Marieke (42) woont met haar gezin op Aruba: 'Mijn dochter krijgt zwemles in de zee'

Van Haarlem naar Aruba

De aanleiding voor de verhuizing is Roberts werk. Hij reist veel naar Amerika, vooral naar de westkust. “Dat is gewoon ver vliegen en veel tijdsverschil. Hij was vaak weg. En als hij dan thuis was, was hij ook nog een paar dagen aan het bijkomen van de jetlag.” Voor het gezinsleven is dat zwaar. “Wij aten bijna nooit samen.”

Op een gegeven moment trekt Robert zelf aan de bel: zo kan het niet langer. De logische stap zou een verhuizing naar Amerika zijn, maar daar voelen ze weinig voor. “Dus toen dachten we: kunnen we niet een beetje in het midden gaan wonen, tussen Nederland en Amerika?” Zo komt Marieke uit bij de Antillen. “Dan zit je gewoon in een betere tijdzone en heb je toch nog een band met Nederland. Ook wat betreft de taal voor de kinderen, mochten we ooit teruggaan.”

Precies in het midden

In de zomer van 2024 is het zover. Het besluit valt vrij snel. “Robert is altijd wel van de snelle beslissingen. Tussen het moment dat het plan ontstond en dat we gingen verhuizen, heeft misschien een halfjaar gezeten. In die tijd hebben we daar een huis gekocht en alles geregeld.” Marieke wil daarom een slag om de arm houden. “Ik heb gezegd: ik wil niet al mijn schepen achter me verbranden. Stel nou dat het echt helemaal niks is, dan wil ik wel nog terug kunnen.” Ze spreken af het in ieder geval een jaar te proberen.

Dat jaar is inmiddels ruim verstreken. Al moet Marieke toegeven dat er ook een praktische reden is om te blijven. “Na een paar maanden dacht ik al: oh my god, het is zoveel werk om naar de andere kant van de wereld te verhuizen. Ook als ik het niks zou vinden, wil ik niet na een jaar al dit werk nog een keer doen.” Ze lacht. “Maar we zijn hier ook gewoon ons leven aan het opbouwen.”
In Nederland werkt Marieke als freelancer in marketing en communicatie. Een deel van haar klanten neemt ze in eerste instantie mee naar Aruba. “Ik werkte in Nederland ook al veel vanuit huis, dus dat was niet zo’n groot verschil.”

Tegenwoordig werkt ze ook twee dagen per week op de frontdesk van een resort vlakbij, waar ze wat marketingtaken oppakt. Daarnaast regelt ze de verhuur van een tweede huis via Airbnb en doet ze vrijwilligerswerk voor school. “Ik heb genoeg te doen.”

Nathalie (33) woont in Zweden: 'Kinderen gaan hier vanaf anderhalf vijf dagen per week naar voorschool'Lees ook

Zwemles in de zee

Het grootste verschil met Haarlem? “Om te beginnen is het altijd lekker weer. Met kinderen vind ik dat echt mega relaxed. Je hoeft nooit te stoeien met winterjassen of kaplaarzen; die hebben we niet nodig.” Een stranddag is dan ook zo geregeld. “Dan doen ze zwemkleren aan en hup, de auto in. Na het strand krijgen ze hun poncho aan in de auto. Ze hebben gewoon minder nodig.”

Zelfs de zwemles speelt zich af op het strand: Jamie leert nu zwemmen in de zee. Dat ze meteen gewend raakt aan golfjes en zout water, vindt Marieke alleen maar goed. “Tijdens die zwemles zit ik op het strand, of ik ga zelf ook even zwemmen. En dan denk ik: dat is toch top. Dit is beter dan zo’n zweterige, warme kleedkamer.”

Met de schoolbus naar school

Miles en Jamie gaan allebei naar de internationale school op het eiland, die het Amerikaanse schoolsysteem volgt. Kinderen kunnen er vanaf hun derde terecht. Jamie wordt net drie als het gezin op Aruba aankomt en begint meteen; eerst halve dagen en inmiddels hele. “Toen ze begon, zat ze in pre-k, pre-kindergarten. Dat is eigenlijk een beetje te vergelijken met de voorschool. Nu zit ze in kindergarten; dat is te vergelijken met de kleuters. Al doen ze hier op jonge leeftijd wel al iets meer echte leerdingen, zoals schrijven en rekenen.”
Marieke is blij met de school. “Het is een vrij kleine school, dus de klassen zijn niet zo groot.” En de Amerikaanse invloeden zie je overal terug. “De kinderen worden opgehaald met de schoolbus en weer teruggebracht. Als je wilt, kun je ook kiezen voor lunch op school. Dan krijgen ze lunch in de cafetaria, gewoon zoals je dat kent uit de films.”

Opvang heeft het gezin daardoor niet meer nodig. Om kwart voor acht staat de bus al voor de deur, om halfnegen begint de schooldag en om drie uur is die weer afgelopen. Rond kwart voor vier zijn de kinderen thuis. De lessen zijn in het Engels, en voor veel vakken is er een aparte vakdocent. “Dat vind ik wel heel leuk. Ze hebben gym, maar ook Nederlands als vak, en dingen als Spaans en computerscience.” Vooral voor Miles is de overstap een verbetering. “Op zijn school in Nederland had hij het eigenlijk niet zo naar zijn zin.”

Altijd een feestje

Het leukste cultuurverschil? “Er wordt hier heel veel gevierd. Arubanen zijn hele leuke, vriendelijke mensen die heel erg van een feestje houden.” Zelfs de verkiezingen worden een feest. De dag ervoor geldt de Ley Seco: dan wordt er geen alcohol verkocht. “Omdat het feest anders veel te veel uit de hand loopt.” Toch houdt dat de pret niet tegen. “Ik dacht: je gaat toch gewoon naar de stembus en that’s it.  Maar er zitten dan heel veel mensen langs de kant van de weg, op een strandstoeltje, met een drankje. Want iedereen heeft toch wel drank, dus eigenlijk slaat die Ley Seco nergens op.” Auto’s rijden toeterend voorbij en overal wapperen vlaggetjes in de kleuren van de partijen. “Ik ben niet zelf langs de kant gaan zitten, maar ik vond het wel grappig om te zien hoe dat hier ging.”

En dan is er nog carnaval. “Dat duurt officieel een week, maar onofficieel denk ik bijna anderhalve maand.”

Een kiwi tussen de chips

Aan één Arubaanse gewoonte moet Marieke nog altijd wennen. “In Nederland wordt toch best veel gedaan aan gezondheid, ook voor kinderen. Boterhammen mee naar school, water, geen snoep. Dat is hier echt niet.” Rond tien uur hebben de kinderen een snackpauze. “Dan geef ik netjes wat fruit mee, of een granola bar.” Van haar kinderen hoort ze intussen wat de klasgenootjes bij zich hebben. “Een kind had dan een zak chips, of snoep. Dat is hier heel normaal. Dat vind ik niet. En dan zeggen ze: ‘Ja, maar die had wel snoep mee. En ik had een kiwi.’”

Ze begrijpt haar kinderen ook wel. “Je vraagt ook veel van een kind als al die kinderen chips en snoep zitten te eten en jij hebt een kiwi. Dat is toch ook kut?” Ze zoekt daarom een middenweg. “Dan krijgen ze een kiwi en twee snoepjes mee of zo.”

Op elkaar aangewezen

Iets wat heel anders is op het eiland is het buitenspelen van kinderen. “Hier bij ons in de buurt wonen niet heel veel gezinnen. Mensen zijn het ook niet gewend, en auto’s rijden hard. Dat is eigenlijk niet echt veilig.” Het strand is een beetje de vervanging. “Maar zoals we dat in Nederland kennen, in de straat spelen en vriendjes ophalen, dat is hier eigenlijk niet echt.” Willen haar kinderen met een vriendje spelen, dan moet dat altijd georganiseerd worden. “Dan moet je echt met iemand afspreken, of ergens heen; naar een speeltuintje of naar het strand.”

Daar staat wel iets tegenover. “Ik merk dat wij hier als gezin wat meer op elkaar zijn aangewezen. En dat is ergens ook heel mooi, want dat is eigenlijk precies waar we naar op zoek waren met deze verhuizing: meer tijd voor elkaar, met het gezin. Dat hebben we hier echt gevonden.” Voor de kinderen is dat inmiddels de normaalste zaak van de wereld. “Ik denk dat ze het heel fijn vinden, maar ook niet meer zo goed het verschil weten.”

Zelf aansluiting vinden gaat makkelijker dan eerst gedacht. “Op Aruba is het een komen en gaan van mensen. Veel mensen wonen hier maar een paar jaar, en bijna iedereen die van de middelbare school komt, gaat in Nederland of Amerika studeren. Er zijn altijd wisselingen, dus dat maakt het makkelijk om nieuwe mensen te ontmoeten.” Toch heeft ze er wel even de tijd voor nodig gehad. “Ik weet van mezelf dat ik er meestal wat langer over doe dan andere mensen om iemand te leren kennen. Maar inmiddels hebben we best veel vrienden en kennissen gemaakt hier.”

Wat ze mist

Als Marieke dus iets mist aan Nederland, dan is het vooral de buurt in Haarlem. “We hadden heel leuke buren. En als ik eerlijk ben, mis ik dat.” Voor Miles geldt hetzelfde: zijn oude vriendjes zijn wat hij het meest mist. Als het gezin in Nederland is, zoekt hij ze dan ook graag op. “Als je hem vraagt waar hij liever zou willen wonen, en dat is natuurlijk een moeilijke vraag voor een kind van zijn leeftijd, dan zegt hij: het liefst op Aruba, maar dan wel met de buurt die we in Nederland hadden. Op Aruba, met zijn vriendjes en buitenspelen: dat zou perfect zijn.”

Terug naar Nederland, of toch niet?

Of het gezin ooit definitief teruggaat, staat nog open. “Ik denk dat ik op den duur wel terug zou willen. Onze ouders zijn nog helemaal gezond, maar worden wel steeds ouder. Dat kan iets zijn waarvoor je op een gegeven moment teruggaat.” Robert denkt daar anders over. “Die hoeft niet meer terug.”
En de kinderen? Jamie was zo klein toen ze verhuisden, dat ze Aruba beter kent dan Nederland. “Als er een muziekje aangaat, staat ze meteen met haar heupen te schudden.” En ze heeft het ook weleens koud. “Terwijl het hier echt nooit koud is. Als er een keer een briesje staat, zegt ze: ‘Ik wil wel een jacket mee naar school.’ Oké, prima, doe jij een jacket aan.” Marieke lacht. “Wij noemen haar ook wel ons Arubaanse kind.”

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief. De nieuwe LINDA.mini 2 ligt nu in de winkel of bestel je hier.Nathalie (33) woont in Zweden: 'Kinderen gaan hier vanaf anderhalf vijf dagen per week naar voorschool'Lees ook