Jeffrey (39) krijgt dochter met zijn vriend en lesbisch stel: 'We waren eigenlijk helemaal niet op zoek'

Positieve test

Met z’n vieren vormen ze straks een gezin, vastgelegd in een overeenkomst bij de notaris. Jeffrey vertelt over de klik met de twee vrouwen, het tweejarige traject onderweg naar een positieve test, en hoe ze de zorg voor hun dochter tussen twee huizen gaan verdelen.

Jeffrey en Marijn waren niet actief bezig met kinderen. “We waren eigenlijk helemaal niet op zoek. In het verleden hadden we het er wel over, we zijn tenslotte al zestien en een half jaar samen, maar er kwam nooit een mogelijkheid voorbij die echt bij ons paste, of waar we ons fijn bij voelden.”

Adoptie en draagmoederschap vielen af

Adoptie en draagmoederschap hadden ze allebei al onderzocht en afgeschreven voordat ze Renske en Elke ontmoetten. “Adoptie is heel duur als je dat via die weg wil doen, denk aan tussen de 50.000 en 100.000 euro. Dat hebben we destijds onderzocht, onder andere in Oekraïne, maar dat was nog voor de oorlog. In Nederland is het al helemaal bijna niet te doen: er worden weinig kinderen echt ter adoptie afgestaan, en als het al gebeurt, gaan die kinderen meestal naar heterostellen.”

Draagmoederschap viel om een andere reden af. “Betaald draagmoederschap mag niet in Nederland. En als je iemand uit een ander land betaalt, weet je gewoon niet wat er tijdens de zwangerschap met je kind gebeurt.”

Renske en Elke hadden wél al een zoektocht achter de rug. Ze hadden gedatet met potentiële mede-ouders en gekeken naar donorvaderschap, maar nooit een vorm gevonden die klopte. Via een gezamenlijke vriend raakten de twee stellen op een verjaardag aan de praat. “Na een beetje kletsen was het opeens hartstikke gezellig. Toen hebben we gezegd: als we het willen, moeten we het nu doen, want we zijn allemaal tussen de 35 en 40.”

Een overeenkomst met z’n vieren

Omdat een kind in Nederland maar door twee ouders erkend kan worden, gingen ze vrij snel naar een zogeheten regenboognotaris in Leiden, die gespecialiseerd is in alles rondom het lesbisch en/of homo-ouderschap, om alles voor vier mensen goed vast te leggen.

“Omdat je in Nederland je kind maar met maximaal twee ouders kan erkennen, beschrijf je de rechten over het kind in een overeenkomst. Daar staat bijvoorbeeld in hoeveel dagen het kind minimaal bij de vaders is, welke extra dagen in het jaar daarbij komen, en ook wat er gebeurt als iemand komt te overlijden of als een stel uit elkaar gaat. Zo hebben we altijd alle vier de rechten zoals beschreven in het contract.”

Ze lieten zich daarbij goed adviseren en de inhoud van het contract leverde weinig discussie op. Het enige punt waar ze samen goed over moesten nadenken: wie het kind zal gaan erkennen.

Waarom de moeders het kind erkennen

Uiteindelijk kozen ze ervoor dat Renske en Elke het kind gaan erkennen, niet een van de twee mannen. “We hebben juridisch uitgezocht wat het beste is. Voor het kind, maar ook voor het gezin, is het logisch dat de twee moeders het kind gaan erkennen. Met vakantie en dat soort dingen scheelt dat gewoon heel veel. Anders zou er altijd schriftelijke toestemming nodig zijn van beide biologische ouders die het wettelijk gezag hebben, en dat is niet praktisch.” Ook nemen de moeders het grootste deel van de dagelijkse zorg op zich, wat meespeelde in de keuze.

Inge (29) wordt in januari moeder, maar is niet zelf zwanger: 'Toch voelt het al wel echt als ons kind'Lees ook

Twee jaar wachten op een streepje

Het traject naar een zwangerschap duurde twee jaar. Het eerste jaar deden ze het zelf, met spuitjes en potjes zaad die ze een aantal keer per week bij de vrouwen langsbrachten, zodat die zelf konden insemineren.

Na een jaar stapte het viertal over naar het Erasmus MC in Rotterdam, waar ze nog eens ongeveer een jaar bezig waren met IUI. “Vlak voordat we een ander traject wilden gaan afspreken, omdat het zo lang duurde, is het uiteindelijk toch gelukt. Zonder hormonale behandelingen, bij de laatste poging.”

Wie de biologische vader is, wil het viertal bewust niet delen. “Het boeit niet van wie het uiteindelijke zaadcelletje is geweest, wij zijn alle vier evenveel ouder.”

De lange weg naar bevruchting ging de vier niet in de koude kleren zitten. “Hoe langer het duurde, hoe heftiger het emotioneel werd. Op een gegeven moment zie je je kinderwens misschien zelfs een beetje verdwijnen. En je moet ook nog eens rekening houden met vier meningen en gedachten tegelijk.”

Regelmatig kwamen ze bij elkaar om te overleggen. “We hebben sowieso heel veel contact met elkaar: een etentje, een lunch, of gewoon bij elkaar komen om iets te bespreken. Zoals dus: hoe lang moeten we hier nog mee doorgaan? Ook het Erasmus MC vroeg op een gegeven moment hoe lang we hiermee door wilden, want het is niet oneindig en het kost ook gewoon geld.”

Vier dagen om de twee weken

Als het aan het viertal ligt, brengt hun dochter ongeveer een derde van haar tijd bij de vaders door: minimaal vier dagen om de twee weken, van vrijdag tot maandag, plus extra dagen door het jaar heen, waaronder Vaderdag.

De eerste drie maanden is ze vooral bij de moeders. “Maar dan zorgen wij dat we alsnog meerdere dagen per week daar zijn, om de hele cyclus van zo’n baby mee te maken. Zo zijn we nauw betrokken bij de opvoeding en kan het kind ook aan ons wennen. Voor ons alle vier is het namelijk het eerste kind.”

Dat ze dicht bij elkaar wonen, helpt. “We wonen alle vier in Rotterdam en maar tien minuten bij elkaar vandaan. Dat is wel handig, het praktische is eigenlijk allemaal geregeld. Als je bijvoorbeeld naar basisscholen gaat kijken, wil je natuurlijk ook een beetje in dezelfde buurt zitten. Dat geldt nu al voor de kinderopvang.”

Niet alles is even makkelijk. Omdat je in Nederland wettelijk niet met z’n vieren ouder kunt zijn, hebben de vaders geen wettelijk recht op verlof. Jeffrey en Marijn hebben hun situatie wel bij hun werkgevers neergelegd. Hoe dat uitpakt, moet nog blijken.

Een sprookje uitleggen

Hoe ze hun dochter later gaan uitleggen dat ze twee vaders en twee moeders heeft, hebben de vier ouders nog niet helemaal uitgewerkt. Wel staat één ding vast: ze zal altijd te horen krijgen wie haar biologische vader en moeder zijn.

“Juridisch heeft het kind daar recht op, en dat is voor ons allemaal een belangrijke drijfveer geweest om voor deze vorm van ouderschap te kiezen. Dat gaan we haar dus sowieso vertellen. Het is natuurlijk niet zoals bij een ander kindje in de klas, met een vader en een moeder. Straks heeft ze twee vaders en twee moeders, die allebei zichtbaar in haar leven zullen zijn en haar ook van school zullen ophalen.”

Nog een kindje?

Over een eventueel tweede kind lopen de meningen binnen het viertal uiteen. “Ik hoef dit hele traject zelf niet per se nog een keer door te maken, maar Marijn heeft er wel oren naar. Bij de meiden ligt het ook nog niet vast. Gezien onze leeftijd en hoe lang het traject heeft geduurd, is het voor ons ook wel onrealistisch om te zeggen dat we het lekker makkelijk gewoon nog een keer doen. Maar wensen mogen er natuurlijk altijd zijn en we kunnen het er in elk geval over hebben.”

Wees open over je wens

Voor queer mensen met een kinderwens die nog twijfelen, heeft Jeffrey een tip. “Vertel je wens gewoon aan iedereen die het wil horen, in het openbaar. Je hebt op dit moment zoveel queer mensen in Nederland die daar open over zijn, en iedereen kent wel weer iemand die queer is en misschien zit er wel een oudermatch tussen. Wees vooral actief open over je wensen daarin, dan komt het hopelijk vanzelf.”

Zelf sprak hij er al vroeg over. “Ik had die kriebel al vrij snel, ergens rond mijn eenentwintigste. Marijn had dat toen nog helemaal niet. Rond onze dertigste hebben we op een gegeven moment gezegd: we hebben een heel leuk leven, we laten het zo. Tot we Renske en Elke tegenkwamen.”

Modern Family

Jeffrey zegt zich soms bijna schuldig te voelen over het feit dat hun verhaal redelijk zonder slag en stoot tot bijna-ouderschap heeft geleid. “Ik snap ook wel dat het niet iedereen zo aan komt vliegen. Maar bij ons voelt het allemaal heel erg goed. We zijn echt heel erg blij dat we Renske en Elke hebben ontmoet en dit avontuur samen aan zijn gegaan.” De groepsapp van het viertal heet dus niet toevallig Modern Family.

En die familie reikt ook naar de generaties voor hen. Marijns moeder komt bijvoorbeeld voortaan wekelijks met de trein uit Zeeland om op haar kleindochter te passen en krijgt daarvoor zelfs een eigen logeerkamer bij de mannen. Vorige week organiseerde het viertal ook een familiedag, waarbij alle vier de families elkaar voor het eerst ontmoetten. “Dat klikte meteen onwijs goed.”

Niet iedereen kan straks actief oppassen, door afstand, leeftijd of gezondheid, maar alle grootouders en andere familieleden zijn dolblij met de komst van hun kleinkind. Op één na: Jeffreys neefje van acht baalde flink toen hij hoorde dat het een meisje wordt. Hij wilde graag een neefje, om mee te voetballen. Inmiddels is hij eraan gewend en kan hij niet wachten om op zijn kleine nichtje te passen.

Maar voor de hele familie betekent de baby vooral een heel mooie toevoeging aan een al warm bad. “Méér dan gewenst”, zegt Jeffrey.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief. 

Efka (33) wilde eicellen doneren, maar bleek onvruchtbaar: 'Ik voelde me enorm voorgelogen'Lees ook