik nu een goede klik heb met mijn komende behandelaar, ik moet nog steeds tot eind januari, begin februari wachten tot ik het traject in kan.” Het voelt voor haar dan ook alsof ze niet serieus wordt genomen. “Ik vráág om hulp, maar niemand helpt me. Je wordt gewoon wanhopig. Ik heb hierdoor echt een soort van mental breakdown gehad.”
En dat uitte zich in onder andere paniek- en woedeaanvallen. “Ik gooide spullen in huis kapot uit pure frustratie. Er zijn momenten geweest waarin ik een gevaar voor mezelf was, maar omdat ik mijn familie heb, is het nooit té ver gegaan.” Met haar familie praat Paula veel over haal psychische problemen. “Dat blijft voor veel mensen lastig. Er komt schaamte bij kijken. Ik ben dan nog mondig, maar veel mensen hebben niemand bij wie ze aan kunnen kloppen. Ik wil dat mensen deze klachten niet als iets ‘engs’ zien, maar als een echte ziekte. Dat is het gewoon.”
Lees ook
GGZ-instelling biedt in brief excuses aan voor zelfdoding 31-jarige vrouw
Vandaag vindt het debat plaats over deze wachtlijsten. Volgens Paula zouden mensen veel beter geholpen zijn als er dingen veranderen. “Sowieso zou het helpen als instellingen meer en duidelijker online communiceren over wie ze zijn, wat ze doen én hoe lang hun wachttijden zijn. Wat ik heb begrepen, is dat mensen die problemen hebben waarvan van te voren niet te bepalen is hoelang een behandeling gaat duren, juist het langst moeten wachten op die behandeling. Dat komt door de moeilijke procedures, papierwerk en regels voor zorgverleners om daar geld voor te krijgen. Dat is echt verkeerd.” Ze weet dat het een complexe situatie is, “maar het is wel belangrijk dat ogen worden geopend.”
Als alles goed gaat, begint Paula’s behandeling eind januari, begin februari. “Ik sta er nu al beter voor, maar ik ben er nog niet. Ik heb nog niet aan mijn onderliggende problemen kunnen werken, en dat hoop ik volgend jaar wel te kunnen doen.” Ze hoopt dan ook dat ze eind volgend jaar weer aan het werk is. “Je komt in een burn-out terecht omdat je meer doet dan je aankan, en dat is een proces waar ik me heel bewust van geworden ben. Daarom ben ik nu al aan het onderzoeken wat de volgende stap zal zijn. Ik geef niet zomaar op, maar een snellere behandeling had wel geholpen.”
