Inge (29) wordt in januari moeder, maar is niet zelf zwanger: 'Toch voelt het al wel echt als ons kind'

Open kaart spelen, voordat de relatie echt begon

Inge komt uit een groot gezin: twee ouders, vijf kinderen. Ze deed de opleiding pedagogiek, werkte in de kinderopvang, als ambulant begeleider en heeft inmiddels samen met een compagnon een eigen bedrijf in maatschappelijk werk. Ze weet al jong dat ze later kinderen wil. Voor Bart geldt hetzelfde. Maar Inge weet ook al vroeg dat een zwangerschap voor haar waarschijnlijk niet mogelijk zal zijn. “Ik heb het meteen verteld toen we nog aan het daten waren, zodat hij ook de kans kreeg om na te denken wat hij hier zelf in zou willen.”

Nog voordat ze Bart kent, gaat ze bij de gynaecoloog langs om haar eicellen alvast in te laten vriezen. Dat loopt anders dan gehoopt, omdat het door complicaties toch niet mogelijk blijkt. “‘Maar wie weet kan er over een paar jaar meer'”, werd toen gezegd. Kom maar terug als je een partner hebt.”

Heel dichtbij, maar toen toch niet

In september 2022 gaan Inge en Bart inderdaad samen terug naar diezelfde gynaecoloog. De conclusie komt snel: het gaat niet lukken, en er zijn ook geen nieuwe technieken die het alsnog mogelijk maken. Een second opinion biedt eerst nog wat hoop, maar bevestigt uiteindelijk hetzelfde. Bart en Inge bespreken daar wel dat ze graag willen kijken naar hoogtechnologisch draagmoederschap; met de zaadcellen van Bart en de eicellen van een donor.

Eind oktober 2022 plaatsen ze een voorstelbericht op de Facebookpagina ‘Zwanger voor een Ander’. In december komt er een reactie van iemand die draagmoeder zou willen zijn. Helaas gaat dit, ondanks een fijne eerste ontmoeting en positieve klik, uiteindelijk toch niet door; wegens persoonlijke omstandigheden van de draagmoeder. “Toch gaf het ons wel hoop. Er zijn dus vrouwen in Nederland zijn die ons zouden willen helpen. En daarmee is het misschien toch mogelijk.”

Eiceldonor gewenst

Die periode levert ook nog iets anders op. Bart en Inge vertellen binnen hun eigen kring dat ze contact hebben met een draagmoeder. “En vervolgens heeft iemand aangegeven: als jullie een draagmoeder hebben, wil ik wel jullie eiceldonor zijn.” Dat het een bekende is, vindt Inge heel fijn. “Het is geen vreemde, maar iemand waar ik een vertrouwd gevoel bij heb.”

De draagmoeder valt dus helaas af, maar de eiceldonor blijft. “Zij heeft in 2024 totaal twee eicelpuncties voor ons gedaan. Na de eerste keer waren er negen eicellen ingevroren, na de tweede kwam het totaal op 22. Dit is meer dan we van tevoren hadden durven dromen en was voor ons alvast een grote stap in de goede richting. Daardoor kregen we nog meer hoop.”

Ongeveer tien vrouwen meldden zich, en toch werd het in eerste instantie niemand

Nog voor de start van het traject met de eiceldonor beginnen Inge en Bart een Instagram-account. Dit vooral op advies van andere stellen die eenzelfde traject hebben doorlopen, vaak via-via. “We kregen meerdere keren de tip om ons verhaal zo veel mogelijk te delen. Daar hebben wij heel lang over getwijfeld, omdat dat eigenlijk niet echt bij ons past. Maar samen hebben we uiteindelijk toch de stap durven zetten.”

Het gaat vervolgens harder dan verwacht. “Wij dachten: we delen ons verhaal en dat wordt dan gevolgd dat wat bekenden en misschien een paar onbekenden. In plaats daarvan werd het bericht massaal gedeeld, ons account gevolgd en kwamen er verzoeken van Omroep Brabant en een regionale krant voor interviews.” Maar misschien wel het belangrijkste: er komen ook concrete reacties binnen. “In totaal hebben we rond de tien reacties gehad van vrouwen die het misschien  voor ons wilden doen.”

Strenge voorwaarden

Geen van hen wordt uiteindelijk hun draagmoeder. “Een deel trok zich toch terug of reageerde op een gegeven moment helaas niet meer. Een ander deel viel af op de voorwaarden van het ziekenhuis, die streng zijn: ze kijken naar je leeftijd, je moet zelf een compleet gezin hebben en zowel medisch als mentaal kerngezond zijn. Een eerdere zwangerschapsvergiftiging, een bloeding of een keizersnede kan al reden zijn om nee te horen. We hebben iedere situatie opnieuw voorgelegd aan het draagmoederteam in het ziekenhuis. Want soms willen ze wel meedenken in het maken van een uitzondering.”

Met een paar vrouwen staat al een kennismakingsdatum in de agenda, die op het laatste moment wordt afgezegd. “Van alle reacties die we in de maanden na het starten van ons Instagramaccount hebben ontvangen, is bij niemand het contact op een daadwerkelijke ontmoeting uitgelopen.”

Heen en weer tussen hoop en teleurstelling

Het zwaarste is niet in het wachten zelf. “Dat was niet fijn, maar je stelt je er van tevoren ook op in. Maar het feit dat je niet weet of het goedkomt en heen en weer geslingerd wordt tussen hoop en teleurstelling; dat vond ik soms wel lastig.” Toch lukt het Inge om positief te blijven. En als anderen vertellen dat ze zwanger zijn, is ze oprecht blij voor hen. “Juist omdat je weet dat het niet vanzelfsprekend is, zijn wij nog blijer voor anderen.”

Ze is bovendien dankbaar dat draagmoederschap een optie is en zo haar droom om moeder te worden toch in vervulling kan gaan. Maar waar Inge vrede heeft met het feit dat ze haar kind niet zelf zal dragen, vindt ze het aanvankelijk lastiger dat de baby niet met haar eicellen kan worden verwerkt. “Door alle medische dingen weet ik dat mijn lichaam een zwangerschap gewoon niet aankan.”

Barts genen, onze baby

“Maar als mijn eicellen goed ontwikkeld waren en ze erbij hadden gekund, dan was het kind ook genetisch van Bart en mij geweest. Gelukkig weet ik dat de baby straks volledig eigen gaat voelen en ik heb er alle vertrouwen in dat ik uiteindelijk dingen van mezelf terug ga zien in ons kind.” Ze zegt er meteen achteraan: “Daarnaast betekent Bart zoveel voor mij, dat als het kind genetisch van Bart is, het ook gewoon van ons samen voelt.”

Bart is vanaf het begin haar grote steun. “Hij heeft altijd gezegd: ‘Hier gaan we gewoon samen voor.’ Hij heeft geen enkele keer getwijfeld. Altijd positief en vol hoop.” Ze was er, voordat ze Bart tegenkwam, bang voor dat het feit dat zij niet zwanger kon worden een relatie moeilijk zou maken. “Dat heb ik bij Bart totaal niet ervaren. Ik kan gewoon alles met hem delen. Waardoor het ons samen veel heeft gebracht.”

Een berichtje uit Friesland

Ruim een jaar na de eerste golf reacties komt er opnieuw een bericht binnen. Van de vrouw die nu zwanger is van hun kindje. “Ze woont in Friesland, ver van Brabant. We hebben elkaar ondertussen goed leren kennen en kunnen het soms nog steeds niet geloven dat ze dit voor ons wil doen. Doordat we een go kregen, werd het allemaal bovendien iets makkelijker. Je moet nog steeds wachten en het blijft spannend, maar je hebt wel een soort van houvast. Iets om naartoe te leven.”

Gevraagd naar het mooiste moment, hoeft ze niet lang na te denken. “Dat we samen onderweg waren naar de eerste ontmoeting met de draagouders. Als je dan samen in de auto zit, uitstapt en de mensen ziet die dit gewoon voor ons willen doen. Onze draagmoeder heeft daarnaast zoveel mooie en lieve dingen gezegd. Ze voelt precies aan wat wij nodig hebben. Zo stuurde ze iets liefs voor Moederdag. Dan smelt je hart wel echt.”

En ook het moment waarop ze met de draagouders een filmpje hebben opgenomen om aan de familie en vrienden bekend te maken wat de plannen waren, staat in het geheugen van het stel gegrift. “In hun tranen van geluk konden we zien wat het allemaal met onze ouders, broers, zussen en vrienden heeft gedaan. Alle hoop en verlangen die ze tot moment enigszins verborgen hadden gehouden, kwamen alsnog naar boven. Het was bijna net zo bijzonder als de zwangerschapsaankondiging die later volgde.”

De eerste terugplaatsing is namelijk meteen raak. Inmiddels is de draagmoeder bijna op de helft van de zwangerschap en gaat het goed met haar en de baby. “Daar zijn we natuurlijk heel blij mee.” Hoe het contact met de draagouders er na de geboorte uitziet, mag je samen kiezen en wordt juridisch vastgelegd. “We hebben met elkaar besloten dat de draagouders geen opvoedende rol gaan spelen in het leven van het kind. Maar we vinden het wel heel leuk als het blijft lopen zoals het nu gaat: dat we elkaar een aantal keer per jaar zien en daar een leuke dag van maken.”

Niet opgeven

Advies voor gelijkgestemden heeft Inge ook. “Vooral hoop houden en niet zomaar opgeven. Maar ook: toch echt je verhaal gaan delen. Wij hadden nooit verwacht en nooit durven dromen dat we een draagmoeder in Nederland zouden vinden.” En dat had wel sterk hun voorkeur. “Omdat je elkaar dan gewoon goed kan leren kennen. En omdat je bij alle echo’s, en alle bijzondere momenten kan zijn.We hebben er al heel wat mee kunnen pikken.

Verder: zorg dat je de juiste mensen om je heen hebt, daar heb ik ook heel veel aan gehad. Het is juist goed om steun te vragen en krijgen van de mensen om je heen.” En begin op tijd, want het is een lang en intensief traject.”  Tot slot een tip die zij zelf ooit kreeg. “Probeer ook van de reis ernaartoe te genieten. Omdat daar ook heel veel mooie, bijzondere momenten in zitten. Het is zonde om alleen te focussen op het eindresultaat.”

Inge en Bart delen hun verhaal op Instagram via ‘samenwensouders’.

LINDA.mini twee ligt nu in de winkel of je kunt het magazine voor aanstaande ouders en ouders met jonge kinderen bestellen via de LINDA.shop. 

undefinedLees ook