Overeenkomsten

De overeenkomsten vielen vooral de zoon van David Zindel op. Hij klaagt Guillermo del Toro aan, evenals producent Daniel Kraus en het bedrijf dat de film heeft gemaakt. Het filmteam ontkent het toneelstuk echter ooit te hebben gezien, en zegt dat de film is geïnspireerd op het verhaal The Creature From the Black Lagoon.

Oordeel zelf

Wij zetten de opvallendste overeenkomsten voor je op een rij, dan kun je zelf een oordeel vellen.

1960

Beide verhalen spelen zich af in de jaren 60, tijdens de Koude Oorlog. De speellocatie is een stad aan de oostkust in de Verenigde Staten, met een rivier die naar de oceaan leidt. Deze rivier speelt later in de film een belangrijke rol. De hoofdlocatie bij beide stukken is bovendien ook nog eens een laboratorium waar experimenten worden gedaan voor militair gebruik.

Hoofdpersoon

Zelfs de hoofdpersonen van de verhalen komen overeen. In Let me hear you whisper draait het om Helen. Ze is een ongetrouwde, introverte schoonmaakster van een laboratorium, die alleen leeft. In The Shape of Water draait het om Elisa. Elisa is een – je raadt het al –  ongetrouwde, introverte schoonmaakster van een laboratorium, die alleen leeft. Beiden werken ze tijdens de nachtdienst, wanneer alle actie in het lab plaatsvindt.

Karakters

Naast de hoofdpersonen komen ook de andere karakters overeen. In de film én in het stuk zien we een collega, een leidinggevende, een wetenschapper en het ‘schepsel’. Zelfs de karakters van de collega van Helen, Danielle, en de collega van Elisa, Zelda, zijn hetzelfde. Het zijn grappige schoonmaaksters die wel blijven kletsen, zelfs als de hoofdpersonen niks zeggen. De hoofdpersoon en de collega worden als laaggeplaatste personen behandeld. Ook worden ze allemaal nauw in de gaten gehouden door de leidinggevende.

Liefde

Wat wel verschilt zijn het soort schepsel waar het allemaal om draait. In Let me hear you whisper gaat het om een dolfijn, en in The Shape of Water gaat het om een ‘amfibieënman’. Wel worden ze allebei vastgehouden in een watertank in het laboratorium waar de hoofdpersoon werkt. Ook de manier van communiceren is gelijk; er wordt namelijk niet veel gepraat tussen het wezen en de hoofdpersoon. Helen praat weinig en Elisa is stom, maar ze ontwikkelen wel een band met de schepsels. Een liefdesband om precies te zijn. Maar op een gegeven moment slaat het noodlot toe en willen de wetenschappers het zeeschepsel vermoorden. Ja, dit gebeurt in beide stukken. En in allebei helpt de hoofdpersoon ze te ontsnappen, in een waskar. En dan komt de rivier die naar de oceaan leidt weer in het spel.

Boodschap

De sfeer is bij allebei dromerig en surreëel, en beide verhalen dragen dezelfde boodschap, namelijk: dat mensen andere levende schepsels slecht behandelen in de naam van wetenschap, en dat liefde en empathie alles kan overwinnen. Nou, na het opsommen hiervan zijn wij zijn héél benieuwd of Guillermo del Toro’s argumentatie overeind zal blijven.